null Beeld

Gerda Wilms, striptease-artieste en de vrouw van GAIA-frontman Michel Vandenbosch

Dierenrechtenactiviste Gerda Wilms, striptease-artieste van beroep, heks in bijberoep, is al vier jaar lang mevrouw Michel Vandenbosch.

'Mensen hebben snel hun oordeel klaar. Maar striptease is hard werken: het is niet zomaar wat onnozel doen in je blote flikker'

Alles welbeschouwd is het geen huis waarin Gerda Wilms (53) woont. Het is een asiel voor verwaarloosde en verlaten dieren, waarin ze ook nog een plekje voor zichzelf heeft weten te bemachtigen. Zappa, een prachtige zwarte bouvier, houdt de wacht. Hij is de heer des huizes, en drukt zijn snuit onbeschaamd in het kruis van de bezoekers die hij niet herkent. Binnen wemelt het ook van de dieren: konijnen, tijgers en olifanten – de pluchen beesten buitelen over elkaar heen. En wat rest aan vrije ruimte, wordt in beslag genomen door getuigschriften van het Wereld Natuur Fonds, levensgrote foto’s van dolfijnen en een altaartje met de urnen van de overleden lievelingen van het baasje, de dieren van haar leven.

Gerda Wilms «Ik koop geen dieren. Heb ik nooit gedaan. Dit zijn allemaal geadopteerde dieren, sukkelaars die thuis niet meer welkom waren. Op dit moment heb ik er vierendertig: kippen van de legbatterij, een haan die zogezegd te veel lawaai maakte, konijnen, zwerfkatten, eenden en één grote hond. Valt goed mee, hè. Ik heb er ooit nog vierenvijftig gehad. Wat hier binnenkomt, laat ik niet meer gaan: de verbondenheid met die dierenzieltjes is te innig. Zelfs na hun dood verlaten ze me niet. (Fluistert) De meeste zijn hier begraven, behalve de paarden natuurlijk. En ik heb een altaartje in de woonkamer, met urnen waarin ik de as van de gecremeerde dieren bewaar.

»Ik wou dat ik meer kon doen, véél meer, maar op deze manier hoop ik wel mensen twee keer te laten nadenken voor ze een dier in huis halen.»

HUMO In je biografie ‘Naakt als harnas’ zeg je dat je al je hele leven een grotere verbondenheid voelt met dieren en de natuur dan met mensen.

Wilms «Ik ben een Brusselse van geboorte, maar zelfs in de stad ging ik al met de honden van de buren wandelen. En als ik een pluchen beest kreeg, monteerde mijn grootvader er een plankje met wieltjes onder zodat ik het met een leiband uit kon laten. Het gelukkigst voelde ik mij in het buitenverblijf van mijn grootouders, een groene oase in de rand van Leuven, waar ik elk weekend naartoe trok. Daar hielden ze konijnen en katten, en de buren hadden een papegaai en een pony. Het paradijs! Nu ik zelf op de plek van mijn grootouders woon, heb ik het gevoel dat ik thuis ben gekomen: ik ben geworden wie ik ben.

»Soms schaam ik me een mens te zijn. Wat wij elkaar aandoen, dat is niet te geloven. De wereld is volledig losgeslagen. Ik voel me meer verbonden met dieren. Als ik dieren knuffel en verzorg, word ik één met hen. Als ik een boom kus en streel ook. Als ik naakt in het gras rol. Dat gevoel heb ik niet met mensen. (Herpakt zich) Met Michel natuurlijk wel, maar die strijdt voor hetzelfde als ik. Dat is een andere soort verbondenheid.

»Niets is mooier dan bij vollemaan met een paard te gaan wandelen. Dat doen we geregeld met vriendinnen, een galop waarvan ik kippenvel krijg: de geluiden van de natuur, de kilte van de nacht, het vanzelfsprekende vertrouwen in je paard – ik word daar helemaal rustig van. (Zwaait met wijsvinger) Heb je dat gehoord?»

HUMO Wat?

Wilms «Een kip heeft een ei gelegd. Een kip die ik niet in haar hok heb gezet.»

HUMO Dat hoor jij?

Wilms «Jazeker.»

HUMO Hoe hoor je dat ze niet in haar hok zit?

Wilms «Aan het gekakel. Kippen praten. Kippen zijn heel intelligente dieren. (Wijsvinger gaat weer de hoogte in) Hoor je het nu? Ze vertelt me dat ze een ei heeft gelegd.»

