Geslacht onbepaald: Hoera, het is Een jongen! Of is het een meisje?

‘Eigenlijk vind ik Charlie (*) helemaal niet zo’n mooie naam. Maar we hebben ’m gekozen omdat je daarmee nog alle kanten uit kunt: stel dat hij later toch liever een meisje wil zijn, dan hoeft hij zijn naam niet te veranderen. Maar eigenlijk had onze zoon Charlotte moeten heten.’

'Uiteindelijk is er geen verschil tussen een piemel en een clitoris. Het ene is alleen wat langer dan het andere'

HUMO Je bent tien weken te vroeg bevallen.

Mama Charlie «Ja, de geboorte van de tweede baby hebben ze nog tien dagen kunnen uitstellen: toen was het overduidelijk een jongen, maar over het geslacht van ons eerste kindje heeft men nog lang getwijfeld.»

Papa Charlie «De dokters gedroegen zich vanaf het eerste moment vreemd.»

Mama Charlie «De dag na de geboorte stond er een heel team aan mijn bed: er klopte iets niet met het geslachtsorgaan van Charlie: was het nu een verdikte clitoris of een minipiemeltje? Ze wisten het niet. Het was alsof de hemel op ons hoofd viel: ik had nog nooit van zoiets gehoord. Nog nóóit. Ik lag daar helemaal paraplu, met nog één baby in mijn buik, en dan vertellen ze je zoiets. (Tegen haar man) Ik zie jou nog naast mijn bed zitten, als een geslagen hond.»

De officiële term voor het fenomeen waarmee de ouders van Charlie die dag kennismaakten, is Disorder of Sex Development (DSD).

Martine Cools (endocrinologe UZ Gent) «Het is een parapluterm voor meer dan veertig verschillende aangeboren aandoeningen aan het urogenitale stelsel. Om die te begrijpen moet je weten hoe ons geslacht zich ontwikkelt. Vergelijk het met een dominospelletje: één gen doet een heleboel andere genen in werking treden en zo eindig je, na een heleboel stappen, met een typische evolutie als jongen of meisje. Maar beginnen doen we allemaal hetzelfde: tot zes à zeven weken hebben alle kinderen dezelfde oergeslachtsklier, die zich zal ontwikkelen tot teelballen of eierstokken.

»Wat gebeurt er nu bij DSD? Vaak is het zo dat één domino-steentje niet werkt, waardoor de hele ontwikkeling stopt. De teelbal ontwikkelt zich niet en gaat ook niet de juiste hormonen aanmaken die nodig zijn voor de verdere ontwikkeling van het lichaam in mannelijke richting. Een andere mogelijkheid is dat de ontwikkeling van de teelbal wél goed loopt. Die gaat dan volop testosteron produceren, maar om één of andere reden reageert het lichaam daar niet op en gebeurt er vervolgens niks meer.»

HUMO En dan groeit er geen piemel?

Cools «Bijvoorbeeld. Dat is het geval bij AOS, het androgeen ongevoeligheidssyndroom – dat komt voor bij 1 op de 20.000 geboortes. Die kindjes hebben de mannelijke XY-chromosomen, maar zien er helemaal uit als meisjes, borstontwikkeling in de puberteit incluis. De mannelijke hormonen worden bij hen gewoon omgezet in vrouwelijke hormonen.»

HUMO Maar het zijn wel meisjes?

Cools «Absoluut! Vaak zelfs meer meisjesachtige meisjes dan u en ik, want ons lichaam maakt ook testosteron aan en bij ons werkt het hormoon wél. Alleen hebben AOS-meisjes teelballetjes in hun buik zitten, en geen baarmoeder. Vaak komt zoiets niet bij de geboorte aan het licht, maar pas als de maandstonden uitblijven. Komt een dokter dan met de diagnose van AOS, dan is het voor die meisjes alsof er een bom ontploft.»


Eierstok of teelbal

Meteen nadat de kleine Charlie naar het UZ Gent was overgebracht, nam het multidisciplinaire DSD-team hem onder de loep.

