null Beeld

Glee

Goed en minder goed
nieuws voor de Beatles. Goed:
The Fab Four zijn nog altijd
groter dan Jezus.
Minder goed: de Amerikaanse komische en muzikale tv-serie 'Glee' is nóg groter,
toch wat het aantal singles in de Amerikaanse Billboard 100 betreft.

Bonnie Voet

Nooit van
gehoord, zegt u? Zou kunnen, want de serie over een groep jongeren die op
school een koor - een zogenaamde glee club - beginnen en daarvoor bestaande songs bewerken,
komt hier pas vanaf vandaag op de buis. Elk van de tieners gaat gebukt onder
één of ander gebrek ('t blijft allemaal wel heel erg telegeniek en Amerikaans,
er zit geen enkele puber met een afzichtelijk gebit of overweldigende acne
tussen) en moet opboksen tegen de vooroordelen van populairdere medestudenten,
zogeheten jocks, en
enkele leerkrachten. Met name cheerleadercoach Sue Sylvester, die het koor als
een bedreiging ziet, heeft het niet op de nerds begrepen.

Wij vroegen aan Kevin McHale, de jonge acteur die voor de serie
in de huid én de rolstoel van Artie Abrams kruipt, waarom 'Glee' zo'n
allesverpletterend succes is.

Kevin
McHale «Omdat het
over een groep outcasts en underdogs gaat, en iedereen zich wel een periode kan
herinneren dat hij er zelf ook niet helemaal bij hoorde. Vaak is of was dat op
school, want daar is de druk om te conformeren en populair te zijn het grootst.
Zelf was ik ook een buitenbeentje: ik had een hekel aan de kliekjesmentaliteit
en zweefde er met opzet zo'n beetje tussen.»

HUMO Persoonlijk
vinden wij de cheerleaders in de reeks het leukst: 't zijn stuk voor stuk
gemene bitches die er alles aan doen om het koor te gronde te richten.

McHale «Jaaaa,
zoals in de film 'Mean Girls' met Lindsay Lohan: daar zitten ook van die zelfingenomen
schepsels in die van pure stommigheid de grappigste dingen zeggen. Ze zijn ook
altijd wel verontwaardigd over één of ander onrecht dat hen is aangedaan, en
dat levert uiteraard de geestigste lines op.»

HUMO Er mag
inderdaad ook gelachen worden in 'Glee'.

McHale «Tuurlijk:
we kaarten thema's als pesterijen, drugs en tienerzwangerschappen aan, maar in
wezen is het feelgood-tv. 't Is fun omdat het allemaal zo politiek incorrect
is, en de personages in wezen stereotypen zijn. Jane Lynch (de comédienne die eerder al een
rol speelde in 'The L Word' en in 'Glee' de rol van Sue Sylvester vertolkt,
red.) alleen al is fantastisch, in haar allesverzengende haat voor die
'zingende losers'. Ik was tevoren al zo'n enorme fan van Jane dat ik gewoon
wist dat ik me tijdens onze eerste scène samen belachelijk zou maken, en ja hoor:
ik barstte telkens opnieuw in lachen uit. Zó grappig is ze dus.

»Wat 'Glee' ook enorm plezierig
maakt zijn de songs die erin zitten. In elke aflevering zitten zo'n zes liedjes
die iedereen kent: als je er vijf niet kan uitstaan, zal je wellicht wel houden
van het zesde. We gaan dan ook heel breed, van Beyonce's 'All the Single Ladies', over
musicalnummers tot 'Sweet Caroline' van Neil Diamond. Zelf hoop ik vooral dat we nog
heel veel Michael Jackson en The Beatles mogen doen - ik ben zo'n fan van Paul McCartney dat ik een 'Let It Be'-tattoo op
mijn pols heb.»

Glee

HUMO Die songs gaan
als zoete broodjes over de toonbank. Jij kwam net uit de boysband NLT: had je
verwacht dat je met 'Glee' weer, en veel hoger, in de hitlijsten zou
terechtkomen?

McHale «Nee. Ik had
er wel op gehoopt, maar dit overtreft onze wildste verwachtingen. We zijn al op
tournee geweest met 'Glee', hebben met een bigband opgetreden... We moeten
mekaar nog geregeld in de wang knijpen om ons ervan te vergewissen dat het
allemaal écht is.»

HUMO Zijn er ook
artiesten die niet willen dat jullie hun songs onder handen nemen?

McHale «Een paar. Coldplay, bijvoorbeeld, wou geen toestemming
geven, maar dat was helemaal in het begin. Ik denk dat ze gewoon niet goed
wisten wat ze zich erbij moesten voorstellen. Ondertussen hebben ze zich
verontschuldigd en hun volledige catalogus ter beschikking gesteld. Voor
'vergeten' artiesten is 'Glee' trouwens een echte zegen: zo zien ze nog een
keer royalty's binnenkomen.»

HUMO Jouw personage
zit in een rolstoel, terwijl je zelf een danser bent. Hoe moeilijk is dat?

McHale «Zéér. 't Is
al geen makkie om je voort te bewegen in zo'n ding, en níét bewegen is zo
mogelijk nog lastiger, zeker met al die muziekscènes: probeer dan maar 's om je
zogezegd verlamde benen stil te houden. Tijdens de eerste dansscènes zat ik
continu met toegeknepen billen, maar ondertussen ben ik er heel goed in
geworden. Al een geluk, want tijdens de 'Glee'-concerten blijven we in
character
en zit ik
dus ook de hele tijd in die rolstoel. In het begin vond ik dat heel vreemd - ik
kom zo al elke dag fans tegen die ervan opkijken dat ik loop. Maar uiteindelijk
ben ik wel gaan beseffen dat het belangrijk is voor de gehandicapte jongeren
die komen kijken.»

HUMO Hoezo? Als
'Glee' moet aantonen dat een handicap je mogelijkheden niet per se inperkt,
hadden ze toch beter een acteur genomen die écht in een rolstoel zit?

McHale «Aan de
audities hébben ook mindervalide acteurs meegedaan, maar ik denk dat ze gewoon
de beste acteur voor de rol hebben gekozen, en gelukkig was ik dat. Artie en ik
verschillen trouwens nog op andere vlakken: hij is ook veel slimmer.»

Bekijk een fragment:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234