Giorgio Moroder: 'Ik ga pas met pensioen als mijn snor stopt met groeien'

Giorgio Moroder, de vader van de elektronische muziek werd er 78 jaar geleden geboren en zet nu – ter gelegenheid van zijn allereerste livetournee, die tweemaal halt houdt in de AB – voor één keer zijn deuren open. ‘Ik was het eigenlijk al vergeten, maar er staan verdorie goede nummers op mijn eerste platen!’


Lees ook: Wie is Giorgio Moroder, de grondlegger van de elektronische dansmuziek?

'In 1968 hoorde ik een plaat met een synthesizer. Eén instrument met oneindig veel stijlen? Wauw! It was the sound of the future'

Ortisei probeert weinig munt te slaan uit de aanwezigheid van de mooiste snor van Italië – in een Guy Mortier-lookalikewedstrijd ooit nipt tweede, na Frank Zappa. Maar je ziet wel dat dit de thuishaven is van de Moroder-clan: tijdens een wandeling van vijf minuten tot Giorgio’s deur zie ik winkels van houtsnijder Leo Moroder, beeldhouwer Conrad Moroder en designer Diego Moroder. Een fier geslacht.

Een dame van de platenfirma laat me binnen en doet snel een paar regels uit de doeken. Nummer één: schoenen uit. Om het pastelgroene tapijt te sparen. Nummer twee: geen foto’s. Giorgio is bang voor dieven. Maar ik mag wél schrijven dat er in Giorgio’s hal dertig gouden en zilveren platen aan de muur hangen, net als een schilderij van zijn vrouw Francisca en een poster van Fritz Langs stille film ‘Metropolis’. In 1984 bood Giorgio meer voor de filmrechten dan David Bowie, waarna hij de prent inkleurde, opnieuw monteerde en van een moderne soundtrack voorzag. De reacties waren gemengd.

Het interessantste item is een geschenk van de stad: een door Holzschnitzers uitgesneden stuk kopshout waarvan de jaarringen verwijzen naar de vele memorabele gebeurtenissen in Giorgio’s leven. De eerste Oscar die hij won, in 1979, voor de soundtrack van ‘Midnight Express’ (hij zou daarna nog twee beeldjes winnen, voor ‘Flashdance’ en ‘Top Gun’). Januari 1974, toen hij een eerste single uitbracht met Donna Summer (‘Denver Dream’), met wie hij later de koers van de elektronische muziek zou wijzigen door ‘I Feel Love’ te maken. De samenwerking met Daft Punk krijgt ook een ring: ‘Giorgio by Moroder’ leverde hem in 2013 een legioen fans van een jongere generatie op. De minder bekende weetjes: zijn eerste job vond hij bij een garagist, zijn eerste instrument was een mondharmonica, en zijn eerste optreden vond plaats in Café Demetz, in 1955 godallemachtig.

Giorgio Moroder «Café Demetz, o jee! (lacht) Ik weet er niets meer van, het is al meer dan zestig jaar geleden! Ik ben hier, in Val Gardena, wel nog eens komen spelen een paar jaar geleden. Daar heb ik erg van genoten.»

HUMO Ik begrijp waarom u hier blijft wonen. Ik kom uit Antwerpen, één van de steden met de slechtste lucht ter wereld. Hier is het altijd fris en mooi.

Moroder «Ik moet zeggen dat de winters in Ortisei ook niet zo zuiver zijn. Veel mensen verwarmen hun huis nog met hout. Als het koud is, spuwen de schoorstenen hier grijze rook. Maar goed, het zal hier wel beter zijn dan in Antwerpen. Hoe komt het dat het daar zo slecht is?»

HUMO Te veel gebakken lucht. Woont u hier eigenlijk liever dan in uw andere optrekje, in Los Angeles?

Moroder «Ik hou van de afwisseling. Hier ben ik geboren en getogen. Maar ik woon nu ook al veertig jaar in de Verenigde Staten. Ik heb hier vrienden en ik heb daar vrienden. Voor mij voelen ze allebei als thuis.»

HUMO Ik vind het moeilijk om me voor te stellen dat u hier als klein kind door de bergen huppelde.

