null Beeld

Ghostpoet - Peanut Butter Blues & Melancholy Jam

'Wie, o wie zal onze honger naar muzikaal kitchen sink drama stillen nu Mike Skinner
alias The Streets
de handdoek in de ring heeft gegooid,' zo vroegen wij ons een maand geleden af, de handen in het haar.

Enter Ghostpoet
, een jonge zwarte geezer uit Coventry die de stiel (rappen en beats programmeren) leerde bij een grimecollectief en zijn eerste ep'tje uitbracht op het label van BBC-dj Gilles Peterson
, de radioapostel van de betere acid jazz en wereldmuziek. Op 'Peanut Butter Blues & Melancholy Jam'
kruipt Obaro Ejimiwe
(zo heet-ie echt) in de huid van een stel personages die met veel kunst- en vliegwerk proberen te overleven in de stadsjungle van de eenentwintigste eeuw.

'Ain't got a license to kill like double oh / I just wanna live life and survive it' zingt een onbekend vrouwmens in het refrein van het zachtjes voortkabbelende 'Survive It'
, dat herinnert aan het beste van Gang Starr
; Ejimiwe verklankt intussen de gevoelens van een veertigplusser die de puinhoop van zijn leven in ogenschouw neemt, met zijn gedeukte koffer vol dromen in de hand praat hij zichzelf moed in. In 'Longing for the Night'
ligt hij, terwijl hiphopbeats als pluizige wolken voorbijrollen, languit op zijn bed te mijmeren over de dingen des levens: 'Life goes on / Rolling like a penny through the day / And I'm okay / Swatting at the worries in my way'. De vertellers in 'Us Against Whatever Ever'
, 'Finished I Ain't'
en het (dankzij die loeiende synths) ietwat nijdiger'I Just Don't Know'
zijn dan weer vechters, geschopt en murw geslagen door het leven maar nog altijd fier overeind - een beetje zoals Gil Scott-Heron
op zijn comebackplaat 'I'm New Here', onlangs nog uitstekend herwerkt door Jamie xx
.

Het aardedonkere en bezwerende 'Gaaasp'
is veruit de meest beklijvende song op 'Peanut Butter Blues & Melancholy Jam': hier valt geen laserdunne straal zonlicht meer door de kieren tussen de gordijnen, 't is al doodsangst en wanhoop wat de klok slaat; alleen de mantra 'Take a deep breath / Live life a little bit / Don't be afraid / It won't hurt a little bit' houdt de demonen van de nacht op afstand. En in 'Cash and Carry Me Home'
hebben ze ongenadig toegeslagen: een tiener ligt in de goot, kotsmisselijk en barstend van de koppijn (door de duivel zelve gebrouwen in de hel!), en wordt voor het eerst doorzeefd met de scherven van de splinterbom die eenzaamheid heet. Goeie tekst, goeie beats: meer moet dat niet zijn, soms.

Dat 'Garden Path'
en 'Liiines'
weinig meer doen dan het hek zachtjes sluiten en de luisteraar gently into that good night loodsen, vonden wij niet eens erg. Dry your eyes, vrienden: voor de betere huis-, tuin- en keukenpoëzie mag u voortaan aankloppen bij Ghostpoet.

Beluister:

null Beeld
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234