HUMO Jij kunt de kippentaal decoderen?

Wilms «Iedereen die dieren heeft, weet dat ze een eigen taal spreken. Heb jij geen dieren dan?»

HUMO Nee.

Wilms «Heb je kinderen?»

HUMO Drie.

Wilms «Dan moet je dringend stoppen. Ecologisch is het onverantwoord.»

HUMO (schatert)

Wilms «Dat is wel zo, hè. Dieren kunnen communiceren, net als jonge kinderen, zonder te spreken. Mijn honden, katten, konijnen, zelfs de ratten in mijn tuin maken met geluidjes en lichaamstaal kenbaar wat ze willen. Als je daar veel mee omgaat, leer je dat begrijpen.»

HUMO Ik heb nooit geweten dat onze hond vroeger heldere boodschappen gaf.

Wilms «Dat is een teken dat je daar niet klaar voor bent.»

HUMO Dit wordt een confronterende middag.

Wilms «Jij wou hier naartoe komen, hè (lacht).»

HUMO Hoelang ben je al vegetariër?

Wilms «Twintig jaar.»

HUMO Sinds je 33ste, dus. Waarom zo laat?

Wilms «Alles is veranderd na mijn motorongeval. Toen heb ik de man die mijn leven kapotmaakte aan de deur gezet. Het is niets voor mij om met iemand samen te wonen, tenzij hij vier poten heeft, veel haar en een lange staart.»

HUMO Voldoet Michel aan die beschrijving?

Wilms «Jazeker (lacht). En toch woont hij niet bij mij, maar op 900 meter hier vandaan. Ik heb 100 meter toegeving gedaan. Normaal is de regel: ‘Als je in mijn buurt komt wonen, wil ik minstens één kilometer vrije ruimte.’ Michel woont recht tegenover mijn ouders, en dat is prima: ze houden hem daar scherp in het oog (lacht). Nee, ze zorgen goed voor hem. En hij verdient dat ook. Michel is een superman.»

undefined

null Beeld

undefined

'Het is niets voor mij om met iemand samen te wonen, tenzij hij vier poten heeft, veel haar en een lange staart'

HUMO Maar we hadden het over je besluit om vegetariër te worden.

Wilms «Het gevolg van een zwaar ongeval vlak voor de Kennedytunnel: mijn toenmalige vriend en ik reden op de motor, we kregen een klapband, en ik vloog drie baanvakken verder. Als een auto niet bruusk in de remmen was gegaan, was ik er nu niet meer: ik ben in comateuze toestand afgevoerd, met een maandenlange revalidatie als gevolg, en een depressie erbovenop.

»Dan moet een mens beslissingen nemen, hè. Ik heb die vleeseter van mij aan de deur gezet, en ik ben als vanzelf in contact gekomen met mensen die geïnteresseerd waren in alternatieve leefwijzen. Voor mij was het vanzelfsprekend om geen vlees meer te eten. Dat wilde ik al langer, maar dat kon ik kennelijk niet. Ik had er de kracht niet voor. De dingen lopen zoals ze moeten lopen in het leven. Ik moest eerst die man met zijn agressie meemaken voor ik tot mezelf kon komen.»

HUMO Wat was het doorslag-gevende argument om vegetariër te worden?

Wilms «Ik heb geen vlees nodig. Dat zie je toch aan mij? Zie ik er niet schitterend en stralend uit voor mijn leeftijd? (lacht) Ik heb me in het onderwerp verdiept, en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik me niet schuldig wilde maken aan collaboratie met de vleesindustrie.

»Het gaat niet alleen om het onnoemelijke lijden van miljoenen onschuldige dieren. Het gaat ook om de gevolgen voor de klimaatopwarming, het watertekort, de hongersnood. Door de kweek en teelt van dierenvoeding gaat er 15.000 liter water in één kilogram biefstuk. Sorry, ik doe daar niet aan mee.»

HUMO Je bent altijd een strijdbaar type geweest, wat dierenrechten betreft.

Wilms «Ik heb als baby in de Oudstrijderslaan gewoond, mijn ouders hebben daarna gebouwd in de Weerstandsstraat. Ik ben een strijderstype.»

HUMO Jij was ook lid van de Bond Zonder Bont.

Wilms (knikt) «Daar heb ik Michel leren kennen.»