Moroder «Dat deed ik ook niet (lacht). Ik speelde wel spelletjes op straat. Ik voetbalde in de zomer, ging skiën in de winter en de rest van de tijd deed ik netjes mijn huiswerk (lacht)

HUMO Wat kunt u vertellen over de muziekgeschiedenis die zich tussen de vier muren van dit huis heeft afgespeeld?

Moroder «Heel weinig. De grote songs, zoals die met Donna Summer, heb ik geschreven in München en in Los Angeles. Er zijn er wel heel wat ontstaan op die piano (wijst naar een witte vleugelpiano), die tot twintig jaar geleden in Amerika stond. ‘Take My Breath Away’ bijvoorbeeld.»

HUMO Als dit huis in brand stond en u mocht maar één ding redden, wat zou u dan kiezen?

Moroder «De piano! En als het kan ook de computer. Maar verder is hier niks van waarde. Mijn Oscars staan in Los Angeles. Díé zou ik meepakken.»

HUMO Veel Hollywoodsterren pochen dat hun Oscar in het kleinste kamertje staat.

Moroder «Die van mij staan mooi uitgestald. Maar gelooft u die Hollywoodsterren? Ik heb al Oscars gezien in een glazen kast en op een schoorsteenmantel, maar nooit in een toilet. Dat zijn vooral verhalen die mooi staan in de krant.»

HUMO U begon uw carrière met popnummers als ‘Looky, Looky’ en ‘Yummy, Yummy, Yummy’...

Moroder (er weerklinkt een bombastische ringtone op z’n gsm) «Excuseert u mij.»

HUMO Wat was die ringtone?

Moroder «Een stukje muziek dat ik ooit heb gemaakt, voor een song die nooit iets is geworden. Maar op dit stukje, met die dreigende strijkers, ben ik erg gesteld. Ik zou er eigenlijk nog iets mee moeten doen. (Haalt zijn schouders op) Ik heb nog zoveel materiaal liggen.

»Maar we hadden het over ‘Looky, Looky’, zeker? Er valt niet veel over te zeggen. Ik was toen nog een soort popzangertje. Maar ik heb die nummers nooit écht gebracht, ik zong niet. De muziek had ook niks te maken met wat ik later zou doen met de synthesizer.»

'De Cizeta-Moroder V16T, door Giorgio Moroder ontworpen. 'Een vriend van me is er al tot 400 kilometer per uur mee geraakt'

HUMO Wanneer hebt u de synthesizer ontdekt?

Moroder «Toen ik in 1968 naar de plaat ‘Switched-On Bach’ van de Amerikaanse componiste Wendy Carlos luisterde, volledig met de Moog-synthesizer gemaakt. Dat intrigeerde me: één instrument dat je de mogelijkheden gaf om met oneindig veel stijlen aan de slag te gaan? Wauw! Ik probeerde het, en in ’71 had ik mijn eerste hit te pakken: ‘Son of My Father’. Waarschijnlijk de allereerste popsong die met de Moog gemaakt is. (Droog) Sindsdien heb ik ’m nogal vaak gebruikt.»

HUMO Had u toen al door wat voor impact de synthesizer zou hebben?

Moroder «O ja. Zoals ik zeg in dat liedje van Daft Punk: it was the sound of the future.»

HUMO Vooraleer u met Donna Summer ging samenwerken, bracht u eerst een reeks soloplaten uit, die nu wat in de vergetelheid zijn geraakt. Mijn favoriet is ‘From Here to Eternity’ uit 1977. Maar daar hoor ik u nooit iets over zeggen.

Moroder «Euh... (krabt aan zijn kin) ‘From Here to Eternity’ vind ik goed, maar het is waarschijnlijk het énige goede nummer op die plaat (lacht). Ik zou de andere nummers niet eens kunnen opsommen.»

HUMO ‘Lost Angeles’! ‘Utopia – Me Giorgio’! Wacht... (laat achterkant van de plaat zien)

Moroder «Ha! Dit is wel oké. ‘First Hand Experience in Second Hand Love’ vind ik niks. Maar ‘I’m Left, You’re Right, She’s Gone’ stop ik altijd in mijn dj-sets. Ik zing dan zelfs een beetje. (Bijna toonvast) ‘I’m left / You’re right / She’s gooone.’ ‘Too Hot to Handle’ is ook niet slecht. (Blijft even stil) Ik was het eigenlijk vergeten, maar hier staan verdorie goede nummers op.»

