Glass

Shyamalan gooit zijn eigen glazen in.

Shyamalan die de hoofdfiguren uit het 19 jaar oude ‘Unbreakable’ (de onbreekbare David Dunn en de extreem breekbare Mr. Glass) en de seriemoordenaar met de 23 verschillende persoonlijkheden uit ‘Split’ (James McAvoy lijkt wel een radio die voortdurend van frequentie verspringt) samenbrengt in één film: het blijft merkwaardig. Hoewel ‘Glass’ tot het superheldengenre behoort, valt te vrezen dat fans van de Avengers maar weinig instantgenoegen uit dit traag opgebouwde drama zullen halen. Geen overzoevende Quinjets hier, maar drie sombere weirdo’s die in de claustrofobische setting van een psychiatrisch hospitaal de confrontatie aangaan. Ook wij bleven op onze honger zitten. Het siert Shyamalan dat hij zijn film niet laat culmineren in een explosie van digitale effecten, maar de climax had meer spankracht kunnen gebruiken. Shyamalan levert met ‘Glass’ een geinige meta-commentaar op het superheldengenre, maar intussen verzuimt hij het wel om een superfilm te maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234