HUMO Dat was de voorloper van GAIA.

Wilms «Wij stonden samen aan de wieg van de Bond Zonder Bont. Mooie tijd, maar ik herinner me er eerlijk gezegd bitter weinig van.»

HUMO Wat weet je nog van Michel?

Wilms «Hij was mijn type niet.»

HUMO Viel jij meer op johnny’s?

Wilms «Zo’n BMW-rijder? Nee zeg, bedankt. Ik viel voor de gasten met Rolls Royces en Jaguars en Ferrari’s, maar evengoed voor een bosjesman die rondreed in een tweepeekaatje. Ze mochten vooral niet doorsnee zijn.»

HUMO Dat is Michel toch ook niet?

Wilms «Michel had al borsthaar, dat vond ik wel lekker (lacht). Maar ik wilde het podium op, de wereld ontdekken, reizen. Michel was nog te serieus.»

HUMO Was hij al met Ann De Greef, medestichter van GAIA?

Wilms «Hij heeft Ann pas later leren kennen. Fantastische vrouw, trouwens. Wat een kracht, zeg. Door haar toedoen ben ik nu ook met Michel.»

HUMO Heeft zij jullie gekoppeld?

Wilms «Dat zal ze niet graag horen zeggen, maar zij heeft wel bemiddeld. Toen Michel na zijn hersenbloeding revalideerde, vroeg zij: ‘Zou Gerda je niet mogen komen bezoeken?’ Ik vond dat wel fijn, maar een nieuwe relatie was op dat moment het laatste van mijn gedachten: ik kwam net uit een donkere periode, inclusief relatiebreuk. Ik dacht: ‘Geen vaste relatie meer voor mij.’ Maar op 5 juni 2013 heb ik hem bezocht, en we hebben gepraat, gepraat en gepraat – een hele middag lang. Daarna bleven we elkaar sms’en. En op bepaald moment vroeg ik hem domweg: ‘Kan ik nog iets voor je doen?’ – ‘Mij nog eens komen bezoeken,’ schreef hij. Dan hebben we nog een keer gepraat en gepraat en gepraat. En van het één is het ander gekomen.»

HUMO In ‘Touché’ op Radio 1 heeft Michel gesproken over het aandeel van Zappa in jullie relatie.

Wilms «Op een mooie avond had ik Michel bij me thuis uitgenodigd om een hapje te eten. Voor we aan tafel gingen, liep ik met het hondenvoer naar buiten. En ik zei tegen Zappa: ‘Vanavond zal nonkel Michel je eten geven.’ Michel kwam dicht bij me staan, nam de kom met eten uit mijn handen en zei: ‘Zou je het erg vinden als ik mezelf de papa van Zappa noem?’ Tja, zo’n uitspraak, dat is voor mij zo goed als een huwelijksaanzoek, hè.»

HUMO Plat gezegd: via de hond heeft hij jou binnengedaan?

Wilms «Dat is wel heel plat gezegd: er zijn nog drie weken overheen gegaan. Michel heeft serenades voor me gezongen, liedjes van Elvis Presley, Joe Cocker, Rod Stewart. Het is niet omdat ik in de erotische sector zit dat ik direct plat ga, hè. Ik zeg het: ik wilde geen relatie meer. Maar naarmate ik meer met Michel afsprak, ging ik beseffen: hij is totaal anders. Je hebt mannen en je hebt Michel. Ik hoef met hem niet te discussiëren over waarom ik geen vlees of vis eet, waarom ik geen leder koop, waarom dieren het belangrijkste in mijn leven zijn. Hij zeurt en zaagt niet, het is oké zoals het is.»

HUMO Makkelijke mens.

Wilms «Dat is hij helemaal níét, maar voor mij is hij de perfecte man. We hebben allebei ons temperament. Af en toe is dat zalig (lacht), maar we hebben ook onze eigen ruimte nodig. Michel is altijd aan het werk, hij ontspant zich door naar voetbal te kijken. Ikzelf heb een godsgruwelijke hekel aan dat spel. Dus kijkt hij in zijn eentje thuis, waar hij zich helemaal mag uitleven: roepen en tieren naar de televisie.

»Soms zien we elkaar zes dagen lang niet, maar dan bellen we wel geregeld. De meeste mannen beginnen algauw te zeuren over samenwonen. Maar weet je wat dat is, samenwonen? Dat betekent: voor die mannen zorgen. Daar heb ik geen zin in. Ik zorg wel voor mijn dieren.»