Mama Charlie «Ze hebben onderzocht wat er in zijn buikje zat. Van alles, zo bleek, maar of het nu een stuk eierstok of een niet-ingedaalde teelbal was, dat was niet duidelijk. Enkele weken na zijn geboorte heeft het team besloten: ‘Alle resultaten wijzen toch het meest in de richting van een jongen.’ Op zijn identiteitskaart staat man, maar op zijn geboorteakte staat ‘geslacht onbepaald’. Daar heb ik het best moeilijk mee, want dat staat er zo voor de rest van z’n leven.

»Nog voor Charlie 1 jaar was, heeft dokter Piet Hoebeke hem geopereerd. Hij heeft al die ondefinieerbare dingen uit zijn buikje gehaald – anders zou er zich kanker kunnen ontwikkelen. Er bleken toch ook teelballetjes te zitten. Het ene was onbruikbaar, het andere heeft de dokter laten indalen. Niet veel later is het alsnog afgestorven. Dat was een opdoffer – de zoveelste.

»De dokter heeft voor Charlie ook een piemeltje en een balzakje gemaakt. Nu is hij nog te klein, maar ooit komen daar teelbalprotheses in te zitten.»

Papa Charlie «Omdat Charlie geen teelballetjes heeft, maakt hij geen hormonen aan. Vanaf zijn puberteit zal hij dus hormonen moeten slikken.»

HUMO Intussen zijn jullie zoontjes 7. Vragen jullie je soms nog af of jullie wel de juiste keuze hebben gemaakt?

Mama Charlie «Nee. Ik vind Charlie een echte jongen. Maar hij is wel heel lief. Hij is zachter dan zijn broer – die is veel meer macho. Net zijn pa (lacht).»

Papa Charlie «Maar dat kan net zo goed zijn karakter zijn.

»Het is natuurlijk mogelijk dat hij in zijn puberteit tot het besef komt dat hij liever een meisje is. Dan is dat maar zo. Dan moet hij zich laten opereren en dat zal een gedoe zijn.»

Mama Charlie «Maar erg zullen we dat niet vinden. Het belangrijkste is dat ons kind gelukkig is.»

'Ik heb de hele nacht zitten googelen. Ik kwam van alles tegen: hermafrodieten, tweeslachtigen, horrorverhalen'


Verfrommeld piemeltje

De zwangerschap van Inge verliep perfect normaal. Enige minpunt: na negen maanden wisten zij en haar man Nico nog altijd niet of ze nu een zoon of een dochter zouden krijgen.

Papa Jessa «Tot op het eind is de gynaecologe blijven twijfelen: ‘Ik kan het niet goed zien.’»

Mama Jessa «De bevalling was nogal bijzonder. ’s Ochtends was mijn water gebroken en waren we naar het ziekenhuis gegaan, maar daar hebben ze ons naar huis gestuurd. Toen ik ’s avonds mijn zoontje uit zijn badje tilde, merkte ik dat er iets niet klopte. Ik voelde dat het hoofdje er al uit zat.»

Papa Jessa «Ik kwam nog net op tijd om de baby op te vangen. Voordat ik ’m in een handdoek wikkelde, keek ik snel: ‘Het is een jongen!’ Pas in het ziekenhuis is een dokter me komen vertellen dat dat verfrommelde piemeltje eigenlijk een vergrote clitoris was. Ik ben mijn vrouw dan gaan vertellen dat we niet wisten of het een meisje of een jongetje was.»

Mama Jessa «‘Hoe kan dat nu?’ dacht ik. ‘Het moet toch één van de twee zijn!’

»Ik dacht meteen aan praktische dingen: hoe moet dat nu met de naam en met het geboortekaartje?»

Papa Jessa «Ik ben die avond naar huis gegaan en heb de hele nacht zitten googelen. Ik kwam van alles tegen: hermafrodieten, tweeslachtigen, horrorverhalen. Ik las ook dat ze in Nederland binnen de 48 uur na de geboorte uitsluitsel kunnen geven over het geslacht. Wij hebben langer moeten wachten: pas na twee jaar, toen ze ons doorverwezen naar Gent, kregen we antwoorden.»

HUMO Al die tijd wisten jullie niet of jullie een dochter of een zoon hadden?

