Geschreven, gezongen & geproducet: Grimes

Van Spector over Rubin tot Ronson: als het over legendarische producers gaat, vallen er alleen maar mannelijke namen. De Canadese Claire Boucher aka Grimes wil daar verandering in brengen.

'Ik kan toch niet eeuwig hetzelfde blijven doen?'

Claire Boucher trok daarom zelf haar trukendoos open. Ze zocht de rust op in British Columbia, Canada, weg van de tournees en het internet, dat meedogenloze monster dat artiesten van haar generatie razendsnel de lucht in katapulteert, om ze even snel laf neer te sabelen. Zie ook: Lana Del Rey, met wie Grimes pas een tournee achter de rug heeft.

We ontmoeten Claire Boucher op een ochtend in Parijs, in het peperdure hotel Le Bristol in de al even peperdure rue du Faubourg Saint-Honoré. Vorige nacht moest ze op een feestje van Louis Vuitton draaien, nu ligt ze wakker te worden in de Louis XIV-sofa in een crèmekleurige suite. In ochtendlijke slobbertenue, met twee verschillende sokken aan.

Vijf nummers van haar nieuwe plaat ‘Art Angels’ heb ik vooraf kunnen beluisteren – een plaat waarvoor ze verschillende alter ego’s heeft verzonnen.

HUMO Lang geleden droomde je er al van producer te zijn ‘zoals Phil Spector met z’n meisjesgroepen’, maar je had nu eenmaal een popster nodig. En die werd je zelf: je creëerde er het alter ego Grimes voor.

Claire Boucher «Het is nu eenmaal zo gelopen. Intussen hebben een heleboel mensen een idee van wat Grimes, mijn baby, hoort te zijn. That’s kinda boring. Ik kan toch niet eeuwig hetzelfde blijven doen? Het leek me interessanter om het beeld dat mensen van Grimes hebben, uit te dagen. Maar om nu te zeggen dat ik verschillende personages heb bedacht: dat is een verzinsel van mijn platenfirma (lacht). Inspiratie komt uit verschillende hoeken, en het leek me spannend om die inspiratie te animeren, zoals ik het noem – beter kan ik het niet uitleggen, het spijt me.»

HUMO Je hebt vorig jaar de song ‘Go’ uitgebracht. Die had je oorspronkelijk voor Rihanna geschreven, maar daar werd je compositie afgewezen. Toch weer die droom om ‘onzichtbaar’ te zijn, maar ook: om een hit te schrijven.

Boucher (luchtig) «Het leek me een interessant aanbod. Songs pennen gaat me heel makkelijk af. Het is één van de redenen waarom ik alleen werk, want ik vind het moeilijk om me aan te passen aan (kucht twee keer) ‘de professionele muziekwereld’. Iedereen zeurt je de oren van de kop: ‘Wat ben je van plan?’ ‘Hoe ga je dat aanpakken?’ Dat werkt niet voor mij. Ik moet alleen zijn, bein’ crazy or whatever. Ik werk heel intuïtief: ik kan geen hit op commando schrijven.»

HUMO Je bent een tijdje in British Columbia gaan uitblazen voor je aan de nieuwe plaat begon. Waarvan wou je weg?

Boucher «Van die hele industrie. Ik ben opgeklommen in een erg alternatieve scene, die van de indie music. Alles en iedereen werkte kleinschalig en droeg onafhankelijkheid hoog in het vaandel. Een gezonde creatieve omgeving. Maar toen ontplofte Grimes en moest ik helemaal anders gaan denken. Ik moest me gaan gedragen als iemand uit New York of Los Angeles, zo anders dan wie ik ben. Ik vind het wel plezierig om tussen industriemensen te zitten als ik op tournee ben of interviews in zulke grootsteden moet geven. Maar als het tijd is om muziek te schrijven, dan wil ik me weer zo vrij als vroeger voelen. Ik heb de plaat wel afgewerkt in mijn nieuwe thuisbasis in LA, maar de aanzet is gegeven in de natuur van British Columbia. Ik zat er in een skistadje, Squamish. Niks hips, hoor, vooral erg mooi. Ik heb me daar opgesloten en van mezelf een betere producer gemaakt.»

HUMO Toen je aan ‘Visions’ werkte, putte je jezelf uit: je sliep niet, at niet, was niet vies van drugs – je hallucinéérde je songs. Dat was niet voor herhaling vatbaar?

Boucher «Mijn leven is drastisch veranderd op dat vlak. Ik vind gezondheid tegenwoordig heel belangrijk: ik wil het niet meer iedere avond op een drinken zetten. Ik moet nu een betere producer worden. Het is als gitaar spelen, daar kun je ook beter in worden.»

HUMO De Vlaamse Inne Eysermans van het onvolprezen Amatorski studeerde productie en is één van de weinige vrouwen bij ons die zichzelf producer kan noemen. Hoe zit het internationaal met de vervrouwelijking van het vak?

Boucher «Ik ken er een paar – Holly Herndon, Ellen Allien – maar ze zijn zeldzaam. Niet dat het een te technisch beroep is, het is gewoon één van de vijandigste omgevingen voor vrouwen. Hoe begin je in godsnaam aan producen? Als ik aan mannelijke producers vroeg: ‘Hoe doe je dat?’, dan kreeg ik steevast als antwoord (doet gespeeld sexy mannelijke stem na) ‘I’ll show you. Als je meekomt naar mijn hotelkamer.’ Dat is méér dan eens gebeurd.