HUMO Gaat u live ook veel zingen?

Moroder «Als dj zing ik gewoon mee met de plaat, maar tijdens de livetournee zing ik écht. Ook al weet ik heus wel dat ik geen groot zanger ben. Meer nog, ik heb zingen nooit leuk gevonden. Daar werd ik alleen maar nerveus van, zodat ik de tekst vergat. Tijdens de tournee zal ik ervoor zorgen dat ik van elk nummer de tekst voor mijn neus heb liggen, zodat ik me daar al geen zorgen over hoef te maken (lacht). En gelukkig zijn er tegenwoordig allerlei technische trucjes, zoals delays en echo’s, waarmee je kunt spelen (knipoogt).»

HUMO U bent de vader van de moderne dansmuziek, maar was u zelf eigenlijk een begenadigd danser?

Moroder «O, de beste die er was (hilariteit). Nee, ik ging nooit naar discotheken. In München stapte ik er alleen binnen om te zien hoe de mensen op mijn muziek reageerden. Studio 54? Saai. Mijn vrouw danst soms voor mij, zij kan dat goed. Ik blijf liever zitten.»

'Je zou denken dat ik altijd door sterren ben omringd omdat ik in Hollywood woon. Niks is minder waar' Van links naar rechts: Paul Williams, Pharrell Williams, Giorgio Moroder en Daft Punk


Dylan en Rambo

HUMO Halverwege de jaren 70 barstte het Donna Summer-tijdperk los, eerst met ‘Love to Love You Baby’, daarna met ‘I Feel Love’. Wat was de rolverdeling?

Moroder «Bij ‘Love to Love You Baby’ componeerden we samen de melodie, bij ‘I Feel Love’ deed ik het alleen. En in beide gevallen schreef Donna de tekst samen met mijn creatieve partner Pete Bellotte

HUMO Poplegendes zijn vaak nogal eergierig, maar u bent altijd kwistig geweest met lof. Het is moeilijk om een interview te vinden waarin u Pete Bellotte níét vermeldt.

Moroder «Dat is niet waar, want soms vergeet ik het (lachje). Nu, soms laten journalisten hem weg. Een verhaal werkt beter als er maar één held is. En het is ook de schuld van Pete zelf: hij heeft nooit interviews willen geven. Hij bleef liever op de achtergrond. Hij heeft nochtans fantastische muziek gemaakt voor Tina Turner, Janet Jackson, Cliff Richard... Maar ja, (wijst naar zichzelf) íémand moest de pers te woord staan, hè.»

HUMO Waarvoor dank. In de laatste jaren van haar leven woonde Donna Summer in Los Angeles in het appartement onder het uwe. Toen gingen jullie vaak samen lunchen of dineren. Wat herinnert u zich nog van die gesprekken?

Moroder «In die tijd was ze al doodziek, longkanker, ook al was niemand daarvan op de hoogte. Ze had zoveel gewicht verloren... In de jaren voordien volgde ze, net als ik, altijd een dieet. Dat was ons favoriete gespreksonderwerp: ‘Zie ik er niet dunner uit?’ Maar ze stopte daar niet mee toen ze ziek was, en toen werden die gesprekken een klein beetje gênant. Ze stond erop dat ze alleen vloeibaar voedsel mocht eten – van die sapjes die in L.A. zo populair zijn. Ik denk dat ze geloofde dat ze door dat spul weer gezond zou worden.

»But she was still great. We dachten eraan om misschien nog eens enkele shows te doen samen, maar het kwam er nooit van. Ik denk dat ze het niet zag zitten om te vliegen. Ze was waarschijnlijk gewoon moe.»

HUMO De tijd met Donna Summer was ook die van het grote succes. In hoeverre hebt u geprofiteerd van het goede leven?

Moroder (met pretoogjes) «Quite a lot.»