Papa Jessa «Na bloedonderzoek hadden ze ons verteld hoe het zat met Jessa’s chromosomen: ze had voor 60 procent XX-chromosomen en voor 40 procent XXY-chromosomen. ‘We gaan voor een meisje,’ hadden ze gezegd. Om de paar maanden gingen we op controle, maar veel wijzer werden we daar niet van.»

Mama Jessa «Al die tijd had Jessa dat piemeltje. Haar vagina was ook dichtgegroeid, waardoor die op een balzakje leek. Maar toch is ze voor mij altijd een meisje geweest. Ze was zo klein en fijn, en ze had zo’n engelachtig gezichtje.»

Papa Jessa «Een echt barbiepopje. Op een echo hadden ze wel gezien dat Jessa één ei-leider en één teelbal had, die nog niet was ingedaald.

»In Gent is alles in een stroomversnelling geraakt: nog voor Jessa aan de kleuterschool begon, hebben ze haar geopereerd. Ze hebben die ene teelbal weggehaald – die bleek verdroogd – en ze hebben een verbinding gemaakt tussen haar baarmoeder en haar vagina, want die ontbrak. Zo kon ze toch als een gewoon meisje aan haar schooltijd beginnen.»


Grijze zone

Elk jaar krijgt het Gentse team zo’n twintig nieuwe DSD-aanmeldingen binnen. Vaak – maar niet altijd – gaat het over pasgeboren baby’s.

Cools «In de eerste plaats wensen we de ouders proficiat – dat wordt vaak vergeten in de chaos – en stellen we hen gerust: hun kindje ligt misschien op intensieve zorgen, maar het verkeert niet in gevaar. Tijdens het onderzoek stellen we alles in het werk om de band tussen ouder en kind te bevorderen. Voor veel mensen is er een drempel: als ze de pamper verversen, ziet het er misschien een beetje raar uit, en dat kan de band bemoeilijken.

»We bekijken ook samen hoe ze het de rest van de familie kunnen vertellen. Want ik kan me voorstellen dat oma zoiets niet meteen snapt: ‘Maar enfin, hoe kan de dokter nu niet weten of het een jongen of een meisje is! Zou je niet bij iemand anders gaan?’ (lacht)

»Het gebeurt dat we ouders moeten melden dat we nog niet weten of we hun kindje zullen laten opgroeien als jongen of als meisje. Dan is de eerste reactie er vaak één van paniek: ‘Maar onze geboortekaartjes zijn al klaar!’ Ook dat bekijken we samen.»

HUMO Leggen jullie jezelf een termijn op waarbinnen de beslissing over jongen of meisje moet vallen?

Cools «Het kan een tweetal weken duren. Veel langer dan dat hebben we nog nooit nodig gehad. Als we alle puzzelstukjes bij mekaar hebben en met het team gaan samenzitten, is de beslissing meestal unaniem – zware meningsverschillen rond de tafel zijn er nooit.

»Ook belangrijk: een operatie hoeft niet per se of onmiddellijk. We volgen kinderen die opgroeien met een geslacht dat er anders uitziet en die we voorlopig niet opereren. Er zijn meisjes van wie de clitoris wat groter is dan normaal. Ziet dat er dan uit als een piemeltje? Mja, misschien. Maar uiteindelijk is er geen verschil tussen een piemel en een clitoris – het ene is alleen wat langer dan het andere. En net zoals een piemel bestaat een clitoris in allerlei maten.

»Door niet te opereren laat je alles open. Je past het kind niet aan aan de norm. Trouwens: wat is dat, dé norm? Wat bepaalt of je een jongen of een meisje bent? We zouden er goed aan doen af te stappen van dat binaire denken.»

HUMO Man of vrouw zijn is geen kwestie van zwart of wit?

Cools «Nee. Het is een continuüm. Ik bekijk het zo: je trekt een lijn en zet aan de ene kant een typische vrouw met blonde krullen en een roze strik, en aan de andere kant een typische man. Ergens op die lijn kan iedereen z’n geslacht aanduiden met een kruisje. Mocht je het mij vragen, ik zou mijn kruisje zeker niet helemaal aan de ‘typische vrouw’-kant zetten. Als kind voetbalde ik graag met de jongens en op vakantie ga ik klimmen in plaats van op het strand te liggen. En toch voel ik me helemaal vrouw.

