Gilles (21) en Hannah (19), de kinderen van ex-VRT-hoofdredacteur Björn Soenens: 'Ik wil nooit in de media werken, het is een harde wereld'

Vanaf 20 januari, de dag waarop Donald Trump wordt ingezworen als de 45ste president van de Verenigde Staten, gaat Björn Soenens Amerika van wel héél dichtbij watchen: dan wordt de voormalige hoofdredacteur van ‘Het journaal’ de nieuwe VS-correspondent voor de VRT. Vrouw Emma Bruggeman gaat mee, kinderen Gilles (21) en Hannah (19) blijven in Gent. Maar zó erg vinden ze dat niet: ‘We gaan ’t kot afbreken!’

'Wij kunnen beter tegen de drank: zelfs Hannah kan hem onder tafel drinken'

Gilles Soenens «Twee dagen voor het persbericht de wereld werd ingestuurd, had papa me gebeld om te zeggen dat hij de nieuwe correspondent zou worden. Maar dat het vanaf Inauguration Day zou zijn, heb ik zelf ook maar gelezen op deredactie.be.»

Hannah Soenens «Ik was toen in Lissabon en kreeg een mailtje: ‘PS: we gaan naar New York!’ Ah, oké (lacht).»

Gilles «Hij blijft er sowieso een jaar, en daarna ‘zien we wel’, zei hij. Ik ben iemand die zich graag mentaal voorbereidt op zulke dingen: als het uiteindelijk om vier jaar zou gaan, dan zou ik dat liever nu al weten. Niet dat ik het erg zou vinden als hij er langer blijft: het is het perfecte moment.

»Ze hadden het hem al in 2011 gevraagd, maar hij heeft toen geweigerd omdat hij ons nog te jong vond om achter te laten. En hadden we nog in het middelbaar gezeten, dan had ik het er ongetwijfeld moeilijker mee gehad. Maar ik zit ondertussen op kot: ik heb hem zelfs nog niet gezien sinds het nieuws bekend werd.»

Hannah «We zijn vooral heel blij voor hem: hier heeft hij altijd van gedroomd.»

HUMO Zijn jullie in de nacht van 8 op 9 november opgebleven om de verkiezingsrace te volgen?

Gilles «Ik had ’s avonds les tot halfnegen, en ik ben daarna met twee vrienden naar de VRT-studio gegaan. Daar ben ik tot zes uur ’s ochtends gebleven. Heel interessant om te zien hoe de gesprekken veranderden toen Trump plots op kop lag.»

Hannah «Ik ben samen met mijn stiefmoeder (Emma Bruggeman, red.) beginnen te kijken, maar ik kon echt niet de hele nacht opblijven. Om zes uur ’s ochtends ben ik weer opgestaan en heb ik teruggespoeld naar de markantste momenten – en de fragmenten waarin m’n papa voorkwam. Ik vind het wel gek dat veel mensen er hun slaap voor gelaten hebben.»

Gilles «Vooral omdat het eerst niet zo spannend leek te worden: iedereen was ervan overtuigd dat Hillary zou winnen.»

Hannah «De volgende ochtend stond Facebook vol met posts als: ‘Nu zal de Derde Wereldoorlog uitbreken!’ Iedereen was aan het flippen, terwijl ik dacht: ‘Hoho, je hoeft nu ook niet naar het andere uiterste door te slaan.’ Aan dat soort fatalisme erger ik me blauw. Veel jongeren doen alsof ze ermee bezig zijn – en dan nog alleen in de week van de verkiezingen zelf – maar als je hen hoort praten, besef je: ‘Eigenlijk weet je er helemaal niets over.’ Als ik weinig weet over een bepaald onderwerp, ga ik daar niet over lopen toeteren. Je moet toch de achtergrond en context kennen, zeker van zulke kwesties.»

Gilles «Nu ja, wij zijn daar meer in onderlegd, omdat we volgen wat onze papa doet – en ook wel omdat het ons zelf interesseert. Op mijn 8ste keek ik voor het slapengaan al naar ‘Het journaal’: niet omdat het verplicht was, maar omdat ik er zelf belangstelling voor had.»

HUMO Jullie vader was één van de weinigen die de kans niet onbestaand achtte dat Trump zou winnen.