HUMO Heb je niet voor Michel gezorgd na zijn revalidatie?

Wilms «Dat is niet ‘zorgen voor’, dat is liefde. Ik doe nog stiekem zijn was. Michel zegt: ‘Ik weet dat het slecht is voor je imago als heks, maar jij zorgt wel goed voor mij.’

»Met Michel samen zijn brengt rust. Innerlijke rust: ik sta er niet meer alleen voor, ik vecht niet meer alleen. Nu denk ik: ‘Ik heb een ongelofelijke vent, die zoveel groter en wijzer is, ik hoef niet meer zoveel te strijden. Ik zorg ervoor dat híj goed kan strijden.’»

HUMO Is hij weer de oude na zijn hersenbloeding?

Wilms «Sommige mensen zeggen dat hij beter is. Hij is anders in de wijze waarop hij de dingen aanbrengt. Niet meer zo cassant: genuanceerder, wijzer.»

HUMO Heeft dat met jullie relatie of met zijn hersenbloeding te maken?

Wilms «Met allebei, ik geloof dat alles een doel heeft in het leven. Ik ben dankbaar voor mijn motorongeval, ik heb er belangrijke beslissingen door genomen. En hij zegt: ‘Ik heb die hersenbloeding moeten krijgen om ons samen te brengen.’»

HUMO Mooi compliment.

Wilms «Ik hoor het niet graag, ik weet waaraan hij is ontsnapt. Ik weet ook hoe lang en zwaar de revalidatie was.»

HUMO Waarom heeft hij die hersenbloeding gekregen?

Wilms «Hij zegt: ‘Als je jarenlang tegen 300 kilometer per uur over de Ring rond Antwerpen scheurt, zul je vroeg of laat weleens tegen een paal knallen.’»

HUMO Rijdt hij nu maar 280?

Wilms «290 (lacht). Ik hoop dat hij stilaan beseft dat hij ook maar een mens is, en dat Ann en de andere medewerkers bij GAIA het schitterend hebben gedaan tijdens zijn maandenlange afwezigheid.»

HUMO Zelfs Michel is niet onmisbaar?

Wilms «Voor mij is hij onmisbaar. Ik zou hem nog minstens vijfentwintig jaar in goede gezondheid bij me willen hebben. En met GAIA heeft hij iets neergezet dat zal blijven, ook als hij er niet meer is.»

HUMO Hij heeft de dieren-rechten in Vlaanderen op de kaart gezet.

Wilms «Hij heeft de Belgen de ogen geopend. Hij heeft dierenrechten in het politieke debat gebracht. Ben Weyts – prachtige man – is nu minister van Dierenwelzijn. Zo’n functie bestond niet toen ik jong was. Pas op, dat is niet alleen de verdienste van Michel. Dat is Michel én Ann.»

HUMO Hebben ze ooit aan een politieke partij gedacht?

Wilms «Ze weten heel goed: hoe onafhankelijker je bent, hoe meer deuren voor je open blijven. Michel is verscheidene keren door politici aangesproken. Als ik me niet vergis, heeft Steve Stevaert hem nog gepolst, maar dat is alweer lang geleden.»


Strippen in partybus

HUMO Is Michel samen met Gerda of met je alter ego, de stripper Davina?

Wilms «Met Gerda. Dat is de echte, hè. Michel heeft me al geregeld als Davina gezien: gemaquilleerd, haren los, weinig kleren aan. Maar als ik mijn sensuele moves op een podium breng, is dat anders dan wanneer ik het voor hem alleen doe. Dan zegt hij soms: ‘Ik heb toch liever Gerda.’ Misschien is hij een beetje bang van Davina (lacht).»

HUMO Ben je nooit Davina voor hem thuis?

Wilms «Nee, je partner kent je door en door, dat is anders. Op een podium ben ik ongenaakbaar. Daar is, zoals het in mijn biografie staat, naaktheid mijn harnas. Als ik mijn emoties laat zien, geef ik mezelf meer bloot dan wanneer ik naakt dans.»

HUMO Waarom ben je indertijd op jonge leeftijd zoiets ongebruikelijks gaan doen als strippen?

