null Beeld

Godspeed You! Black Emperor (Trix)

Die violiste! Wij konden onze oren er niet van afhouden.

Gert Van Nieuwenhove

Die violiste heet Sophie Trudeau, en ze is op het Trixpodium één van de acht schimmen van Godspeed You! Black Emperor. In opener 'Hope Drone' is zij het die eerst aan zet is, samen met de contrabassist. We wanen ons even in een klassieke sonate, maar daar komt verandering in als een tweede bassist, twee (soms drie) gitaristen en twee drummers opkomen - euh, hebben wij goed geteld? - om samen de sfeer van een stemmend orkest op te roepen.

We hebben inderdaad niet goed geteld, want we zijn het negende Godspeedlid vergeten: hij projecteert naast de mengtafel 16MM filmloops. We mogen trouwens blij zijn dat hij het woordje 'Hope' laat flikkeren, want Godspeed heeft lang geleden ook een 'Deathkamp Drone' gemaakt. De drones komen in Trix uiteraard zonder camera's en bommen naar ons toegevlogen. Onschuldige, concertzaalvullende, surround aangehouden klanken zijn het, die we via draailier en harmonium kennen, die eerder al zijn gebruikt om het feestje psychedelischer te maken (‘Tomorrow never knows’ van The Beatles), psychiatrische congressen te begeleiden (‘Venus in furs’ van de Velvet Underground) of de bieromzet op te krikken in Ierse en Schotse pubs (alles met een doedelzak).

De eerste herkenbare Godspeed-noten komen uit het 'Gathering storm'-deel van 'Storm', plaatkant één van vier 'Lift Your Skinny Fists'-kanten. Die tweede Godspeed-plaat komt uit het jaar 2000, periode waarin wij in de groep nog een nachtelijke demon hoorden die ons lichaam in staat van verlamming kon brengen, en onze geest kon vullen met auditieve hallucinaties.

Vandaag draait dat soort verbeelding in ons hoofd minder overuren, en horen we in Antwerpen een vrij trouwe, rustig uitgebalanceerde live-versie van 'Storm', die na de eerste stroomversnelling aan een dissonant gespeelde Ierse traditional doet denken. De droge, slome, primaire drumslagen waarmee de nieuwe plaat 'Asunder, sweet and other distress' begint worden keurig ingelast alvorens iemand maar de kans krijgt om niet te applaudisseren. De akelig aandoende, en op de plaat afwezige field recording - een vanuit massarumoer paniekerig uitgesproken 'Open up this area' - doet aan migratie en hekken denken. De gitaarriffs zijn de mooiste van de avond.

Wij hebben de indruk dat vooral de middenstukken met de drones anders en korter zijn, en zullen er wellicht nooit een flauw benul van hebben waarom we in die delen met filmbeelden van grazende schapen en fluorescerende herten worden geconfronteerd. Aan het eind mag de staande bas weer aan de strijkstok, valt alles samen in iets dat ons aan de finale van 'Suds and Soda' van dEUS doet denken, maar de groep mag spelen wat het wil, wij blijven vooral hét Godspeed-vogeltje Sophie Trudeau horen, dat overal bovenuit fluit op de hoge viool. Niet dat we echt op haar sirenenvoorstellen ingaan, wij staan er vastgebonden aan de mast bij, en met wasbolletjes in de oren.

Aan het eind zitten twee oudjes, instant herkenbaar aan de ingesproken veldopnamen. Eerst 'Sleep', dat begint met iemand die herinneringen ophaalt aan de hoogdagen van het pretpark met zicht op zee genaamd Coney Island, en dat helaas een beetje uitgewoond klinkt. Later afsluiter 'Blaise Bailey Finnegan III', dat vol zit met de tirade van iemand die het over het einde van de beschaving heeft, pocht over de beledigingen die hij naar een rechter heeft geslingerd, de wapens opsomt die hij thuis heeft liggen, en een 'zelf geschreven' gedicht voordraagt dat eigenlijk een songtekst van Iron Maiden is. Maar ook hier verliest de groep op punten tegen de plaatversie, omdat de opgenomen stem dof en onverstaanbaar in de mix zit.

Daartussen zit wel weer een heel mooie, nieuwe kolos van een song, één die in het verlengde ligt van de nieuwe plaat 'Asunder', een song die haar tijd neemt om te gaan klinken als Led Zeppelin dat in een cowboyfilm belandt.

Godspeed You! Black Emperor heeft het uitroepteken van plaats veranderd. Ze zijn hun begindevies redelijk trouw gebleven: geen zanger, geen leider, geen interviews, geen persfoto's. Ooit wilde oprichter Efrim Menuck voorgoed stoppen met muziek maken. Met bassist Mauro Pezzente en gitarist Michael Mora zou hij nog één demo maken, en dan gedaan. Omdat Menuck geobsedeerd was door het getal drie, namen ze gedrieën een stuk muziek op dat op 33 cassette-exemplaren werd verdeeld onder vrienden. De inspiratie voor de groepsnaam kwam uit een Japanse documentaire over de motorbende The Black Emperors. Dat was 1994. De rest is geschiedenis.

Eén van de oprichting van Constellation Records. Eén waarin de groep ooit 15 leden sterk was. Eén waarin wij in het donker van de Trixzaal niet 100 % zeker zijn wie van de twee gitaristen aan de linkerkant Efrim Menuck is. Eén waarin wij bij het buitengaan een maat tegen het lijf lopen. Hij vindt dat 'vooral die violiste veel te melig klinkt'. Ach, dat soort opmerkingen, wij menen ondertussen te weten dat het gewoon contrastvloeistof is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234