Hannah «Wanneer mensen in de aanloop naar de verkiezingen langskwamen, ging het daar vaak over: ‘Dat is toch een grap!’ Papa zei toen altijd: ‘Amerikanen willen verandering, en Trump belichaamt die verandering.’ Dat het geen verandering ten goede is, maakt voor hen blijkbaar niets uit: veel aanhangers van Bernie Sanders hebben op Trump gestemd, omdat Hillary volgens hen niet genoeg verandering zou bieden. Dat is toch veelzeggend.»

Gilles «Een kennis van mij is net terug van een jaar Amerika: hij vertelde me dat slechts een minderheid echt fan is van Trump – de meesten hebben gewoon tégen Clinton gestemd, omdat zij te veel het establishment vertegenwoordigt.»

HUMO Jullie vader heeft al meerdere keren overwogen om Amerikaan te worden. Zit dat erin, nu hij er gaat wonen?

Hannah «Hij is afgelopen zomer hertrouwd, dus hij kan daar alvast niemand aan de haak slaan om de nationaliteit te verwerven (lacht). Ik heb vorig jaar met de uitwisselingsorganisatie AFS mijn zesde middelbaar in Portugal overgedaan: ik kan me wel voorstellen dat, als het je ergens bevalt, je er ook voorgoed wil gaan wonen. Maar misschien wordt zijn liefde voor Amerika net kleiner na dat jaar.»

Gilles «Voor hetzelfde geld slaat de eenzaamheid toe. Ik zou het alvast raar vinden als hij zich er definitief zou vestigen: we hebben een goede band en die is toch moeilijker te onderhouden via Skype. Ik vind het fijn om samen met hem op een terrasje een boek te lezen, ook al wordt er daarom niet veel gezegd.»

Hannah «Samen thuis zijn of iets gaan eten: ik geniet daar enorm van. Onze relatie is niet louter een ouder-kindrelatie: hij ziet ons als gelijken. We kunnen over alles praten, en ik vertrouw hem ook veel toe.»

HUMO Heeft hij zijn liefde voor Amerika aan jullie doorgegeven?

Hannah «Tot zijn eigen verbazing niet. Toen ik voor dat uitwisselingsproject drie keuzes mocht opgeven – Bosnië, Portugal en Argentinië – zei hij: ‘Waarom staan de Verenigde Staten niet in je top drie?’ (lacht)»

Gilles «We zijn er wel al drie keer samen met hem naartoe gegaan. Een dikke tien jaar geleden waren we in New York: daarvan herinner ik me vooral de gratis icetea-refills en – als cadeau voor mijn verjaardag – een limousinerit naar het restaurant. (Tegen Hannah) O, herinner jij je het taxi-incident nog?»

Hannah «Jááá!»

Gilles «Onze papa is nogal vergeetachtig, en hij had zijn zonnebril – voor de zoveelste keer – achtergelaten in een taxi. Bellen naar de taximaatschappij had niets opgeleverd, maar ik had dat taxinummer onthouden. Drie dagen later – mijn vader had ondertussen al een nieuwe zonnebril – stonden we op de stoep voor ons appartement, en net díé taxi stond in de straat geparkeerd.»

Hannah «In New Yórk!»

Gilles «Waar tienduizenden taxi’s rondrijden! De chauffeur had z’n bril nog, en hij heeft die netjes teruggegeven (lacht).

»Een paar jaar later hebben we aan huisruil gedaan met een familie uit North Carolina: daar kun je úren rondrijden zonder een tegenligger te kruisen. En ’s ochtends word je begroet door een hert dat plots voor je raam staat! Drie jaar geleden hebben we een roadtrip gemaakt van Boston over Maine naar Vermont, de staat van Bernie Sanders. Hij is nog burgemeester van Burlington geweest, een, euh, héél linkse plek (lacht).»

Hannah «Die drie reizen waren zó verschillend: dat is wel tof aan Amerika.»

Gilles «Maar we zijn gewoon in cultuur geïnteresseerd. Was hij een China-watcher geweest, dan waren we even graag meegegaan.»

Hannah (knikt) «Ik heb nog getwijfeld of ik geen geschiedenis zou studeren. Als hij daarentegen sportcommentator was geweest...»

