Getrouwd met Elvis Costello en jazz: Diana Krall

Parijs, 11 mei. In het Théâtre Déjazet, waar Mozart ooit nog op de planken stond en Marie-Antoinette tijdelijk werd ondergebracht op weg naar de guillotine, geeft Diana Krall aan het begin van haar wereldtournee een wondermooi, informeel recital. De voormalige barpianiste brengt haar uitvoeringen van standards en klassiekers al dertig jaar op zo’n hoog niveau dat ze jazz op haar eentje weer hip en trendy heeft gemaakt. Het eeuwig groene ‘L-O-V-E’, uit haar nieuwe plaat ‘Turn Up the Quiet’, is niet van de vaderlandse radio weg te branden, en in september is ze nog eens live in België te bewonderen.

'Elton John heeft me gedwongen aan kinderen te beginnen'

HUMO Zijn er standards waarbij je het gevoel hebt dat de componist jouw gedachten kon lezen, ook al stierf hij voor jij werd geboren?

Diana Krall «Bijna alles van Irving Berlin voelt als een tweede huid aan. Zijn muziek klinkt ook heel modern. We hebben ooit zijn ‘How Deep Is the Ocean’ bewerkt, en dat klinkt nu als een ballad van Donny Hathaway of Leon Russell. Ook ‘Let’s Face the Music and Dance’ kun je zien als een eigentijds, zelfs politiek statement – (zingt) ‘There may be trouble ahead…’ Het levensgevoel in zijn muziek bevalt me erg: levenslustig en onstuimig, maar toch verfijnd.»

HUMO Zijn de klassiekers die je zingt voor jou ook een manier om contact te maken met een tijdperk dat je hebt gemist?

Krall «Absoluut. Ik ben onlangs nog gaan eten met Burt Bacharach, en ik dacht: ‘Deze man heeft nog Marlene Dietrich begeleid en het Las Vegas van de jaren 50 en 60 gekend en oldskool Hollywood en…’ Ik had het gevoel dat ik een naïef kind was dat nog niets had meegemaakt, en ik ben nochtans (rolt de ogen) 52! Mijn tragedie is dat ik Burts muziek niet kan zingen omdat ze te moeilijk is.»

HUMO Ik denk niet dat ik al een ster heb ontmoet die zoiets openlijk toegeeft.

Krall (haalt de schouders op) «’t Is de waarheid. Niet alleen kan ik die hoge noten niet halen, maar de frasering is ook aartsmoeilijk. Ik hou veel van opera, maar daar begin ik ook niet aan, in vergelijking met een sopraan ben ik een lichtgewicht.»

HUMO Jouw echtgenoot, Elvis Costello, heeft samen met Bacharach ‘God Give Me Strength’ geschreven, één van de beste songs van de voorbije twintig jaar. Elvis zingt het ook.

Krall «Elvis tast in die song de grenzen van z’n bereik af. Ik vind de hele plaat die ze samen hebben gemaakt (‘Painted from Memory’, uit 1998, red.) een meesterwerk, maar misschien ben ik niet helemaal objectief (grinnikt). Elvis en Burt schrijven nog steeds samen, af en aan. Burt is nu 89. Fysiek is hij aan het sukkelen, maar mentaal staat hij nog scherp, ook al heeft hij een klop gekregen sinds de zelfmoord van zijn dochter. Ik heb onlangs nog namens hem een prijs in ontvangst genomen in Carnegie Hall, omdat hij te zwak was om naar New York te vliegen. (Zacht) Ik hou van hem.»

HUMO In de Brill Building, het legendarische kantoorgebouw waar Bacharach samenwerkte met Hal David, stopten ze componisten samen in een kamertje. Wie had jij daar als partner gewild? Bacharach telt niet, en Costello evenmin.

Krall «Doe dan maar weer Irving Berlin.»

HUMO Ik hoorde je ooit ergens aankondigen dat Elvis en jij een kinderplaat wilden maken. Ik kan ze al bijna horen: jouw speelse improvisaties en Elvis’ gevoel voor humor...