»Los van de discussie over geslacht is het goed dat zulke operaties in België kunnen. In sommige landen is er een verbod op geslachtsoperaties bij kleine kinderen. Daar hebben DSD-patiënten voor geijverd die in het verleden een operatie ondergaan hebben en daar – vaak terecht – boos over zijn. Zij willen dat zo’n operatie alleen kan als de patiënt er zelf toestemming voor geeft.»

HUMO Als jullie wél opereren, eindigen jullie dan vaker met een meisje dan met een jongen?

Cools «Nee. In het verleden werd wel vaak in vrouwelijke richting geopereerd. Om verschillende redenen.»

HUMO Omdat het makkelijker is een vagina te maken dan een penis?

Cools «Onder andere. Vroeger waren artsen vooral mannen en zij keken vaak op die manier naar het geslacht. Pas toen er ook vrouwelijke gynaecologen en urologen kwamen, is dat veranderd. Op een congres zei een professor letterlijk: ‘We moeten stoppen met te denken dat een vagina niks anders is dan een soort docking station voor een penis.’ Een vrouw heeft ook graag seksueel plezier en dus moeten haar genitaliën voldoende gevoelig, breed en diep zijn. Het onderzoek over wat de normale penislengte is, is zo oud als de straat. Wat de normale diepte van een vagina is, weten we nog maar een paar jaar. Tussen de 6,5 en de 12,5 centimeter, mocht u het zich afvragen.»

'Ik heb niet het gevoel dat ik een groot geheim tors. Het komt niet ter sprake. Mensen vragen nooit: 'Hoe is het nog met je piemel?''


Shot testosteron

De ouders van Jessa zwegen zoveel mogelijk over het ‘probleem’ van hun dochter.

Papa Jessa «Op de crèche zagen ze het natuurlijk. We hebben uitgelegd hoe het zat, maar niemand van Jessa’s verzorgsters maakte er een probleem van.»

Mama Jessa «Eigenlijk was ik er niet zo mee bezig. Telkens als Nico weer iets op het internet had gevonden, zei ik: ‘Ik wil het niet weten.’ Voor mij was Jessa een gewone, blije baby. We hebben haar meteen aanvaard zoals ze is. Dat kon ook niet anders, met een karakter zoals het hare: Jessa is nogal een hevige (lacht).»

Papa Jessa «Ze heeft af en toe enorme woedeaanvallen. Dat komt omdat ze in de baarmoeder een shot testosteron heeft gekregen, wat een onomkeerbare invloed op haar hersenen en dus ook op haar karakter heeft gehad. Waarom of hoe dat is gebeurd, daar hebben we het raden naar.»

Mama Jessa «Jessa kan niet zeggen: ‘Ik ben boos.’ In plaats daarvan spaart ze haar boosheid op, tot ze ontploft.»

Papa Jessa «Ik ben haar eens gaan ophalen van de kleuterschool. De dame van de opvang was blij me te zien: Jessa was zo boos geworden dat ze een vijf jaar ouder meisje had aangevlogen.

»Het liefste wat ze doet, is op de grond liggen en met de autootjes spelen. Eén keer hebben we haar een pop gegeven: ze heeft er de armen uit getrokken. Een jurkje heeft ze ook maar één keer aangehad: op ons trouwfeest.»

HUMO Zou Jessa liever een jongen zijn?

Papa Jessa «Nee, dat niet. Haar haren wil ze bijvoorbeeld heel lang.»

Mama Jessa «En ze moeten precies zitten zoals zij het wil. Nee, een mannelijk type is ze niet. Ze gedraagt zich als een sportieve kwajongen, maar is wel een echt meisje. De andere meisjes vinden haar ook niet raar of zo. Ze zijn hooguit jaloers, omdat ze zo populair is bij de jongens. Ik ben niet bang dat ze gepest wordt: ze laat zich niet doen.»

Papa Jessa «Nee, die staat haar mannetje wel. Je weet het natuurlijk nooit, maar volgens mij komt ze straks gewoon met een vriendje naar huis. Hij zal het flink lastig hebben (lacht).»