'Ik wil nooit in de media werken: er heerst een grote prestatiedrang. Het is een harde wereld'


Een trui van Harvard

HUMO Toen jullie vader 10 was, schreef hij brieven naar Martine Tanghe: ‘Wat moet ik doen om jou te worden?’ Wie of wat wilden jullie worden op die leeftijd?

Gilles «Ik wilde veel geld verdienen (lacht).»

Hannah «Dat wil je nog steeds.»

Gilles «Rond mijn 11de wilde ik burgerlijk ingenieur worden. Maar op mijn 7de zat ik al samen met papa de stemtest in te vullen.»

Hannah «Ik wilde iets kunstigs doen.»

Gilles «En in een bos wonen.»

Hannah (lacht) «Elke dag kruidensoepjes maken. Mijn broer lacht daar altijd mee – we komen goed overeen, maar we zijn toch erg verschillend. Gilles is realistischer, ik ben meer een dromer. Hij heeft wetenschappen-wiskunde op een college gevolgd, ik Latijn-moderne talen op een freinet-atheneum. Daar heeft hij me mee gepest: ‘Wat leren jullie daar eigenlijk?’ Maar dat lag me gewoon beter: het was een veel kleinere school en je had er een beter contact met de leerkrachten.

»Dit jaar ben ik aan de studie taal- en letterkunde begonnen, optie Duits en Spaans – die talen wil ik het liefst kunnen spreken. Door een taalbad Portugees vorig jaar op Madeira merk ik ook dat ik het Spaans sneller onder de knie krijg.»

Gilles «En je hebt ook al avondlessen Italiaans gevolgd.»

Hannah «Ik ben gewoon erg in talen geïnteresseerd. Onze ouders hebben vertaalkunde gestudeerd, maar toegepaste taalkunde ligt mij minder.»

Gilles «Ik zit in mijn vierde jaar geneeskunde. Ik heb lang getwijfeld tussen burgerlijk ingenieur en geneeskunde, maar tijdens die reis naar Boston heb ik de knoop doorgehakt: ik was al geslaagd voor het ingangsexamen en ik had op Harvard een trui van de Harvard Medical School gekocht (lacht). Nu ben ik heel blij met die keuze, want ik wil ook gewoon graag mensen helpen.

»Huisarts wil ik sowieso niet worden: tijdens mijn stages heb ik gemerkt dat je als huisarts veelal de psycholoog van je patiënten bent. Ik wil liever de eerste diagnose van de huisarts verder uitwerken. Ik wil me dus specialiseren, maar weet nog niet waarin. Ik denk er wel veel over na: over anderhalf jaar moet ik kiezen.»

HUMO Op het einde van het academiejaar durft je vader al eens trots op Facebook te posten dat je met glans geslaagd bent.

Gilles «Hij leest soms ook papers van me na, en hij maakt die vaak slechter: van elke paper wil hij een roman maken, maar dat is niet waar ze naar op zoek zijn in de geneeskunde (lacht). Wat betreft die Facebookposts: daar hebben we al discussies over gehad. Want wat zal hij doen als ik eens gezakt ben? Hij mag trots zijn, maar een schouderklopje volstaat voor mij.»

Hannah «Ik zal straks weten hoe het is om te blokken voor examens aan de unief, maar ik denk toch niet dat ik zo gefocust zal kunnen studeren als Gilles: van acht uur ’s ochtends tot tien uur ’s avonds!»

Gilles «Dat is met de jaren gegroeid, hoor: in het eerste jaar kon ik dat ook nog niet.»

'Hannah: 'Wanneer hij in Uitlaat of Het Gat van de Wereld door de mangel wordt gehaald, kunnen wij daar hartelijk om lachen.'

HUMO Maar dan hang je wellicht niet veel in de cafés rond?

Gilles «Dat valt goed mee (lacht). In de week ga ik vaak uit, maar in het weekend hou ik het rustig, studeer ik en breng ik veel tijd met ons gezin door.»

Hannah (draait met haar ogen) «Of zit je naar de koers te kijken.

»Papa’s verhuizing valt midden in de examens. Hoe zit dat dan met een afscheidsdiner en zo?»