»De producerwereld is een boys club en het is echt moeilijk om daar binnen te breken. Je kunt ook niet gewoon ‘producen’ googelen, hè. Het is geheime informatie, en ze moeten die willen delen. En ben je een vrouw, dan kun je het wel schudden. Ik heb alles door trial-and-error moeten leren. Als mensen me vragen waarom het zo lang duurde voor de plaat klaar was, word ik bijna kwaad: ’cause I had to fucking learn how to be a producer. Zónder hulp, zónder leraar.»

HUMO Had je je niet in een muziekschool kunnen inschrijven?

Boucher «Misschien, maar ik ben een tourende muzikant. En de échte truken leer je niet op school, maar via insiders. Ik heb vrienden die als producer werken, en die zeggen me: ‘Ja, ik werk met Diddy en Diplo en ik kan hun vragen hoe ze dit of dat doen.’ En dan tonen die meesters de kneepjes van het vak. Maar als ík een mannelijke producer vraag hoe iets in elkaar zit, dan willen ze seks of klinkt het van: ‘Dat kan ik je niet zeggen, maar je mag wel het zangeresje zijn.’ Mannen zijn de poortwachters van de producerwereld, en als vrouw raak je daar niet in. Daarom ook rollen zo veel vrouwen via het deejayen het producersvak in: dat is een meer toegankelijke wereld, en een makkelijker te leren stiel ook. Als bezoeker van een club kun je bijvoorbeeld kijken naar wat een dj doet.»

HUMO Karen O van de Yeah Yeah Yeahs zei me eens dat het voor mannelijke muzikanten wél veel moeilijker is om buiten de lijntjes te kleuren. Zij hebben massa’s voorbeelden, maar daardoor ook minder bewegingsvrijheid. Een vrouw heeft weinig of geen voorbeelden en kan meer haar intuïtie volgen.

Boucher «Daar herken ik mezelf volledig in. Het werkt bevrijdend, en ik ben ook creatiever omdat ik niet alles ‘juist’ doe. Wat is er saaier dan technische perfectie?»

HUMO Pop, alternatieve muziek, mode, kunst: je mengt het allemaal tot één groot geheel.

Boucher «Er wordt me weleens gevraagd waar precies in het spectrum van de muziek ik me bevind, maar daar heb ik geen antwoord op. Ik denk daar niet over na als ik naar muziek luister. Ik heb nog nooit gedacht: dit is popmuziek, en dat niet. Er is alleen goede en slechte muziek. Neem nu dat politiek correcte denken over Taylor Swift: nu Ryan Adams haar plaat heeft gecoverd, vinden zogenaamd alternatieve muzikanten haar wel goed. Nou, ik vind die coverplaat lang niet zo goed als het originele ‘1989’, en ik ben blijkbaar de enige.

»Ik ben ook fan van Taiwanese hiphop, om maar iets te noemen. Aristophanes is een Taiwanese rapper die in het Mandarijns rapt. Ik was zo blij dat ze aan mijn nieuwe plaat wou meewerken.»

HUMO Nog even over Taylor Swift. Je komende Amerikaanse tournee heb je ‘Rhinestone Cowgirls’ gedoopt. Klinkt als een Shania Twain-tour. Of een Taylor Swift-tour.

Boucher «Maar het is net heel die traditie van Dixie Chicks tot Taylor Swift die ik zo goed vind. Niemand in de alternatieve scene houdt daarvan, maar ik wel. Country beïnvloedt me als songschrijver, want ik ben opgegroeid met Patsy Cline en Dolly Parton. Dat is waar mijn ouders naar luisterden, mijn vader vooral. Dolly Parton vind ik nog beter dan Patsy Cline, want zij schreef haar songs zelf. Alleen dat al maakte van haar een pionier.»

HUMO Je tourde onlangs met Lana Del Rey: hoe belangrijk was dat voor je?

Boucher «Het was een droom. Ik ben een obsessieve fan, bijna een Lana-stalker (lacht). De timing van die tournee kon nochtans niet slechter: ik moest aan mijn plaat werken, maar ik kon niet nee zeggen. Ze is één van mijn favoriete artiesten. Ze beleeft nu ook een creatieve piek. ‘Honeymoon’ is mijn favoriete plaat van haar. Haar kwaliteiten als songschrijver schat ik veel hoger in dan die van de meeste collega’s. She’s just fucking great. En ze probeert ook geen radiosingles te maken – iedereen doet tegenwoordig zó hard zijn best om een radiohit te scoren.»


Oud en lelijk

HUMO Via sociale media ben je al meermaals met verkrachting bedreigd.

Boucher «Alle vrouwen die ik ken en die een beetje in the picture staan, hebben daarmee te maken gekregen. Daarom check ik nooit mijn inboxen, want daar komen de meeste negatieve commentaren in terecht. Ik kan die vrij makkelijk negeren, maar het blijft zo oneerlijk: sociale media zijn veel harder voor vrouwen dan voor mannen. Kijk naar een willekeurige YouTube-clip van een vrouwelijke artiest en vergelijk de commentaren daaronder met die van een mannelijke artiest. Niemand zal ooit vinden dat een man te lelijk of te oud is om muziek te maken, van vrouwen wordt dat veel te vaak gedacht. Ik vind het daarom echt goed dat jonge vrouwen zich online uitspreken tegen bodyshaming, denk bijvoorbeeld aan Lena Dunham. Maar er is nog veel werk aan de winkel.»


Bekijk de video voor 'Flesh without Blood / Life in the Vivid Dream':

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234