null Beeld

Giorgio Moroder - Déjà Vu

Noem ons gerust vooringenomen, maar wij zijn niet van zins om één onvertogen woord te lossen over Giorgio Moroder, de krasse knar die tegelijk de discocarrière van Donna Summer lanceerde en de elektronische muziek van de late seventies katalyseerde (‘Love to Love You Baby’ was het voorspel, ‘I Feel Love’ het orgasme). Nope, niks dan respect voor de Oppersnor die de soundtrack bij ‘Midnight Express’ en ‘Scarface’ schreef, samenwerkte met Sparks en Bowie en het heerlijke, Kraftwerk goes disco-achtige ‘From Here to Eternity’ maakte – u weet wel: die elpee met de bezonnebrilde Guy Mortier op de hoes.

Meer nog: high fives, confettikanonnen en, euh, chocoladefondue à volonté voor de übersympathieke Tiroler wiens jeugdige dagdromen van een grootse en meeslepende muzikale carrière door Daft Punk verklankt werden in het beste nummer op ‘Random Access Memories’. Schamperen over ‘Take My Breath Away’ van Berlin of ‘Flashdance... What a Feeling’ van Irene Cara, twee wereldhits waar onze favoriete Hansjörg de hand in had? Niet voordat we zélf een Oscar winnen voor een song die kant-en-klaar uit onze hitmachine kwam rollen.

Maar over ‘Déjà Vu’, zijn eerste studioplaat sinds 1985, hoeft u ons de bek niet open te breken: ’t is een collectie opgewarmde dancehitjes van dertien in een dozijn, gefreesd en gepolijst en opgeblonken om maximaal effect te scoren bij lui wier hart sneller gaat slaan bij élk nummer waar een samengebalde fabrieksbeat onder gemonteerd werd – u herkent ze overigens aan de hashtag ‘gaanmetdiebanaan’ die ze steevast in hun tweets smokkelen. De stemmen-cast oogt nochtans spectaculair: Kylie Minogue, Britney Spears, Kelis en Sia alsook jonger popdivamateriaal als Charli XCX en Foxes. Maar monteer een hele of een halve diva onder een dancestinker en het blijft een dance-stinker – alleszins iets waarvoor wij niet snel genoeg naar de skiptoets kunnen tasten. Nee, dan de opzwepende dancepoptracks die Robyn in d’r eentje en met Röyksopp maakte, of de met testosteron en pils overgoten feeststampers van Major Lazer.

Met de titel van ‘74 Is the New 24’ valt eventueel nog mild te gniffelen – zij het zoals men licht ongemakkelijk gniffelt om de schuine mop van een aangeschoten nonkel op een trouwfeest – maar groen lachen is de enige optie bij het beluisteren van het titelnummer, een doorslagje van Daft Punks ‘Get Lucky’ minus de aanstekelijke swing. En slechts één woord over de Suzanne Vega-cover ‘Tom’s Diner’, voor de gelegenheid vergezeld van een accentuerende krachtterm: waaróm, verdomme?

‘Déjà Vu’? Déjà entendu op een ander, en beter gedaan. Maar zolang ’t oud zot geen zeer doet: dat het confettikanon nog lang moge bulderen voor onze favoriete Hansjörg.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234