Girl Band - Holding Hands with Jamie

We leven in een tijd waarin een op het perron achtergelaten brooddoos eerder voor alarmsirenes en uitrukkende politie-eenheden zal zorgen dan een keiharde punkplaat, maar toch: heel eventjes Achtung geblazen, hier! Klein bommetje! Het wordt geleverd door Girl Band, vier Dubliners – jongens, geen meisjes – die er een serieuze lap op geven.

De Jamie aan wiens handje ze op ‘Holding Hands with Jamie’ lopen, is producer Jamie Hyland. De aan een bevriende cameraman uitbestede video’s zijn heerlijk onnozel. De negen nieuwe songs, die in het verlengde liggen van eerder uitgebrachte ep’s, werden op het podium ingeoefend om ze daarna in drie dagen tijd op te nemen.

De slepende opener ‘Umbongo’ doet aan ‘Machine Gun’ van Portishead denken: ook een oorlog met ouderwetse stalinorgels. Zanger Dara Kiely lijkt erboven te ijlen als de zanger van Dirty Projectors in staat van dronkenschap, bovendien kampend met ernstige tandpijn, en net het doosje pijnstillers leeg aangetroffen. Kiely blijkt ooit met grote onderscheiding psychotisch en paranoïde te zijn geworden: zich even God gewaand, in een tent gaan wonen, opgenomen in een ziekenhuis. Toen zijn maten met hun muziek kwamen aandraven, dacht hij dat ze hem wilden aanvallen.

Aanval twee heet ‘Pears for Lunch’. De opbouw herinnert aan het hardste van LCD Soundsystem, maar dan veel harder. Denk elders op de plaat een paar keer aan zeer minimale techno, het soort waarin minutenlang alleen een goed geplaatste kick voortjakkert, en er dan rustig uit het dak kan worden gegaan als de snare invalt. Het fenomenale ‘Paul’ zit bijvoorbeeld zo in mekaar: een moordend basisritme geleverd door een drummer die het eigenlijk bij verwoed trommelen houdt, die alleen telt tot wanneer hij even mag stoppen, om daarna opnieuw de marsorders uit te delen. Daarboven en -onder een bassist die weinig zin heeft om gewoon deel van een goed geöliede ritmesectie te worden, en dus zijn eigen zin doet naast een gitarist die de scharniertjes steeds krankzinniger doet schuren. Ondertussen een zanger die de absurditeiten in de tekst nu echt verlaten lijkt te hebben voor psychotische wanluidendheid.

In sneren, schreeuwen, oreren en kwijlend zaagzingen hebben wij in Dara Kiely’s stem David Yow van The Jesus Lizard gehoord, en Mark E. Smith van The Fall, en Nick Cave ten tijde van The Birthday Party. Het hele groepsgeluid bracht herinneringen aan mclusky en vroege Liars naar boven, en ook aan Big Black. Maar het was toen wij al die zogenaamde invloeden nog eens aanklikten dat de waarheid kwam bovendrijven: Girl Band hangt op volstrekt eigen wijze rond op de hoek van de Dansstraat en Punklaan. Onze raad: ga hen daar eens bezoeken, temeer omdat de paradekar van de hype voorlopig klein en laagdrempelig is. Maar, euh, niet schrikken!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234