Gilles «Hij is de hele kerstvakantie thuis: tijd genoeg om afscheid te nemen.

»Na papa’s verhuizing keer ik naar huis terug en zal ik dus samen met Hannah thuis op kot zitten. Dat zie ik al helemaal zitten.»

Hannah «Ik ook. Al zal ik nu wel zelf weer m’n kleren moeten wassen en voor eten moeten zorgen.»

HUMO En feestjes geven?

Hannah «Sowieso!»

Gilles «’t Kot afbreken!»

Hannah «Dat zal papa niet zo graag horen (lacht).»


Björn-out

HUMO De afgelopen jaren heeft jullie vader meer dan eens voor opschudding gezorgd: er was de gelekte mail van Martine Tanghe, die hem schreef dat ze niet snapte waarom de VRT na de vliegtuigramp in Oekraïne geen reporter ter plaatse had; er was de tweet waarin hij Bart Schols’ interview met een Syriëstrijder ‘niet kritisch genoeg’ vond; en bovendien werd de term ‘björn-out’ in het leven geroepen, verwijzend naar de hoge werkdruk op de redactievloer onder zijn leiding.

Gilles «Ik zeg soms tegen hem: ‘Let op voor een björn-out, hè!’ (lacht)»

HUMO Geinig, maar: doet dat hem wat?

Hannah «Natuurlijk! Maar hij is een heel sterke persoonlijkheid. In zulke omstandigheden probeert hij vast te houden aan de gedachte: ‘Ik, mijn familie en mijn vrienden weten wel beter.’»

Gilles «En de overgrote meerderheid van zijn collega’s vond hem wél een goede baas. Goedele Wachters en Wim De Vilder hebben het toen publiekelijk voor hem opgenomen. Hij is ook geen tiran: hij geeft altijd opbouwende feedback, nooit met de bedoeling iemand af te kraken. Hij bleef ook nooit achter z’n bureau zitten, maar begaf zich onder de mensen op de redactievloer. Eigenlijk was het maar een vuil spel. Wie lekt er nu zo’n mail?»

Hannah «Ik zou alleszins nooit in de media willen werken. Op Zuiddag, een dag waarop middelbare scholieren de schoolbanken mogen ruilen voor een werkplek, heb ik eens een hele dag meegelopen met de reporters van ‘Het journaal’. Wel: ik was daarna een beetje gedegouteerd. Er heerst een grote prestatiedrang, en er is weinig tijd voor warm menselijk contact. Ik wil later ook over koetjes en kalfjes kunnen praten op mijn werk, en mij daar thuis voelen. Ik was toen 16 en dacht: ‘Wow, werkt mijn papa hier elke dag? Toch wel een harde wereld.’»

'Veel mensen van onze generatie zijn bang om zich te binden: ze hebben geen relatie, ze hebben 'iets''

HUMO Toen hij met ‘Het journaal’ de richting van de constructieve journalistiek insloeg en daardoor de onthoofdingsvideo’s van IS niet wilde uitzenden – ‘onnodige bangmakerij’ – had iemand hem via sociale media laten weten: ‘Als ik van Björn Soenens een onthoofdingsvideo zie, zou ik het niet erg vinden.’ Wat doet dat als kind met je?

Hannah «Er wordt heel veel gebabbeld bij ons thuis, en we gebruiken humor om zulke dingen te relativeren. Hij krijgt trouwens ook veel positieve mails: daar trekt hij zich aan op.»

Gilles «Ik heb nog nooit iets als bedreigend ervaren. Elke publieke figuur krijgt bagger over zich heen, en het is natuurlijk makkelijk om vanachter een scherm zulke uitspraken te doen. Dat van die onthoofdingsvideo gaat natuurlijk al ver, maar vaak vind ik het gewoon grappig. Zoals nu, met zijn correspondentschap in de VS: ‘We zijn van die vuile linkse rakker af!’ Er is op Twitter zelfs een gebruiker die zichzelf Sjörn Boenens noemt en in naam van onze vader tweets de wereld instuurt (lacht).»

Hannah «Ook wanneer hij in Uitlaat of Het Gat van de Wereld door de mangel wordt gehaald, kunnen wij daar allemaal hartelijk om lachen. Zulke grappen zijn niet kwetsend bedoeld.»