Krall «Gisteren zei ik tijdens de repetitie iets belachelijks, waarop mijn drummer zei: ‘Zo moet je je kinderplaat noemen!’ Ik ben helaas vergeten wat het was. Elvis en ik werken mee aan ‘Pete the Cat’, een animatieserie gebaseerd op een bij ons heel bekend kinderboek. Elvis speelt de wijze vader, ik de hysterische moeder – typecasting, dus (grijnst). Producer Don Was speelt een straathond. Ik geniet er geweldig van.»

HUMO Durf je te beweren dat Elvis en jij jullie zoontjes Hank en Dexter níét indoctrineren en brainwashen met jullie favoriete muziek?

Krall «Nee (lacht). De auto is ons wapen: tijdens het rijden kiezen wij de muziek en vervelen we hen met trivia over de componisten en de uitvoerders. En het werkt. De regel is, en dit is mijn goede raad aan alle ouders: een kind kan niet houden van wat het niet kent. En het houdt pas van iets als het vertrouwd klinkt, dus je moet die kleine monsters alles meerdere keren voorschotelen. Mijn zoontjes luisteren nu uit vrije wil naar João Gilberto en Antonio Carlos Jobim, en als je hoort wat voor ellendig, oppervlakkig gedram de radio, het internet en de discotheken tegenwoordig uitbraken, vind ik dat een overwinning.»

HUMO Je wordt vaak gevraagd voor samenwerkingen, prijsuitreikingen, gala’s... Noem eens een mooi moment dat de voorspelbaarheid van dat soort ceremonies oversteeg.

Krall «Onlangs werd ik verwacht op een herdenkingsplechtigheid voor Michael Brecker (saxofonist die onder anderen speelde met Frank Sinatra, John Lennon, Paul Simon, Steely Dan, Lou Reed, red.). Een heel fijne mens, hij stierf aan dezelfde kloteziekte die mijn lieve mama heeft geveld – ’t was een benefiet voor leukemie. Joe Lovano en ik speelden ‘The Nearness of You’ en ook al haattte ik de reden waarom we daar waren, toch was ik die tien minuten heel gelukkig.»

HUMO Noem één song die je moeiteloos tot de jouwe maakte en één die je met veel moeite getemd hebt.

Krall «Ik was nog heel jong, maar toen ik Dylans ‘Simple Twist of Fate’ speelde, voelde dat als thuiskomen. Misschien omdat die song zo goed is. Ik heb ’m nog wat melancholischer gemaakt. ‘A Case of You’ van Joni Mitchell is ook briljant, maar ik worstel er nog steeds mee.»

HUMO Binnen tien jaar kun je geloofwaardig haar ‘Both Sides Now’ zingen.

Krall «Eén van mijn favoriete songs aller tijden. Gek dat je daarover begint, ik deed net nog een fotosessie op de 33ste verdieping van een wolkenkrabber, en ik moest denken aan wat Joni zong: ‘You could have been more than a name on the door on the 33rd floor’.»

'Als ik met Burt Bacharach ga eten, heb ik het gevoel dat ik een naïef kind ben dat nog niks heeft meegemaakt'

HUMO Weet jij soms hoe het met Joni Mitchell gaat?

Krall «Als ik bij Joni op bezoek ga, ben ik altijd blij als we gaan biljarten, want dan hoef ik even niet te praten – en dus niet bang te zijn dat ik er krijsend uitflap hoe goed ik haar wel vind (lacht). Ze was erg ziek, maar nu is ze iets beter, ze woonde zopas voor het eerst sinds lang een concert van Chick Corea bij en ik zag haar ook op de verjaardag van Elton John. Elton is een vriend des huizes: Elvis en ik zijn stiekem bij hem thuis getrouwd, én hij is verantwoordelijk voor de geboorte van onze kinderen. Hij heeft het hart op de tong, en dwong me zowat om eraan te beginnen: ‘Je bent niet meer van de jongste en je vertrekt straks op een lange tournee. Begin nu aan kinderen of het komt er niet meer van!’»


