Gloria Bell

Ober, geef deze dame een bel jenever!

Lang geleden, in onze jaren van onrust en gemijmer, sleten wij onze zaterdagavonden vaak in Café De Video, een Duveltje in de hand, een vintage leren jasje rond de schouders, en met de rug tegen de muur turend – als een bajesklant die door het raampje van zijn cel naar de vlinders kijkt – naar de jongens en de meisjes die schijnbaar onbezorgd met elkaar stonden te babbelen en te dansen terwijl de beat van de muziek de sanseveria’s op de vensterbanken deed trillen. De eerste scène van het elegant gefilmde ‘Gloria Bell’ voerde ons in één klap terug naar die jaren, toen we te hitsig waren om alleen op ons kamertje te blijven zitten, maar te lethargisch om op café méé te dansen. Die openingsscène speelt zich af in een dancing – geen donker kot zoals De Video, met stinkende toiletten en een plakkerige vloer, maar een dure tent waar rijpere heren en dames staan te swingen op de welbekende discodreun ‘Never Can Say Goodbye’. Eén van die dames beweegt zich naar de toog om een cocktail te bestellen – en het is meteen duidelijk dat ze het contact met de barman, hoe futiel ook, aangrijpt om even niet eenzaam te hoeven zijn. Eigenlijk gebeurt er in die scène helemaal niets, en toch sneed de droefheid van het tafereel ons de adem af. Gloria Bell, zo luidt haar naam, zit qua leeftijd in de gevarenzone: ze is een gescheiden moeder die nog te jong is voor steunkousen, maar te oud om nog rond te kunnen toeteren dat het leven voor haar ligt. Het enige wat haar naar die dancing drijft, is de behoefte aan contact, de hoop op een ontmoeting, het verlangen om zich bij iemand aan te sluiten: ‘Is deze stoel bezet?’ De situaties waarin Gloria verzeilt, doen je ingewanden geregeld samentrekken van herkenbare gêne (deze film wéét bijvoorbeeld dat het een helluva thing is om een gesprek te beginnen met de onbekende vrouw of man die naast je op een barkruk zit), maar ‘Gloria Bell’ is géén deprimerend drama.

Regisseur Sebastián Lelio, die roem verwierf met het Oscarwinnende ‘Una Mujer Fantástica’ en hier een Amerikaanse versie heeft gedraaid van zijn eigen film ‘Gloria’ uit 2013, schuwt de bitterheid niet, maar ziet er tegelijk ook de humor van in, zoals wanneer Gloria met haar nieuwe vlam Arnold (de geweldige John Turturro) een etentje bijwoont. De ondraaglijke smalltalk aan tafel, het droeve getik van het bestek op de borden: ’t is maar één van de vele situaties waarvan de wrangheid zó goed is geschetst dat je zit te huilen van het lachen. En Julianne Moore, in alweer een grootse rol, vertolkt heel mooi de stille wanhoop en de diepe hunkering die zo eigen is aan zielen die in de nacht op zoek zijn naar iemand om van te houden. Vanavond is het op niets uitgelopen, maar morgenavond trekken we opnieuw naar de dancing, en wees er maar zeker van dat het dán gaat gebeuren. I never can say goodbye, no no no...

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234