null Beeld

Gnarls Barkley - St. Elsewhere

In de allerlaatste aflevering van 'St. Elsewhere' werd onthuld dat alle zes de seizoenen van deze niet-onverdienstelijke ziekenhuisserie uit de vroege jaren 80 zich hadden afgespeeld in het hoofd van een autistisch jongetje. In die tijd was zoiets du jamais vu - als we even het hele 'Dallas'-seizoen dat achteraf een droom van Pamela bleek te zijn buiten beschouwing laten. (Lach maar niet te hard, 'Lost'-junkies daar vanachter, uw tijd komt nog!) Waarom vertellen wij u dit, behalve om u te imponeren met onze google fu? Omdat de debuutplaat van Gnarls Barkley 'St. Elsewhere' heet, en omdat zulks allerminst toevallig is.

Michael Knapen

Gnarls is namelijk een popster van het fictieve soort, een hersenspinsel van de heren Danger Mouse en Cee Lo Green. 'Like 'Bob' from Twin Peaks, only more funky and less evil,' noemen ze hem zelf, en ze laten hem brieven schrijven naar de grote Lester Bangs. Het mag allemaal niet verwonderen, als men weet dat Danger Mouse eerder al de dubbele witte van de Beatles en 'The Black Album' van Jay Z versmolt tot 'The Grey Album', samen met MF Doom het geweldige 'The Mouse and the Mask' maakte, én de laatste van cartoonpopsterren Gorillaz producete. Yep, de man is aan het pieken. En hóé.

undefined

Neem 'Crazy', de single. U bent 'm onderhand al bijna beu gehoord, maar luister nog eens, en noteer hoe weinig je nodig hebt voor een killer track: een kurkdroge, wat houterige baslijn, een eenvoudige beat, strijkers, een ronduit debiele tekst, en vooral: Cee Lo 'You can call me Al' Green - die dit nummer, zo lazen we ergens, in één take heeft opgenomen. Geen enkele andere track scoort zo hoog op de instant classic-meter, maar laten we redelijk blijven: op 'Blue Lines' van Massive Attack - een plaat die geregeld door ons hoofd kwam waaien als we naar 'St. Elsewhere' luisterden - stond ook maar één 'Unfinished Sympathy'.

Wat er dan wél op 'St. Elsewhere' staat, is moeilijker te omschrijven. Psychedelic soul, noemen ze het zelf, en dat klopt ongeveer, als je er nog ergens 'pop' tussenwurmt en beseft dat je onderweg net zo goed het Ibiza-klare 'The Last Time' als een geweldige cover van 'Gone Daddy Gone' van Violent Femmes tegen het lijf kan lopen.

Springkasteelmans scandeert z'n bizarre, soms licht ridicule teksten ('I wouldn't call it schizophrenia/ but I'll be at least two people today', iemand?) met gelijke maten pathos en soul, terwijl Muis de meest bizarre ingrediënten door z'n beatsoep mixt. Op 'Just a Thought' moeten gigantische beats de sponde delen met een wat pathetisch Latin-gitaartokkelarijtje, en klinkt Cee Lo bijna monter wanneer-ie 'I tried everything but suicide / but it's crossed my mind' zingt. We moesten ook meer dan eens aan OutKast denken, die ook een bijzonder uitgekiend imago hebben én de gave bezitten alles bij alles te gooien en er toch nog iets funky's van te maken. Alleen heeft Gnarls Barkley maar 37 minuten nodig om een punt te maken en dus géén twee eivolle cd's ('Speakerboxxx/The Love Below', weet u nog wel?).

We houden een halve ster in omdat het openingsnummer en het titelnummer ons ietwat onderbegeesterden en omdat we voor zenuwslopende nonsens als 'Transformer' allang het geduld niet meer kunnen opbrengen. Neemt niet weg dat 'St. Elsewhere' een essentiële zomerplaat geworden is, én het juiste antwoord als iemand u over twintig jaar vraagt: 'Hoe klonk 2006 nu ook alweer?'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234