Wilms «Allee, wat zeg jij nu? Ik was 21, ik wilde de wereld zien. Ik droomde ervan om via Joepie of Story model te worden. En voor mijn 21ste verjaardag had ik mezelf een fotosessie cadeau gedaan, naaktfoto’s op het strand in de stijl van ‘Bilitis’ (Franse erotische film uit 1977, red.). De fotograaf vertelde me dat Eddy Lipstick dringend op zoek was naar een stripper voor een tour van drie weken in Friesland. Ik stuurde mijn foto’s op, en twee dagen later hing Eddy aan de lijn: ‘Kun je komen repeteren?’ Ik zie het me thuis nog aankondigen: mijn moeder huilen, grote paniek. Ik ben heel katholiek en klassiek opgevoed, hè: eerste communie voor de Lourdesgrot, op school bij de nonnen, tien jaar ballet, vijf jaar kunstschaatsen, Olympisch turnen ook. Maar in Friesland had ik de tijd van mijn leven. Na de eerste show wist ik: ‘This is it.’ Ik voelde me bevrijd, ik had gevonden wat ik zocht. Dat heb ik thuis ook verteld. En mijn ouders hebben het geaccepteerd, maar voor de familie lag het heel moeilijk. Op strippen rustte nog een taboe.»

HUMO Maakten mensen op dat moment het onderscheid tussen een stripper en een hoer?

Wilms «Mensen hebben snel hun oordeel klaar. Ze veroordelen je zonder dat ze weten hoe hard werken het wel is. Het is niet zomaar wat onnozel doen in je blote flikker, hè. Maar goed, ik heb er niet van wakker gelegen.

»Ik vond het wel erg wat ze mijn mama hebben aangedaan, met smerige brieven en telefoons. Je moet weten, mijn mama was een sociaal geëngageerd mens: KAV, ziekenzorg, zangkoor, sportclub – ze was er voor iedereen. Maar al haar katholieke vrienden wezen haar met de vinger. Ik heb een aantal van die mensen opgebeld: ‘Zeg nu eens tegen míj wat je over me te zeggen hebt.’ Zo is het langzaam gestopt.»

undefined

null Beeld

undefined

'Soms moet ik Michel gaan zoeken: dan ligt hij bij de hond in de mand of is hij aan het praten tegen de eenden'

HUMO In de jaren 80 en 90 heb je de limieten van la Flandre profonde verkend: de parenclubs, de eroticabeurzen, de vrijgezellenavonden, de huwelijksfeesten.

Wilms (enthousiast) «Strippen in een partybus. In een rijdende limousine vol vreselijk vieze venten. Heb ik allemaal gedaan, zonder dat ze me aanraakten: ik gaf altijd de grens aan. Het gekste was waarschijnlijk in de mand van een luchtballon.»

HUMO Was het nooit een tikje groezelig?

Wilms «Ik heb vuile parenclubs van binnen gezien, plekken waar je moest uitkijken waar je je voeten neerzette, maar ik heb ook de gouden jaren meegemaakt waarin je in het café achter de kerk een open behaatje kon laten zien. ‘De PinUp Club’ gedaan in Nederland, waar ze echt gestoord zijn. Op Ibiza gewerkt. Het was één groot feest. En waarom ook niet? Strippen is fun. Het is geen prostitutie. Het heeft niets met drugs of alcohol te maken.»

HUMO In de wereld van de striptease komen prostitutie en porno wel samen. Jouw manager, Eddy Lipstick, was bekend om zijn uitpuilende catalogus van huis-, tuin- en keukenporno.

Wilms «Ik heb altijd een scherpe lijn getrokken: geen prostitutie.

»Wellicht omdat ik te veel heb gezien. Op decadente feestjes heb ik uitgebreid gepraat met gezelschapsdames, escortmeisjes en prostituees. Veel meisjes denken dat ze er na enkele jaren, als ze genoeg hebben verdiend, weer kunnen uitstappen. Maar zo eenvoudig is het niet. Geld is een drug, een fancy levensstijl werkt verslavend.

»Ik heb ook zo’n levensstijl gehad. Ik was samen met een rijke Zwitser, en ik dacht: ‘I am his princess.’ Dat was ik misschien ook, maar in een gouden kooi, met een groot slot erop.»

HUMO Die vriend heeft op een bepaald moment een revolver tegen je hoofd gezet.

Wilms (knikt)

HUMO Hoorde dat erbij?

Wilms «Dat is maar één keer gebeurd. (Stil) Ik hoor zijn moeder nog roepen aan de telefoon, om hem tegen te houden. Hij had me vast, hè.»