HUMO Jessa is nu 11. Praten jullie er met haar over?

Mama Jessa «Ze weet het nog niet, maar ze ziet natuurlijk zelf wel dat ze er daar beneden anders uitziet dan haar mama en haar zusje – haar buitenste schaamlippen zijn iets groter. Onlangs zaten we in de auto en vroeg ze waarom ze altijd naar de dokter in Gent moet. Toen wist ik het even niet. Ik heb het kort gehouden: ‘Als baby was er iets mis in je buikje. Dat hebben ze in Gent geopereerd en daarom moet je af en toe op controle.’»

Papa Jessa «Morgen hebben we weer een afspraak in Gent: dan zal de psychologe het haar vertellen. Het wordt stilaan tijd, omdat ze in haar puberteit komt. Onlangs deed ze haar voetbaltruitje uit en opeens zag ik dat ze borstjes begint te krijgen. Het klinkt misschien raar uit de mond van een vader, maar ik was opgelucht: dat betekent dat haar eierstok hormonen is beginnen te produceren. Was dat niet zo, dan zou ze haar leven lang hormonen moeten slikken. Hopelijk kan ze nu een normale puberteit doormaken en later ook kinderen krijgen.»

HUMO Jullie zijn er gerust in?

Mama Jessa «Voor ons is het amper een issue. Jessa is niet ziek, haar aandoening bepaalt ons leven niet. Ze mag zijn zoals ze is. We zijn trots op haar. En als ze die iets grotere schaamlippen ooit wil laten verkleinen, dan kan dat altijd.

»We willen haar vooral niet het gevoel geven dat ze abnormaal is. Net als andere kindjes vraagt ze weleens naar haar geboorte. Dan vertellen we over hoe snel het ging, over hoe papa haar nog net kon opvangen. Alleen het deeltje over hoe papa riep dat ze een jongetje was, laten we weg.»

'Wie bepaalt of je een jongen of een meisje bent? We zouden moeten afstappen van dat binaire denken'


Hormoonfabriekje

Met zijn 7 jaar is Charlie nog te jong om het fijne ervan te weten, maar zijn ouders proberen hem nu al mondjesmaat de waarheid bij te brengen.

Mama Charlie «‘Wat gaan we hem later vertellen?’ – daar heb ik lang mee in mijn maag gezeten. Ik vind eerlijkheid heel belangrijk, maar hij is nog te klein om het allemaal te snappen.»

Papa Charlie «We zullen het geleidelijk aan moeten aanpakken.»

Mama Charlie «We geven geregeld aan dat hij anders is. Niet dat we nu al vrezen voor pesterijen, maar ik merk toch dat ik hem probeer te sterken. Ook omdat hij zo’n zacht en toegeeflijk kind is. Mijn buikgevoel zegt me dat het allemaal wel goed komt.

»Onlangs hebben we hem wel verteld dat hij nooit zo groot zal worden als zijn broer: ‘Omdat je hormoonfabriekje niet werkt, zul je vroeger stoppen met groeien.’ Dat komt ook door dat ontbrekende stukje Y-chromosoom. Daarom hebben we nu samen met de dokters besloten om te starten met groeihormonen. Dat zou hem op termijn toch een aantal extra centimeters kunnen opleveren – anders zou hij waarschijnlijk opvallend klein blijven.»

Papa Charlie «Het ergste is dat hij onvruchtbaar is. Als dat besef komt, zal hij het daar moeilijk mee hebben, denk ik. Maar misschien wil hij later geen kinderen.»

Mama Charlie «Ik hoor ouders vaak tegen hun kinderen zeggen: ‘Later, als je zelf kindjes hebt...’ Maar zo vanzelfsprekend is dat niet. Ik probeer Charlie nu al in te prenten dat niet alle mensen kindjes hebben. Dan went hij alvast aan het idee.»

Papa Charlie «Gelukkig heeft hij weinig last van muizenissen. Hij ligt minder wakker van de dingen dan zijn broer. Dat is goed. Pas met de puberteit zullen er een paar dingen duidelijk worden. Het zou best kunnen dat hij straks op jongens valt. Dan is dat maar zo. Bij onze andere zoon is het nu al duidelijk: die valt op meisjes (lacht). Of misschien is hij bi, dat kan ook.»