Gilles «Of dat filmpje ‘Björn Soenens in 60 seconden’ van ‘De ideale wereld’: hi-la-risch!»

HUMO Snappen jullie dat sommige uitspraken van hem wrevel kunnen opwekken? Zo zei hij, gevraagd naar het mooiste moment uit zijn mediacarrière: ‘De dagen na 9/11. We stonden op Ground Zero. De geur van verbrande lichamen hangt nog in mijn neus, maar ik was erbij toen geschiedenis werd geschreven.’

Gilles (lacht) «Typisch iets voor hem. Nu, als je een mening verkondigt, zijn daar automatisch voor- en tegenstanders van. Wat 9/11 betreft: als journalist is dat natuurlijk wel een historisch moment – ik kan me voorstellen dat zoiets indruk maakt. Om er te raken zijn ze met de ‘Koppen’-ploeg eerst naar Montreal gevlogen en hebben ze van daaruit een taxi naar New York genomen – úren waren ze onderweg.»

Hannah «Volgens mij wil hij vooral de twee kanten belichten: 9/11 was verschrikkelijk en had nooit mogen gebeuren, maar vanuit journalistiek oogpunt is het wel erg interessant.»

Gilles «Net zoals de moord op JFK in dat opzicht ook een uniek moment was.»

Hannah «En net zoals veel mensen nu zeggen over Trumps verkiezing: ‘Met Hillary gingen we waarschijnlijk minder interessante tijden tegemoet.’

»Alleszins: ik heb liever een vader die rechtuit is, dan één die zijn woorden constant wikt en weegt. Thuis is hij ook zo. Soms denk ik: ‘Allee, papa, dat was nu toch wel hard’, maar: hij is tenminste eerlijk. En later verontschuldigt hij zich dan: ‘Sorry, ik had dat niet mogen zeggen, eigenlijk bedoel ik het niet zo.’»

'Papa en Emma passen goed bij elkaar. Ik maak er wel grapjes over: 'Dag plusmama!' – terwijl ze nog geen 30 is'


Het vrouwtje in huis

HUMO Hoeveel paar schoenen heb jij, Hannah?

Hannah «Minder dan mijn vader, jammer genoeg (lacht).»

Gilles «Dat was wellicht het verhoopte antwoord?»

HUMO Wel, je vader durft het al eens te hebben over puntschoenen, laarzen of puntlaarzen. En hij heeft ook al toegegeven het ‘vrouwtje van het gezin’ te zijn.

Hannah «Iedereen die voor het eerst bij ons langskomt, blijft toch wel letterlijk een minuut stilstaan bij zijn schoenencollectie – die staat in een gangetje dat je door moet om binnen te gaan.»

Gilles «Maar het gaat niet over honderd paar of zo: ik schat dat het er een dertigtal zijn.»

Hannah «Maar Gilles, niet alles staat in die rekken in de gang, hè! Wat hij niet vaak draagt, stopt hij in de kast omdat er in de gang geen plaats meer is. Hij heeft echt wel héél veel schoenen.

»Wat dat ‘vrouwtje zijn’ betreft: dat is overdreven. Hij heeft zijn ochtendritueel, maar hij staat nooit langer dan twintig minuten in de badkamer.»

Gilles «Hij vijlt wel elke dag zijn nagels, maar dat is eerder een tic, iets wat hij móét doen voor hij de deur uitgaat. Als hij de vijl niet meteen vindt, wordt hij boos: ‘Waar is die vijl?!’

»Hij wil er graag goed uitzien, maar dat vind ik niet erg: liever dat dan een onverzorgde vader die in lompen gekleed gaat. Met z’n tattoos lach ik wél als hij er thuis zichtbaar mee rondloopt: ‘Wat is dát hier! Zo’n vuiligheid!’ Of ik vertel hem dat je van tattoos endocarditis kunt krijgen, een zeldzame ontsteking aan het hart waar je aan kunt sterven.»

Hannah «Misschien doelt hij met dat ‘vrouwtje zijn’ op zijn zachtaardige karakter. Het verschil tussen mijn Portugese gastvader en mijn eigen papa is groot: die Portugees was een echte macho die weinig in het huishouden deed. Terwijl onze papa na de scheiding van onze moeder altijd de was en de plas gedaan heeft, ook al moest hij tot ’s avonds laat werken.»

