null Beeld

Girls - Album

Een klein halfjaar geleden waren we helemaal mee: toen pleurden we de geweldige single 'Lust for Life' van Girls op een digitaal mixtapeje met onze favoriete deunen du jour, zo verslingerd waren we aan die fantastische melange van snedige pop en een heftig verlangen naar pizza, een suntan en een nieuwe start.

Maar toen we onlangs hun debuut 'Album' voor de eerste keer aan de cd-speler voederden, leek dat niet opgewassen tegen hun onwaarschijnlijke backstory (trefwoorden: sekte, prostitutie, zelfmoord, miljonair, pijnstillers en Fleetwood Mac). Oef: een stuk of vijftien draaibeurten later blijft er van die reserves niet veel over.

Girls, een duo uit San Francisco, blinkt uit in herkenbaarheid. Er is frontman Christopher Owens' stem, waarin iedereen moeiteloos zijn favoriete Elvis Costello-variant herkent. Hartsrubriekzinnen als 'I'm all alone with my deep thoughts' en 'I don't wanna cry my whole life through' jagen ons doorgaans ogenblikkelijk de gordijnen in, maar Owens rechttoe-rechtane ontboezemingen over kapotte relaties, partyen met vrienden en 'dreams that still can come true' raken blijkbaar een universele snaar. Intussen stopt Chet White hun songs vol vette knipogen naar een halve eeuw popmuziek: een zucht girl group-magie in 'Ghost Mouth', zwaar aangezette prille Beach Boys in 'Big Bad Mean Mother Fucker', en fiftieskoortjes en Phil Spector-tamboerijnen in zowat elk ander liedje.

Gelukkig zijn er de pillen en de obsessie van Girls voor Spiritualized: die hullen hun klassieke sunshine pop in een desoriënterende waas, die hun liedjes meestal net voldoende uit evenwicht brengt om ze interessant te houden. De britpop-bounce van 'Laura' wordt geleidelijk overwoekerd door engelenkoren en gitaren, bloggersfavoriet 'Hellhole Ratrace' zwelt zes minuten lang aan tot een heuse psychedelische hymne, een plots opstekende synthstormveegt 'Summertime' net niet van de kaart, en letterlijk alles - van harpen tot spooky twang-gitaren – wordt uit de kast gehaald om de liefde van 'Lauren Marie' terug te winnen.

Owens en White beweren dat dit hun 'Pet Sounds' had kunnen zijn, als ze de zaak niet hadden moeten opnemen in tochtige kelders en muffe slaapkamerstudio's. Dat lijkt ons voorlopig net iets te hoog gemikt (ten bewijze: de potsierlijke croon-op-downers in 'Headache' en het Sonic Youth-doorslagje 'Morning Light'). Maar een fijne, veelbelovende popplaat is 'Album' wél.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234