null Beeld

Godspeed You! Black Emperor - Asunder, Sweet and Other Distress

De foto’s op de binnenhoes zouden van hun debuut ‘F# A# ∞’ (1997) kunnen zijn. Hangbrugkabels in de mist. Tot ruïnes verwaasde wolkenkrabbers.

Gert Van Nieuwenhove

Godspeed You! Black Emperor laat via interviews bijna nooit van zich horen, en hun hoesteksten zijn cryptisch: ‘We writ, wrung and ruined it in Montreal, Québec & Kernersville, North Carolina during all four seasons of 2013 and 2014.’ De groep heeft dus een in twee studio’s uiteengevallen, wederom in elkaar gewrongen en daarna telkens weer vakkundig te gronde gerichte compositie gemaakt, één die op de setlists van recente optredens de werktitel ‘Behemoth’ kreeg, en die op plaat een paar minuten korter is geknipt. Van hier af mogen we ‘Asunder, Sweet and other Distress’ zeggen tegen het eerste écht nieuwe werk van het na zeven lange sabbatjaren opnieuw aanwezige Godspeed.

In den beginne: een droge, primaire en slome drum die onmiddellijk wordt bedolven onder riffs en drones die me nog het meest doen denken aan de plekken waar het machtige Led Zeppelin de Bosporus overstak. Het duurt en duurt en duurt tot een slidegitaar ergens op diezelfde Zijderoute rust en overzicht brengt, en de groep – dezer dagen in één vloeiende beweging – het zwartste zwart uit haar carrière opzoekt. Het is in die onherbergzaamheid van zeer sombere en zeer ambitieuze atmospherics dat je het duidelijkst hoort wat er allemaal níét meer bij is: de field recordings van betogers, de monologen, de klaagzangen en bizarre profetieën die vroeger als lange vocale samples essentiële krop-in-de-keelmomenten waren, het Arcade Fire-achtige optimisme waaronder een track uit hun vorige plaat had te lijden, de Steve Albini-productie die op de plaat dáárvoor niet goed bij hen paste. Ondertussen draait het bodemonderzoek van vandaag door, even beklemmend als hun oude beginselverklaring ‘We’re trapped in the belly of this horrible machine, and the machine is bleeding to death’. Zelfs de naald van de platendraaier blijft indrukwekkend in de laatste groef botsen.

Omdat er diep is gegaan, moeten we op de B-kant traag naar boven. Bij de derde microtoon klopt een zacht Sonic Youth-gitaartje aan. Drones van smart worden drones van hoop. Tussen gekras en gepiep wordt een bloedmooi vioolkindje geboren. De viool is in handen van een vrouw, en ik maak mezelf wijs dat ik dat óók zou horen als ik het niet wist. Waarna het monster – ik bedoel de plaat, niet de vrouw – zich op de wijze van Swans traag maar onherroepelijk op- en ombouwt, vanuit vergeten bewegingen, tot er twee, nee dríé betonlagen bijkomen die je gewoon niet kón horen aankomen, en de plaat even glorieus eindigt als ze is begonnen. Het is spectaculair onthaasten bij de beste Godspeed sinds in 2000 die magere vuistjes als antennes richting hemel gingen. Oei, het is al laat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234