Diana en Woody

HUMO ‘Turn Up the Quiet’ werd net als bijna al je platen mee geproducet door Tommy LiPuma, die in maart van dit jaar gestorven is. Hij heeft onder anderen ook met Ben Sidran, George Benson, Natalie Cole en Dr. John gewerkt. Zijn kristalheldere klank is zo herkenbaar.

Krall «Tommy was zoals de platen die hij producete: verfijnd en elegant, maar ook warmhartig, levenslustig en vol mededogen. Voor mij was hij ook een vaderfiguur, een steun en toeverlaat. Ik kom uit Canada, maar Tommy en zijn vrouw Jill waren my New York parents. Ik heb de voorbije 25 jaar meer op de piano in hun huis gespeeld dan op om het even welke andere. Hun huis was mijn nest, mijn toevluchtsoord. Vergeet niet, ik mag dan nu een beetje beroemd zijn, indertijd was ik een onbekende barpianiste en hij al een legende die nog met Miles Davis, Bill Evans, Barbra Streisand en Paul McCartney had gewerkt. Tommy is de uitvinder van de smooth jazz, al had hij zelf een grote hekel aan die term. Zijn levensloop biedt hoop voor iedereen die zich gevangen weet in een McJob en vreest dat zijn talent nooit ontdekt zal worden: hij was een autodidact die begonnen is als kappersassistent in Cleveland.»

HUMO Jouw muziek is rustig, gezellig en troostrijk. Maar uit welke muziek put je zelf troost?

Krall «Ik luister heel vaak naar klassieke muziek, in New York staat onze radio afgestemd op een klassiek station. Mijn kinderen luisteren de laatste tijd ’s avonds laat vaak naar de ambientplaten van Brian Eno. Paul McCartney en Django Reinhardt kunnen mij ook altijd tot rust brengen, hun muziek geeft me het idee dat alles goed is met de wereld. Ik heb ook pas Laura Marling ontdekt, en als we héél laat opblijven, haal ik meestal Julie London boven.»

HUMO Welk compliment betekende meer voor je dan het handvol Grammy’s dat je won?

Krall «De weduwe van Sammy Cahn (songschrijver en Oscarwinnaar, onder andere bekend van ‘Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!’) heeft me ooit een brief gestuurd waarin ze zei dat Sammy dol zou geweest zijn op mijn versie van zijn ‘Guess I’ll Hang My Tears Out to Dry’. En dat ook Ray Charles, Burt Bacharach en Rosemary Clooney waarderende woorden voor me hadden, kan ik nog steeds niet geloven.»

HUMO Je bent begonnen als barpianiste, een beroep dat vaak wordt geromantiseerd in films als ‘Casablanca’. Maar het lijkt me ondankbaar: mensen praten en luisteren niet, dronken klanten denken dat die blonde aan de piano makkelijk te versieren is en dat handtastelijkheden inbegrepen zijn in de prijs van hun drankje... Niet?

Krall «Je vraag maakt me ongemakkelijk, en dat zegt alles over hoe ik mijn verleden ervaar. In Californië heb ik lang op de Queen Mary gespeeld, ik maakte er deel uit van het meubilair. Later heb ik in ettelijke bars in Europa gespeeld, om geld te verdienen voor een overnachting in het miezerigste hotelletje van de stad. ’t Was een goeie leerschool, maar ik was niet gelukkig. Het schmoozen en reageren op mensen die verzoekjes bestelden, ging me ook niet goed af. In Stockholm heb ik maandenlang zes uur per avond gespeeld in een bar waar de piano was omringd door een soort vensterbank waarop mannen leunden om in mijn decolleté te kunnen gluren. Mijn hart bloedt als ik – zelden, maar het gebeurt – in één of ander chique hotel iemand hoor spelen die beter verdient dan een rumoerige bar.»

'Met echtgenoot Elvis Costello. 'Het is allemaal zo snel gegaan. Ik kan me nog herinneren dat ik zijn 'Alison' meezong.'

