null Beeld

GHostpoet - Dark Days & Canapés

Ghostpoet is Obaro Ejimiwe, een heerlijk product van de smeltkroes Londen dat de afgelopen jaren hoge ogen gooide met veelkleurige dobbelstenen. Op topplaten als ‘Peanut Butter Blues & Melancholy Jam’ en ‘Some Say I So I Say Light’ gingen dub, garage, pop en nog een dozijn andere, voornamelijk zwarte, muziekstijlen hand in hand, en zijn geweldige voordracht – ergens halfweg tussen Tricky en Tunde Adebimpe van TV On The Radio – deed de rest.

Vincent Cardinaal

Met ‘Shedding Skin’ deed hij twee jaar geleden voor het eerst echt een gooi naar een groter publiek, maar veel verder dan nóg meer lovende recensies kwam hij niet. Ejimiwe is dan ook het soort artiest dat niet voor één gat te vangen is. De laatste jaren trekt hij op Twitter – zijn drug of choice – stevig van leer tegen iedereen die hem rapper, spoken word-artiest, triphopper of wat dan ook durft te noemen. Hij is Ghostpoet, en niets anders. Bewonderenswaardig, vinden wij en zijn kleine maar hondstrouwe aanhang, maar je overtuigt er geen miljoenen mee.

En toch heeft onze koppige vriend op zijn nieuwe plaat eenduidiger keuzes gemaakt – zonder evenwel een spatje eigenzinnigheid en kracht in te boeten. Gitaren voeren meer dan ooit de boventoon, de drive is hard en gericht – het doet denken aan de vibe en oerkracht van een plaat als ‘Violator’ van Depeche Mode. De onderliggende textuur is nog steeds urban, rijk en beklemmend, een koortsdroom van iemand die Nabokov leest in de Londense metro. Beste songs? ‘Immigrant Boogie’ is een schrijn voor al wie uit de boot valt. Hoor hoe hij net als Massive Attack op het einde een gitaargolf loslaat, om het onbehagen tot het maximum op te schroeven. Indrukwekkend.

De wereld anno 2017, met oprukkend rechts en de steeds verdergaande debilisering van het medialandschap, is sowieso nogal een thema op deze plaat. Ejimiwe is een dichterlijk type en zal nooit te openlijk boos worden. Hij verpakt zijn woede over de samenleving van Trump en Farage liever in fraaie poezie, zoals op ‘Were Dominoes’ en ‘Trouble + Me’. ‘Freakshow’ is een single die in een betere wereld overal op de radio te horen zou zijn, en z’n maker naar de Main Stage van Pukkelpop zou katapulteren. Met ‘Dark Days & Canapés’ – zo kun je het begrip ‘dansen op de vulkaan’ ook omschrijven – heeft Obaro zijn best te behapstukken elpee afgeleverd. Een sterk beginpunt voor al wie hem nog niet kende, een nieuw ijkpunt voor de fans, en de beste Britse plaat van het jaar tot dusver.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234