HUMO Het was de tijd van de cocaïne, iedereen zat aan het spul. U ook?

Moroder «Nee, ik was er altijd een beetje bang van. Ik kende muzikanten die hun leven ermee hadden kapotgemaakt. No way dat ik mij daaraan zou wagen. Maar het was vooral in Amerika een rage. In München kende ik niet één kerel die aan de coke zat.»

HUMO Dat doorprikt de bubbel wel een beetje: ik dacht dat de man achter de ‘Scarface’-soundtrack toch...

Moroder (lacht) «Maar dat is een film! Als een acteur een homoseksueel personage speelt, is hij daarom toch ook niet gay?»

HUMO Over uw soundtracks gesproken: ik kan me voorstellen dat het veel moeilijker is om de muziek voor een Hollywoodproductie te schrijven dan om simpelweg eigen muziek te maken.

Moroder «Toch niet. Met Alan Parker, bijvoorbeeld, de regisseur van ‘Midnight Express’, had ik een geweldige verstandhouding. Hij had eigenlijk maar één nummer gevraag: de uiteindelijke hit ‘The Chase’. Maar toen ik hem dat liet horen, vroeg hij meteen om een hele soundtrack. Met Paul Schrader heb ik ook samengewerkt, voor ‘Cat People’ en ‘American Gigolo’. Ik had met al die mensen een goede relatie.

»Ik heb de indruk dat het vroeger makkelijker was om een soundtrack te maken. Als je één goed thema had, dan was je al bijna klaar. Daar kon je mee spelen: vrolijk, droevig, snel, traag... Toen ik aan ‘Scarface’ en ‘Flashdance’ werkte, wás er ook nog niet zoveel muziek nodig. Als je nu een film van 2 uur bekijkt, dan hoor je 1 uur en 50 minuten muziek! ‘Scarface’ duurde 3 uur, maar ik moest slechts een halfuur muziek maken – meer had regisseur Brian De Palma niet nodig.»

HUMO Toen je de Oscar won voor ‘Midnight Express’, kreeg je die uit handen van Dean Martin en Raquel Welch. Was je onder de indruk?

Moroder «’t Is grappig: omdat ik in Los Angeles werkte, zou je denken dat ik voortdúrend door zulke sterren omringd werd. Maar ik heb nooit acteurs gezien! Die mensen nemen maanden aan een stuk films op, en daarnaast worden ze gebombardeerd met interviews en aanvragen... Het zijn schuchtere lui.

»Toen ik mijn Oscar kreeg, was een man genaamd Swifty Lazar zo ongeveer de grootste talent agent in Hollywood. In de gouden jaren had hij nog samengewerkt met Humphrey Bogart, die hem zijn bijnaam had gegeven, en met Cary Grant en Ernest Hemingway. Hij was een levende legende, en zijn Oscarfeestje was het exclusiefste van het exclusiefste – slechts 100 à 150 man was uitgenodigd, alsof je een gouden toegangskaart van Willy Wonka kreeg (lacht). En ik mocht gaan! Er gebeurde niks speciaals hoor, maar Sylvester Stallone en Tom Cruise zaten wel naast mij van hun drankje te genieten. Dat vond ik al zeer plezierig.»

HUMO Nu u Stallone vermeldt: is het waar dat u eerst een nummer wilde opnemen met Bob Dylan voor ‘Rambo III’?

Moroder «Jawel. Ik had iets geschreven, waarop ik naar Bobs huis in Malibu trok om het te laten horen. Hij vond het wel leuk, maar twee dagen later liet hij weten dat hij toch zou passen. Ik heb nooit geweten waarom. Men zegt dat hij niet stond te springen om zijn naam te associëren met een ‘Rambo’-film. Misschien vond hij het gewoon een barslechte song... (Denkt na) Maar ik denk het niet.»

'Diëten was altijd ons gespreks­­onderwerp, maar toen ze kanker had, werd het gênant. Ze dacht dat ze zou genezen door alleen maar sapjes te drinken' Moroder en Donna Summer


Niks gepikt

HUMO Wat was de grootste gemiste kans in uw carrière?