HUMO Je bent relatief laat beroemd geworden. Was je niet ambitieus genoeg of vorderde je te traag?

Krall «Mijn moeder heeft lange tijd een vijf pagina’s lange brief bewaard die ik geschreven had op mijn 16de, waarin ik jazzpianist Oscar Peterson om raad vroeg. Ik heb die brief nooit verstuurd, maar toen ik ’m onlangs aan Elvis liet lezen, stond die paf van hoe ambitieus en gefocust ik als puber al was. Ik weet dus niet waarom het zolang heeft geduurd. Ik vond mezelf nog niet goed genoeg, en anderen vonden dat blijkbaar ook (lacht). Gek, ik heb zelf het gevoel dat alles net heel snel is gegaan: het ene moment lag ik in m’n slaapkamertje zwijmelend naar Tony Bennett te luisteren, het volgende ging ik met hem op tournee. Het ene moment zong ik ‘Alison’ mee van ene Elvis Costello, het volgende, well…»

HUMO Ik ging zo vaak mogelijk luisteren naar Mal Waldron, de laatste pianist van Billie Holiday, toen die, aangespoeld in Brussel, vaak in l’Archiduc speelde.

Krall «O, ik ken zijn werk, heel mooi. ’t Is verontrustend van hoeveel jazzgroten het leven in mineur is geëindigd. Linton Garner, de broer van Erroll, speelde jarenlang in het Four Seasons in mijn thuisstad Vancouver, compleet aan lagerwal.»

HUMO Waar ga jij naartoe als je het New York van de hoogdagen van de jazz en de roaring twenties wil proeven?

Krall «Ik ging vaak naar het Algonquin en de Oak Room, maar die hebben ze kapotgerenoveerd. The Waverley Inn heeft een goeie vibe, en goddank is de Village Vanguard er nog. En wie écht iets aparts wil meemaken, moet naar The Iguana Club, waar Vince Giordano And The Nighthawks spelen – ze klinken zoals je aan de hand van hun naam zou denken en ze zijn ook te horen in Woody Allens film ‘Café Society’ en in de serie ‘Boardwalk Empire’. De directie van de Iguana is schaamteloos celebrity mad: als ik met Elvis ga, zetten ze een spot op ons en schalt doorheen de zaal ‘And tonight we have MISS DIANA KRALL, in the audience, ladies and gentlemen, take a bow, Diana!’ (lacht) Elders zou ik door de grond zinken, maar in de Iguana stoort het me niet, ’t is er gezellig en informeel.»

HUMO Woody Allen is extreem nostalgisch en speelt sinds 1996 wekelijks in Café Carlyle, de bar van het oudste hotel van Manhattan.

Krall «Ik ben zo’n enorme fan van Woody, al mijn hele leven – toen ik single was, heb ik al z’n films ettelijke keren bekeken. We hebben ook eens samengespeeld: Tommy en Jill hadden me uitgenodigd om te gaan eten zonder me te zeggen waar we naartoe trokken, en het bleek in Café Carlyle te zijn. Woody zei: ‘Call a tune!’ Ik zei: ‘‘Sunny Side of the Street’,’ waarop hij in zijn bekende, paniekerige stijl siste: ‘I’ve never played that tune in my entire life!’ Uiteindelijk hebben we ‘West End Blues’ gespeeld. Ik was nerveuzer dan voor m’n eigen concerten.»

HUMO Het blijft me verbazen dat iemand die rijk en beroemd en getalenteerd is en voor wie mensen betalen om te mogen luisteren, nog nerveus kan worden.

Krall «Ik ben zelfs eens bloednerveus geworden van een microfoon: toen ik in de Capitol studio opnam, plantte iemand een ouderwetse microfoon voor m’n neus, waarop ‘Reserved for Frank Sinatra’ gegraveerd stond. No pressure (lacht).»

‘Turn Up the Quiet’ van Diana Krall is uit bij Universal. Diana Krall speelt op 24 september in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen en op 25 september in Bozar in Brussel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234