Gilles «Gebakken patatjes met worst kan hij goed klaarmaken (lacht). Wij kunnen beter tegen de drank: zelfs Hannah kan hem onder tafel drinken. Een paar weken geleden ging ik naar een feestje, en was hij bezig over ‘zijn tijd’: ‘Ik dronk er tien à vijftien op een avond! Kriek! Zwaar bier, hoor!’»

Hannah «Vrouwenbier!»

Gilles «Ik heb het opgezocht: slechts 4 graden!»


Geloof in de liefde

HUMO In een artikel over co-ouderschap schreef jullie vader: ‘Kinderen willen vooral dat hun ouders snel weer gelukkig worden.’ Hoe hebben jullie de scheiding destijds ervaren?

Gilles «Ze hebben het verteld toen we 7 en 5 waren: we snapten het niet op die leeftijd. Misschien is het als tiener erger, omdat je het dan wel ten volle beseft. Het was geen vechtscheiding, waardoor we er ook geen trauma’s aan overgehouden hebben. Maar de eerste jaren heb ik daar toch van afgezien.»

Hannah «Ja, jij zei vaak: ‘Wat zal er nu gebeuren met mijn huis?’ Ik vond het in het begin vooral gewoon lastig: ‘Pff, moet ik nu wéér m’n koffer maken.’ Maar dat is snel overgegaan. Ik verwijt hun alvast niets: je moet voor je eigen geluk kiezen. Ik ken in mijn omgeving trouwens wel wat gezinnen waarin het voor iedereen net béter zou zijn als de ouders zouden scheiden.»

Gilles «Ik denk wel dat je er sneller volwassen van wordt. Ik herinner me nog dat, toen we verhuisden, de vorige huurders nieuwe stopcontacten hadden laten steken, en ze wilden dat papa dat zou betalen. Ik zei hem: ‘Je gaat dat toch niet doen?’ Ik was 7!»

Hannah «Als kind wil je zowel je mama als je papa helpen: je voelt dat het voor hen ook niet gemakkelijk is.»

Gilles «Ik was toen alleszins blij dat ik geen enig kind was: in de lagere school waren er nog niet veel kinderen uit gebroken gezinnen, waardoor ik er niet met leeftijdsgenootjes over kon praten.»

Hannah «Ja, het was goed dat we elkaar hadden: we wisten exact wat de ander doormaakte.»

HUMO Willen jullie later zelf trouwen?

(in koor) «Ja!»

Hannah «Tot een halfjaar geleden had ik een vriend met wie ik 3,5 jaar samen ben geweest. En ik geloof nog steeds in de liefde: er zijn vast nog andere mensen op deze wereld met wie het buitengewoon goed zal klikken.»

Gilles «Ik ben sinds vorig jaar, na een relatie van vier jaar, weer single. Trouwen vind ik nog steeds een mooi symbool.»

Hannah «Wat je wel merkt: veel mensen van onze generatie willen niet meer de term ‘relatie’ op hun, euh, relatie plakken. Ze benoemen het anders: ‘We hebben iets.’ Ik heb de indruk dat velen bang zijn om zich te binden.»

Gilles «Terwijl: als je het gewoon zou benoemen, weet je allebei waar het op staat. Als je elkaar leuk vindt en voor elkaar wilt gaan, waarom is de term ‘relatie’ dan zo erg? Die grijze zone lijkt me te ingewikkeld. Ik wil niet bezig hoeven te zijn met vragen als: ‘Als ik alleen uitga, mag ik dan iemand kussen of niet?’»

HUMO Over zijn nieuwe vrouw, Emma Bruggeman, zei jullie vader: ‘Omdat ze bijna negentien jaar jonger is, wordt er weleens gefluisterd wanneer we op straat voorbijlopen.’ Hoe hebben jullie daarop gereageerd?

Gilles «In het begin dacht ik: ‘Papa, wat doe jij nu?’ Want het ware logischer geweest als ik met iemand van eind de 20 naar huis was gekomen. Maar nu speelt dat totaal niet meer: die twee passen goed bij elkaar. Ik maak er wel grapjes over tegen haar: ‘Dag plusmama!’ – terwijl ze nog geen 30 is.