HUMO Ben jij meegegaan in de roes van decadente feestjes en drugs?

Wilms «Ik heb nooit drugs genomen, zelfs geen joint gerookt. Ik raak ook geen alcohol aan. In ben in mijn hele leven niet dronken geweest. Ik heb mijn lichaam ook nooit verkocht, al is me veel geld aangeboden.

»Dankzij mijn sterke karakter sta ik er nog. Mensen bellen nog altijd, ook al heb ik al járen geen artiestenbureau meer. Ze respecteren me. Het is simpel: striptease bestaat uit twee woorden – strippen en teasen. Strippen is de techniek om sensueel uit de kleren te gaan. Maar teasen, plagen, is veruit het belangrijkste, het spel van de verleiding. Een spel waarbij ik de grens trek: ‘Hier stopt het.’ Hoeveel keren hebben de madammen van clubs me niet gevraagd om ‘voor één keer’ een glaasje champagne met de klanten te drinken. Ik heb het nooit gedaan. Maar eerlijk is eerlijk: het is lange tijd een droom geweest – het doen voor het geld.»

HUMO Toch?

Wilms «Ik hou van de dingen die er uitspringen. Ik test mezelf ook graag: ‘Kan ik dit wel aan?’ Het zou ook een manier zijn geweest om wraak te nemen op de dingen die ik in mijn leven had meegemaakt.»

HUMO Hoe kun je je, als prostituee, wreken?

Wilms «Dat begrijp jij niet omdat je geen vrouw bent (lacht). Je hebt macht, als vrouw. Maar ik weet intussen ook dat het fout kan aflopen met macht. Toen ik ooit in Bergen optrad voor NAVO-soldaten, met dranghekken voor het podium, voelde ik me oppermachtig. Al die gasten die mij wilden, die ik lokte, en die toch niet tot bij mij konden komen. ‘Assholes,’ dacht ik. En ik trok met mijn mond nog een extra handschoen uit om ze helemaal wild te maken. Dat geeft je een goed gevoel hoor: ’s nachts naar huis rijden, sigaretje in de mond en muziekje op de radio, met het idee: ‘Ik heb ze weer goed liggen gehad.’»

HUMO Een echte cockteaser.

Wilms «En? Mijn oom vroeg me weleens of ik me niet misbruikt voelde in mijn job. Ik antwoordde dan: ‘Wie gebruikt wie?’ Ik deed mijn job heel graag, maar wel netjes: ik ging niet over de grens. En die mannen waren sukkelaars, hè.»


Groot lawaai

HUMO Hoe ziet je mannen-beeld eruit na al die jaren?

Wilms (denkt na) «Het zijn toffe wezens, ik heb er geen last van.»

HUMO Je hebt ze dertig jaar lang verleid.

Wilms «Dat is zo bevrijdend. Je wordt daar sterker van, op voorwaarde dat je grenzen stelt. Dat leer ik de mensen in mijn stripschool ook: baken je grenzen af. En het vreemde is: mensen herontdekken zichzelf in de spiegel. Ze leren weer naar zichzelf te kijken, zichzelf te aanvaarden. Ze bloeien op, ze gaan weer stralen.

»Iedereen heeft iets sensueels. In mijn les heb ik een vrouw gehad met een prothese vanaf de knie, vrouwen met MS ook, die het nog wilden doen voor het te laat was – dat grijpt je wel aan. Veel vrouwen in een moeilijke situatie komen hier naartoe, intuïtief voelen ze dat het hen kan helpen.

»Pas op, hier komen ook mannen. En met hen gebeurt ook van alles. Mannen hebben ook gevoelens.»

HUMO Dat is nog niet bewezen.

Wilms (lacht) «Het is fijn dat je mensen weer mooi kan laten worden. Ze laten beseffen dat ze recht hebben op eigen keuzes. Als jij grenzen stelt, bepaal jij voor jezelf wat je kan overkomen.»

HUMO Is het zo simpel, ja?

Wilms «Soms niet, maar dat ligt dan meestal aan jezelf.»

HUMO Als je wordt gestalkt, is dat je eigen schuld?

Wilms «Stalkers zijn ziek, weet ik uit eigen ervaring. Dat zijn mensen die niet goed begrepen hebben wat ik heb gedaan. Dus: ik zal mijn job niet goed hebben gedaan.