Mama Charlie «Wat het ook wordt, hij is gewoon een schatje.»

'Ik vind Charlie een echte jongen. Maar hij is wel heel lief'


Freaky sfeertje

HUMO Dokter Cools, is een gelukkig seksleven mogelijk met DSD?

Cools «Da’s inderdaad een belangrijke vraag van ouders en jongeren en ik kan er goddank altijd positief op antwoorden: onze seksuele goesting wordt heel erg bepaald door hormonen, maar of je die nu inneemt of zelf aanmaakt, maakt niet zoveel uit.

»Er hangt nog altijd een raar en freaky sfeertje rond DSD, dat in de hand wordt gewerkt door allerlei misverstanden en misleidende artikels. Daarom kiezen ouders er nog vaak voor de aandoening van hun kind niet aan de grote klok te hangen. Maar dat ze het met niemand kunnen delen, maakt het sociale isolement groot. Dat ben ik pas gaan beseffen door het verhaal van een mama: een paar maanden na de geboorte had ze met wat vriendinnen afgesproken op café. Er was een mama bij van wie het kindje met een hazenlip was geboren. Zij deed huilend haar verhaal en kreeg meteen troost en een arm om haar heen. Voor de mama van het DSD-kindje kwam dat hard aan: ‘Ik heb ook iets ergs meegemaakt, maar ik krijg geen steun.’ Ze vond de stap om het te vertellen te groot – voor zichzelf, maar ze wilde ook de privacy van haar kind respecteren.»

‘Ik moet nog vaak denken aan het geboortekaartje,’ vertelt de mama van Sam, nu 17. Ze had het kaartje zelf ontworpen. ‘XY,’ stond er in grote letters op te lezen. ‘Nu denk ik soms: ‘Heb ik daarmee het onheil over ons afgeroepen?’’

Papa Sam «Al op dag één bleek dat Sam hypospadie had. Bij die aandoening staat het plasgaatje niet op de juiste plek op de penis. In de minst erge vorm staat het vlak onder de eikel, maar Sam had de ergste vorm: het plasgaatje zat helemaal tegen het lichaam aan. Plassen lukt dan wel, maar het geeft veel infecties.

»De dag erna stelden ze een hartafwijking vast en nog later bleek er ook een cyste op zijn urineleider te zitten. Toen dokter Hoebeke die wilde wegnemen, merkte hij dat het geen cyste was, maar een restant van vrouwelijk weefsel.»

Mama Sam «Toen bleek dus dat hij niet alleen XY-weefsel had, maar ook XO. Maar gelukkig was er helemaal geen twijfel: het was een jongen.»

Sam «Toen ik eruit kwam, zag het er misschien raar uit, maar het wás er wel (lacht).

»Door die hartproblemen zal ik nooit dingen mogen doen die voor een adrenalinerush zorgen. Ik vind dat niet erg – ik ben niet zo sportief. Alleen dat ik niet mag bungeejumpen, vind ik wel jammer.»

Papa Sam «Hij had ook maar één teelbal. Sinds kort hebben ze er een kunstteelbal bij gestopt.»

Sam «Tijdens die operatie hebben ze ook een biopsie genomen van mijn goeie teelbal, om te kijken of er bruikbaar materiaal in zat. Dat was zo. Dat materiaal hebben ze nu ingevroren. Het blijft meer dan tien jaar goed, dus ik kan zelfs nog kinderen krijgen.»

HUMO Maar verder maak je dus geen zaadcellen aan?

Sam «Nee. Bij een ejaculatie komt er niks uit, maar het gevoel is er wel.

»Omdat ik niet goed groeide, heb ik mezelf ook acht jaar lang met groeihormonen moeten inspuiten. Ik ben intussen gestopt met groeien: ik ben nu 1 meter 70.»

Papa Sam (corrigeert lachend) «1 meter 69,5.»

Sam «Ja, maar zonder zou ik misschien maar 1 meter 55 zijn geworden.

»De dokters waren bang dat ik nooit een snor of baard zou hebben, of dat ik misschien borsten zou krijgen. Maar in de puberteit ben ik gewoon testosteron gaan aanmaken. Mama moet zelfs elke week zagen dat ik me moet scheren.»