»Onze moeder (Heidi Poelman, red.) is nooit hertrouwd, maar ze heeft wel een samenlevingscontract.»

'Gilles: 'Hij leest soms papers van me na, en hij maakt die dan vaak slechter.'

HUMO Zouden jullie het raar vinden om nog halfbroers of -zusjes te krijgen?

Hannah «Helemaal niet!»

Gilles «Op mijn 14de had ik dat misschien nog tof gevonden, maar nu zou ik het vooral spijtig vinden dat ik niet vaak thuis zou kunnen zijn: tijdens m’n specialisatie zal ik ook beginnen te werken, waardoor ik niet zo’n goede band met het kindje zou kunnen opbouwen. En voor het kind zelf lijkt het me ook fijner een jonge papa te hebben: mijn vader was 27 toen hij mij kreeg, en dat vind ik perfect – ik zou het vreemd vinden om een vader te hebben die nu al 60 is. Daarom wil ik zelf ook niet te lang wachten om aan kinderen te beginnen.»

'Bij kritiek houdt papa vast aan de gedachte: 'Ik, mijn familie en mijn vrienden weten wel beter''


Blond in portugal

HUMO Hannah, ik zag op Facebook dat jongens op jouw foto’s reacties plaatsen à la ‘Dat ass’ of ‘Lekker wijf’. Stoort je dat?

Hannah «Het waren vrienden die dat gepost hebben. Mochten het mensen zijn die ik maar half ken, dan zou ik het redelijk creepy vinden. Maar eigenlijk zou ik in het algemeen blijer zijn met reacties à la ‘Mooie foto!’ Want je kunt de parallel trekken met Trumps ‘Grab ’em by the pussy’, en eigenlijk is dat echt niet oké. Seksistische uitspraken worden nu doorgaans alleen maar grappig gevonden, en niet meer seksistisch.

»Als je als meisje in Gent rondloopt, krijg je aandacht. Maar in Portugal was dat echt abnormaal. Om te beginnen ben ik blond, wat zij al exotisch vonden. En tijdens het uitgaan zitten jongens daar gewoon aan je gat. Ik heb toen telkens meteen duidelijk gemaakt dat zoiets niet werkt bij mij. Volgens mij speelt alcohol daar een grote rol in. Soms moet ik zelf vrienden behoeden voor zo’n gedrag: ‘Ik weet dat je zoiets normaal niet zou doen, maar je hebt wat te veel gedronken en je zou je misschien beter toch wat inhouden.’

»Waar ik het moeilijker mee heb: de druk om op alle vlakken perfect te zijn, wat in de hand gewerkt wordt door sociale media. Ik ben daar sowieso gevoelig voor: ik wil een goede studente, vriendin en dochter zijn. Maar volgens het ideaal moet je ook nog eens én mooi zijn én in een goede vaste relatie zitten – of anders: veel seks hebben – en dat liefst zoveel mogelijk etaleren. Iedereen probeert te tonen hoe tof zijn of haar leven is: foto’s van in een hip restaurant of van een ongewone reisbestemming vliegen je om de oren – alles moet nieuw en speciaal zijn. Je beseft wel dat dat allemaal fake is, maar toch.»

Gilles «Ik vind het alvast niet erg om toe te geven dat ik eens een avond níéts doe. Trouwens: niemand kan elke dag op restaurant gaan – iedereen ligt weleens gewoon in de zetel te netflixen.

»Ik leg mezelf ook druk op, maar ik ondervind daar weinig last van. Ik moet hard studeren, maar omdat ik ook echt arts wil worden, vind ik het niet erg om daar tijd en energie in te steken.»

Hannah «Ik weet nog niet waar ik zal terechtkomen, maar ik hoop dat ik later even gepassioneerd zal zijn door mijn werk als papa. Het lijkt me vreselijk om elke ochtend te moeten denken: ‘Bweuh, weer gaan werken!’ en elke avond opgelucht in de zetel neer te ploffen: ‘Yes, eindelijk thuis!’»

Gilles «En anders kun je nog altijd in een bos gaan wonen.»

Hannah «Mmm, kruidensoepjes!»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234