Moroder «Na ‘Midnight Express’ vroeg Alan Parker of ik de film ‘Fame’ met hem wilde doen. Op dat moment had ik het druk-druk-druk, maar eerlijk gezegd: ik had wel de tijd kunnen vinden. Alleen had ik het script gelezen, en kon ik me moeilijk voorstellen hoe alles eruit zou zien op het grote scherm. Ik snápte het niet. Maar het bleek een fantastische film te zijn, en een enorme hit, bovendien. Jammer (lacht).»

HUMO Heeft u al gemerkt dat uw sound tegenwoordig weer erg populair is in soundtracks? Denk maar aan de film ‘Drive’ of aan de serie ‘Stranger Things’.

Moroder «Mijn eerste reactie toen iemand de muziek van ‘Drive’ voor me opzette, was: ‘Is die van mij?’ Of de Oscarwinnende soundtrack voor ‘The Social Network’ van Trent Reznor en Atticus Ross: een góéie soundtrack, maar wel gebaseerd op mijn geluiden.»

HUMO Is dat vleiend of is dat gewoon pikkedieverij?

Moroder «O, ’t is fantastisch! Zo kan ik in interviews zeggen: ‘Ik was de eerste!’ (lacht)»

HUMO Heeft u zelf weleens iets gestolen?

Moroder «Nee, van wie had ik kúnnen stelen? Je had wel Kraftwerk, maar hun muziek was totaal anders. Zij gebruikten de synthesizer van begin tot eind, ik zette ’m als instrument naast gitaren en drums. Ik zat in München, zij in Düsseldorf. Ik had hen zelfs niet in de gaten. Dan keek ik meer op naar Tangerine Dream.»

HUMO U heeft muziek opgenomen in de Hansa Tonstudio nog vóór dat de Hansa Tonstudio was. U was dus in Berlijn tijdens de Koude Oorlog. Heeft dat indruk gemaakt?

Moroder «Niet echt. Van die Muur had je, als je in West-Berlijn woonde, weinig last. Het enige wat me frustreerde, was dat je niet altijd kon gaan en staan waar je wilde, waardoor ik me op den duur een beetje gevangen voelde. Ik ben dan maar naar München verhuisd. Van daaruit ben je zo in Italië.»

HUMO Berlijn is ook het toneel van een beroemde anekdote. Brian Eno werkte er met David Bowie aan de Berlijn-trilogie toen hij de studio binnenkwam met uw single ‘I Feel Love’: ‘Ik heb de toekomst van de muziek gevonden!’ Hebt u Bowie gevraagd of dat verhaal waar was, toen u ‘Cat People’ maakte?

Moroder «Nee, want toen had ik die anekdote nog niet gehoord. Ik heb er een paar jaar later pas met David over gesproken. En het is waargebeurd! Een paar jaar geleden ontdekte ik dat Eno en Bowie op dat moment al maanden in Berlijn zaten, op zoek naar dat zogenaamde ‘geluid van de toekomst’. Daarom waren ze zo gechoqueerd toen ze opeens ‘I Feel Love’ hoorden. Ik was hen voor! (lacht)»

HUMO Nog een verhaal dat de ronde doet, is dat het maar een paar uur duurde om samen met Bowie ‘Cat People’ in te blikken.

Moroder «Klopt. Maar dat komt omdat we elkaar pas ontmoetten toen David al twee weken bezig was. We hebben de song besproken bij een etentje, en de volgende dag zijn we de studio ingedoken. Op anderhalf uur à twee uur waren we klaar. Hij was een gentleman. An absolute top singer, top musician. Bij Madonna was het ook zo: twee, drie takes volstonden. Als ik kan werken met artiesten van dat niveau, heb ik de gemakkelijkste job ter wereld.»

400 per uur

HUMO In de late jaren 80 stopte u met muziek en ging u met vervroegd pensioen. Waarom?

Moroder «Ik was een beetje moe. Ik wilde van het leven genieten. En ik had talloze ideeën voor projecten búíten de muziek. Ik heb een auto ontworpen (de Cizeta-Moroder V16T-sportwagen, kostprijs: 650.000 dollar, red.). Daarmee kan ik nu éíndelijk legaal rondrijden in Amerika. Wat nog? Ik heb twee jaar geprutst aan ‘Metropolis’ en een gelauwerde kortfilm (‘The Fading Image’ uit 1984, red.). Ik speelde ook al eens graag een partijtje golf. Zo waren mijn dagen snel gevuld.»