Mama Sam «Ik ben lang bang geweest voor de puberteit, maar uiteindelijk viel het goed mee. Misschien omdat Sam er zelf zo goed mee omgaat.»

Sam «Ik ben ermee groot geworden. Ik kan me geen moment herinneren waarop ze zeiden: ‘Sam, nu moeten we je iets vertellen.’»

Mama Sam «Hij heeft altijd veel vragen gesteld. Hij deed er nooit gechoqueerd over – anders waren we wel gestopt met vertellen.

»We praten er wel alleen over met ons gezin. De grootouders weten iets, maar zeker niet alles. Daar ben ik bang voor: straks, als hij een lief heeft, zal hij niks meer kunnen verbergen. Het ziet er een beetje anders uit: kleiner, en hij heeft geen voorhuid.»

Sam «Maar er zijn wel meer jongens besneden. Na het zwemmen in de kleedkamers is het in elk geval nog nooit opgevallen.»

Mama Sam «Ja, maar ik ben bang dat vrouwen toch snel gaan zeggen: ‘O nee, da’s raar.’ Misschien ben ik overbezorgd, maar da’s nu eenmaal de taak van een moeder (lachje).»

Sam «Ik snap wel wat mama bedoelt, maar ik zit daar niet zo mee. Als een meisje zo snel afhaakt, dan is het misschien toch niet de juiste.

»Ik heb al één keer iets gehad met een meisje, maar we waren nog jong en fysiek stelde die relatie niet veel voor. Mijn eerste keer zal spannend zijn. Maar wie weet is het met een meisje dat zelf weinig ervaring heeft: dan kan ik haar wijsmaken dat het normaal is dat er niks uit komt (lacht).»

Mama Sam «Als ik jou was, zou ik toch iets langer wachten met de eerste keer, tot de relatie al wat serieuzer is. Want als het uit raakt, dan weet je niet tegen wie dat meisje het allemaal gaat vertellen. Bij vakantieliefjes zou het risico misschien wat kleiner zijn dan bij een liefje uit de buurt. Vrouwen vertellen elkaar nu eenmaal veel – zo zijn wij.»

Sam «Mja, ik zal eens moeten nadenken over hoe ik dat ga aanpakken en wat ik precies ga vertellen. Maar nu lig ik er nog niet wakker van. Ik heb ook niet het gevoel dat ik een groot geheim tors. Zo’n dingen komen nooit ter sprake. Mensen vragen nooit: ‘En... hoe is het nog met je piemel?’ (lacht)

»Ik ben in elk geval helemaal oké met dat deel van mijn lichaam en heb me altijd op en top man gevoeld.»

Mama Sam «Ik moet toegeven dat ik daar vroeger wel op lette. Was het warm, dan zette ik hem en zijn broertjes weleens een bandana op. Als ik hem dan bekeek, dan flitste het door mijn hoofd: ‘Amai, hij zou een keischoon meisje zijn!’ En dan zette ik die bandana snel weer af.

»Als kind was hij best angstig. Logisch: in zijn eerste levensjaren lag hij vaak in het ziekenhuis en werd hij vaak geprikt. Maar van een zwak kindje is hij opgegroeid tot een supersterke kerel. Hij is zelfs evenwichtiger dan de meeste van zijn leeftijdsgenoten.»

Sam «En veerkrachtiger.»

Mama Sam «Canvas heeft ons lang geleden eens gevraagd om mee te werken aan een reportage, maar als ouder wil je zo graag de anonimiteit van je kind beschermen. Ik heb toen gezegd: ‘Ik praat pas als Sam daar zelf over kan beslissen.’ Heeft dat te maken met schaamte? Ja, misschien wel.»

Sam «Ik schaam me niet, al zit ik soms wel in met hoe mensen zullen reageren. Eigenlijk voel ik me een normale tiener. Ik weet wel dat ik met bepaalde beperkingen moet leven, maar die ben ik zo gewoon dat ik ze vergeet. Alleen dat bungeespringen: dat vind ik echt jammer.»

(*) De getuigenissen zijn anoniem.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234