Gesprekken met bekende en 'gewone' hippies: Rudolf Hecke gedenkt de sixties

Rudolf Hecke heeft na twee biografieën over Serge Gainsbourg (‘Gainsbourg’ en ‘Parcours Gainsbourg’) nu ook een boek geschreven over zijn tweede grote liefde: de sixties. Voluit heet het ‘De sixties. Seks! Drugs! Rock-’n-roll! Revolutie!’, en naast een uiterst sfeervol beeld van de grote gebeurtenissen van die tijd geeft het ook een heldere kijk op wat er zich toen allemaal in de Lage Landen heeft afgespeeld.

'Trippen op de E40'

Hecke, geboren in 1961, was te jong om de sixties echt te hebben meegemaakt, maar als tiener liep hij wel een levenslange fascinatie op voor het kleurrijkste decennium van de vorige eeuw.

Rudolf Hecke «Ik ben door de sixties geïntrigeerd geraakt in de laatste kleuterklas, in 1967. Ik zat op een nonnenschool en we kregen les van zuster Alena. Op een dag zei ze: ‘Kindjes, aan de andere kant van de wereld is er het één en ander aan het gebeuren. Daar lopen ze rond met bloemen in hun haar en spelen ze muziek op straat. We gaan daar vandaag een tekening over maken.’ Ik heb geen flauw idee wat ik toen getekend heb – ik denk ook niet dat ik wist wat zuster Alena bedoelde – maar dat moment is me wel altijd bijgebleven. Ik wilde weten wát er daar aan de andere kant van de wereld precies gaande was, en ging op zoek. Een wonderlijke trip die nog steeds voortduurt. Later ben ik ook allemaal spullen uit de sixties gaan verzamelen – boeken en info, maar ook interieurspullen en kleren, en ik heb zelfs nog enkele originele vloeistofprojectors. Ook in mijn muziek, met Pop In Wonderland en Incredible Time Machine, heb ik mij altijd in sixtiessluiers gehuld. Het was een tijd waarin alles veranderde: muziek, mode, films, televisie.»

HUMO Je hebt voor je boek mensen als Boudewijn de Groot, Wim T. Schippers, Roland en Zaki geïnterviewd. Ben je van hen iets te weten gekomen dat je nog niet wist?

Hecke «Veel, maar het belangrijkste: dat die mensen de waarden van toen nog steeds hoog in het vaandel dragen. Ik heb ook ‘gewone’ mensen geïnterviewd die toen ‘gewoon’ hippie waren. Zo was er een vrouw die op haar zeventiende een bijzondere ontmoeting had met Boudewijn de Groot. In een interview in Humo heeft Boudewijn haar toen nog vernoemd: ‘Hoe zou het met Tiet zijn?’ Tiet was haar bijnaam. Dat artikel had ze uitgeknipt en bijgehouden, ze had hem al jaren niet meer gezien. Aan het einde van het interview zei ik haar: ‘Ik zie Boudewijn volgende zondag.’ Zo enthousiast dat ze was, ze koesterde nog steeds warme gevoelens voor hem. Een week later ben ik bij Boudewijn de Groot, en na het gesprek vraag ik hem: ‘Zegt de naam Tiet je nog iets?’ Waarop hij: ‘Absoluut, hoe zou het met haar zijn?’ ‘Wel, ze doet je de groeten.’ Waarop Boudewijn haar heeft uitgenodigd om naar een concert te komen kijken. Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat Tiet nog altijd leeft naar haar principes van toen: ‘Ik kan niet gelukkig zijn als de persoon naast mij niet gelukkig is.’ Ze heeft meegewerkt aan de bouw van een windmolen in Sierra Leone, en ze heeft een vluchteling in huis genomen.»

HUMO Kun je een boek schrijven over de sixties zonder lsd te hebben geprobeerd?

Hecke «Goh, ik héb het geprobeerd, maar…»

HUMO Als research voor je boek?

Hecke «Neenee, we hebben het nu over de jaren 80. Ik heb toen mijn deel van het experiment ruimschoots gehad. Alles geprobeerd. Maar ik ben er ook vrij snel achter gekomen dat het niks voor mij is. Ook veel te veel mensen rondom mij gezien met wie het slecht is afgelopen.

»Maar ik denk wel dat je een boek over de sixties kunt schrijven zonder lsd te hebben genomen. Aan de getuigenissen heb je genoeg. Zo was er de happeningkunstenaar Ludo Mich, die vertelde hoe hij met een vriend onder invloed van lsd in diens auto over de E40 reed, en dat het asfalt plots veranderde in een kolkende massa met putten en blazen die moesten worden ontweken. Dat klinkt nu bijzonder amusant, maar het had net zo goed fout kunnen aflopen.»

HUMO Je hebt het in je boek niet over voetbal.

Hecke «Voetbal?»

HUMO De sixties hebben ook het voetbal op z’n kop gezet. Denk maar aan George Best, of aan het totaalvoetbal van Ajax, waar verdedigers plots aanvallers werden en iedereen overal op het veld mocht lopen.

Hecke «Dat is waar. De spelers zagen er met hun lang haar ook uit als popsterren. En popgroepen als Pink Floyd hadden ineens een eigen voetbalploeg. Ook in de formule 1 liepen er plots rocksterren rond, denk maar aan Jackie Stewart. Of aan Ilie Nastase in het tennis. Overal werden de regels herschreven. Of beter: er waren geen regels meer. In de Amerikaanse autosport was er een constructeur, Chaparral, die een wagen had gebouwd die met een soort roterende schoepen aan de grond werd vastgezogen. Enorm baanvast, maar het puin dat die rotors opzogen, belandde wel via grote uitlaatpijpen op de achterliggende auto’s. Maar dat vonden ze niet erg, dat mocht toen allemaal.»

HUMO Als je tien jaar vroeger geboren zou zijn, waar was je dan het liefst bij geweest: Woodstock of Altamont?

Hecke «Woodstock natuurlijk. Monterey had ook gemogen, in 1967. Maar niet Altamont. Altamont was veel te gruwelijk en pijnlijk, daar is een mens vermoord. Na Altamont was het gedaan, hè.»

‘De sixties. Seks! Drugs! Rock-’n-roll! Revolutie!’, Rudolf Hecke, EPO.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234