»Maar wat mannen betreft: ik kan nog altijd genieten van een mooie kerel, maar nu is er Michel. Welke man zal me ooit dezelfde rust geven? Soms, als hij hier bij me thuis is, moet ik hem gaan zoeken. Dan is hij bij de hond in de mand gaan liggen of bij de eenden een verhaal aan het vertellen.»

HUMO Spreekt Michel ook met de dieren?

Wilms «Tuurlijk.»

HUMO Dat doet niet iedereen hoor.

Wilms «Spijtig, die mensen missen veel. Onlangs stond hier een vrouw met haar kinderen naar onze konijntjes te kijken. Ik raak met haar in gesprek, ik noem de namen van de dieren, maar zij is ontzettend verbaasd: ‘Hebben die allemaal een eigen naam?’ Ik heb vriendelijk het gesprek afgebroken en ben naar binnen gelopen. Ik was te boos. Maar eigenlijk had ik moeten zeggen: ‘Mevrouw, dieren zijn levende wezens met gevoelens, ze weten wie je bent, ze herkennen je – ze hebben net zo goed een eigen identiteit als uw kinderen.’»

HUMO Staan dier en mens op hetzelfde niveau voor jou – of staat het dier hoger?

Wilms «Moet je dat nu nog vragen?»

HUMO Het dier staat boven de mens, dus.

Wilms «Ik heb er een grotere connectie mee. Moet ik me daarvoor verontschuldigen? Mijn mama heeft zich haar hele leven lang ingezet voor zieke en gehandicapte mensen. Meer dan honderd keer is ze naar Lourdes gegaan. Ik ben jarenlang meegegaan. Op de speelplaats nam ik het ook op voor de kindjes die uitgesloten werden. Ik sloeg de pestkoppen. Ik was een kleine dikke rosse, maar ze waren bang van mij. Nu nog, ik reageer als ik zie dat mensen onrechtvaardig worden behandeld. Maar het raakt me minder dan het onrecht tegen dieren.»

HUMO Wat gebeurt er als jij de gruwelijke beelden uit het slachthuis in Izegem ziet?

Wilms «Dan zegt Michel: ‘Jij mag niet kijken.’ Hij weet dat ik daar niet tegen kan. Als ik toch enkele beelden opvang, grijp ik meteen naar bachbloesemtherapie, dat maakt me rustig. En daarna hoop ik, diep in mijn hart, dat de beelden mensen zullen wakker schudden.»

HUMO De beelden uit Izegem kwamen van de militanten van Animal Rights, die extremer zijn dan GAIA. Met hun video’s doen ze wat Michel in de jaren 90, met gevaar voor eigen leven, op de paardenmarkt in Anderlecht heeft gedaan.

Wilms «Is dat extreem? Die mensen doen dat godverdomme om de maatschappij de ogen te openen: ‘Dit is de realiteit, mensen. Smakelijk!’»

HUMO Michel doet dat niet meer.

Wilms «Michel is een diplomaat, die onderhandelt. Ik zit anders in elkaar. Ik heb niets met de discussie over de verdoving van dieren bij rituele slachtingen. Het moet stoppen met rituele slachtingen, punt uit. In slachthuizen hoeven ook geen camera’s of controles te komen. Nee, slachthuizen moeten dicht. Maar zoiets zegt Michel niet: hij weet dat de vleesindustrie te groot is. Een maffia. En hij bereikt meer op zijn pragmatische manier.»

HUMO Ga je met Michel nog de Grote Dierenrevolutie meemaken?

null Beeld

Wilms «Ik vrees dat ons andere dingen te wachten staan. (Zucht) Sta me toe daar niet verder op in te gaan, maar ik zie het donker in. Pas op, er verandert ook veel ten goede, maar voor mij gaat het niet snel genoeg. Mensen laten zich te graag leiden, dat maakt me weleens boos. En dan wil ik argumenteren. Maar Michel zegt: ‘Je hoeft niet altijd in discussie te gaan.’»

HUMO Michel is zachter geworden, hè?

Wilms «Ja, maar dat zal niet door mij komen: ik ben een groot lawaai (lacht). Hoewel, laat me mediteren, en je hoort me niet meer. Zet me op een paard, en ik zwijg. En leg me in de armen van Michel, dan ben ik de stilste vrouw ter wereld. Ik hoop dat ik daar nog lang mag liggen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234