HUMO Op welke niet-muzikale verwezenlijking bent u het meest trots?

Moroder «Over die auto ben ik best tevreden. Een prachtige wagen, de eerste met zestien cilinders. Ik heb er zelf nog niet mee gereden, maar de man bij wie ik hem nu geparkeerd heb, is al tot bijna 400 kilometer per uur geraakt. Op de Amerikaanse snelwegen. Hij zal de politie wel goed kennen (lacht). Zoals de mannen van Ferrari in Modena (waar het hoofdkwartier gelegen is, red.): die rijden ook geen 150, hoor.»

HUMO Deze tournee moet een viering worden van uw hele carrière. Fijn, maar toen iemand u in 2011 vroeg of u ooit nog zou optreden, moest u lachen: ‘Ik op een podium? Nee, die tijd is voorbij.’

Moroder (lachje) «Dat zou ik gezegd kunnen hebben. Maar dan ben ik van gedacht veranderd. Ten eerste heb ik de tour van Hans Zimmer gezien en die beviel me: zeer professioneel, met knappe lichten en visuals. Ten tweede ben ik in 2013 begonnen met dj’en. Daardoor is de stap om nu live op een podium te gaan staan, veel kleiner.»

HUMO U was aanvankelijk onzeker over dat dj’en. Hebt u het intussen onder de knie?

Moroder (twijfelt) «Ik doe het natuurlijk niet op de traditionele manier, met twee vinylplaten naast elkaar. ’t Lijkt meer op een concert van David Guetta, waarbij alles op voorhand vastligt. Dát is wat ik doe.

»En toch is dj’en moeilijker dan optreden. Als ik een fout maak, dan is het mijn schuld. Maar je moet je geen zorgen maken als je uitstekende technici, fantastische zangeressen en geweldige muzikanten hebt. Die héb ik. Ik moet alleen een beetje met de vocoder prutsen. En zien dat ik mijn teksten onthoud (lacht).»

HUMO Welke liedjes zal u spelen?

Moroder «Alles! Het start bij ‘Looky Looky’ en ‘I Feel Love’, het Blondie-nummer ‘Call Me’ zit er zeker tussen, ‘The Chase’ uit ‘Midnight Express’, ‘Take My Breath Away’ uit ‘Top Gun’... Alle hits. Plus een handvol obscure dingen. Ik zal proberen om er iets van ‘From Here to Eternity’ in te stoppen (lacht).»

HUMO Wat vindt u zelf uw grootste bijdrage aan de muziekgeschiedenis?

Moroder «Als ik op één ding fier ben, dan wel op mijn veelzijdigheid. Na de bubblegum pop uit mijn begindagen maakte ik de geboorte van de disco mee. Ik heb de muziek voor drie Olympische Spelen verzorgd, één Wereldbeker, talloze films... Ik heb een religieus nummer gecomponeerd dat elke zondag in Noord-Italië en in Duitsland wordt gespeeld. Mensen zien mij als een discoman, maar ‘Take My Breath Away’ heeft daar niks mee te maken, en ‘Call Me’ ook niet.»

HUMO Laatste vraag dan. U hebt eens gezegd dat u een hekel hebt aan uw snor: ‘Zodra ik met pensioen ben, gaat ze eraf.’ Meende u dat? En gaat u überhaupt ooit met pensioen?

Moroder «Misschien is een compromis aan de orde, en moet ik met pensioen gaan op het moment dat mijn snor stopt met groeien (lacht). Pas op, het zou kunnen. Je moet maar eens kijken naar mijn snor in de jaren 70. Die kwam tot hier (houdt zijn vingers tegen zijn kin). Nu komt ze nog tot hier (houdt zijn vingers naast zijn lippen). Zodra ze nog maar tot hier komt (houdt zijn vingers verticaal onder zijn neus), is het tijd om het voor bekeken te houden (lachend af).»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234