Goed bekeken van Thomas Vanderveken: 'Ik wil graag minder werken. Ik ben opnieuw aan een grote droom toe'

In de koffiebar van De Zondvloed in Mechelen tref ik Thomas Vanderveken (36) aan, een jongen van de televisie die niet met cultuurgoederen detoneert.

'Ik ben één van die mensen die zichzelf saboteren in het leven. Ik heb niet voldoende in mezelf geloofd'

Thomas Vanderveken zal dit seizoen te zien zijn in nieuwe tv-programma’s als ‘Weg van het meesterwerk’ (Canvas) en ‘Factcheckers’ (Eén). En natuurlijk ook op zijn thuisadres ‘Alleen Elvis blijft bestaan’, een programma waarin hij in de nabije toekomst het innerlijk behang van Frank Vander linden, Fien Troch, Johan Heldenbergh, de managers Sophie Dutordoir en Peter Hinssen, Vlaams Bouwmeester Leo Van Broeck, MR-politica Assita Kanko, imam Khalid Benhaddou, Jeroen Olyslaegers, en – eindelijk! – Mia Doornaert zal proberen te veraanschouwelijken. Baat het niet, het schaadt niet.

Vorig jaar werkte Thomas Vanderveken, een naar eigen zeggen matig pianist, zich in het tv-programma ‘Thomas speelt het hard’ op tot iemand die in Muziekcentrum De Bijloke in Gent, aan de vleugel gezeten, overeind bleef in het pianoconcerto in a-mineur van Edvard Grieg en aldus de musici van het Brussels Philharmonic, zoals beloofd, niet beschaamde. Toen hij die klus had geklaard en het bijbehorende feestje aan het uitdoven was, zag je hem in de slotbeelden van dat programma, althans naar mijn waarneming, vooral met gemengde gevoelens op huis aangaan.

HUMO Ik kon niet uitmaken of je toen gelukkig of veeleer ongelukkig was.

Thomas Vanderveken «Ik was toch vooral blij, niet zozeer omdat alles achter de rug was, maar nog het meest omdat ik erin geslaagd was een toegankelijk en onderhoudend programma over klassieke muziek te maken. ’t Was uiteraard een heftig jaar geweest, waarin ik volop had kunnen doen wat ik graag doe: intens pianospelen. Maar ik ben er in dat jaar ook achter gekomen dat het leven voor mij altijd wel meer zal zijn dan alleen maar pianospelen. Ik was in een tunnel terechtgekomen die uitgaf op een concertpodium, en al bij al was het een onwezenlijke ervaring.»

HUMO Werkt ze nog na?

Vanderveken «Nu kan ik er ontspannen op terugkijken en ten volle beseffen dat het een ronduit magisch moment voor me was. Dat ik met een filharmonisch orkest een concerto zou spelen, achtte ik een jaar daarvoor nog volkomen onmogelijk. Toen dacht ik: ik heb noch het talent, noch de technische vaardigheden om zoiets tot een aanvaardbaar einde te brengen. Zo dacht ik er trouwens al over toen ik nog aan het conservatorium studeerde. ’t Was hooguit een wensdroom – je wéét aldoor dat het er nooit van zal komen. Pas op, ik ben nog altijd niet getalenteerd genoeg om zo’n concerto echt goed te spelen, maar ik heb wel de kortste weg naar het podium genomen. En daardoor heb ik het gevoel dat ik mijn droom naar mijn hand heb gezet. Eén ding is zeker: wat ik in ‘Thomas speelt het hard’ heb beleefd, zal ik nooit meer kunnen herhalen.»

HUMO Dacht je na afloop ook dat je al bij al beter was dan je ooit had gedacht?

Vanderveken «Het is me in dat jaar duidelijk geworden dat ik één van die mensen ben die zichzelf saboteren in het leven. Ik heb niet voldoende in mezelf geloofd, zeker niet in mijn conservatoriumtijd. Dat is jammer. Toen ik heel intensief piano studeerde voor ‘Thomas speelt het hard’, voelde ik dat ik met rasse schreden vooruitging, terwijl ik aan het conservatorium nooit de indruk heb gehad dat ik vorderingen maakte. Toen dacht ik de helft van de tijd: zie je wel dat je het niet kunt.»

HUMO Ben je iemand die wil uitblinken?

Vanderveken «Ik vind het leuk om het verschil te maken, om anders te zijn dan de anderen. Om een andere route te nemen, een ander denkpatroon te hebben.»

HUMO Wie zijn ‘de anderen’?

Vanderveken «De grote groep. Volgens mij hebben we allemaal een soort besef van wat die grote groep, of de samenleving, van ons verwacht, maar ik heb de aangeboren neiging om me daar vrij weinig van aan te trekken. Ik wil me niet al te veel conformeren, ook al weet ik wel dat ik nu ook weer niet zó exceptioneel of exuberant ben. Laat ik zeggen dat ik me wil onderscheiden, wat niet per se uitblinken betekent. Op pianistiek gebied heb ik bijvoorbeeld al niet uitgeblonken. Hoe ik Grieg heb gespeeld in ‘Thomas speelt het hard’, was voor een niet-concertpianist net acceptabel. Ik denk dat ik veeleer als tv-maker zou willen uitblinken.»

HUMO Van wie heb je nog de goedkeuring nodig in deze fase van je leven?

Vanderveken «In de eerste plaats van mezelf. Zo soeverein ben ik intussen wel. En ik zal, als ik om goedkeuring verlegen zit, ook wel bij Véronique (Leysen, zijn vriendin, red.) gaan aankloppen.»

HUMO Had je het in ‘Thomas speelt het hard’ over klassieke muziek, of ging dat programma meer over een nog jonge man die een bijzondere prestatie levert?

Vanderveken «‘Een nog jonge man die een bijzondere prestatie levert’ was het gevolg van het feit dat ik een programma over klassieke muziek wilde maken. En voor de rest was het moeilijk te vermijden dat het programma over mij zou gaan.»

HUMO De kijkers kregen ook een inkijk in je privéleven: ze konden zien hoe je samenwoont met vriendin en kind. Je gaf meer prijs dan gewoonlijk.

Vanderveken «Ik ben er nog altijd niet uit of die inkijk nu problematisch was of niet, als ik rekening houd met de allesoverheersende beeldcultuur waarin iedereen van alles met iedereen deelt. Ik heb mijn positie daarin nog altijd niet bepaald.»

HUMO Je vriendin heeft je voorbereidingen op Grieg óók ondergaan, met een nieuwgeborene nog wel. Ik heb me tijdens ‘Thomas speelt het hard’ afgevraagd of toppianisten zich wel een gezinsleven kunnen permitteren als ze van wereldklasse willen blijven.

Vanderveken «Ik heb daar met veel wereldpianisten over gesproken en het grootste probleem voor hun gezinsleven is dat ze heel vaak van huis zijn. Dat toeren is soms fnuikend. Voor de rest moeten ze minstens acht uur per dag oefenen, maar pianist Boris Giltburg zegt daarop laconiek dat nagenoeg iedereen acht uur per dag moet werken. De monden van de mensen vallen open als ze horen dat een concertpianist zoveel moet studeren, terwijl iedereen het normaal vindt dat mensen acht uur per dag in de fabriek of op kantoor moeten werken.»

HUMO Er is volgens mij toch een verschilletje.

Vanderveken «De intellectuele inspanning zal misschien iets groter zijn, akkoord, maar voor de rest wil ik daar liever niet dik over doen.»

HUMO Je vriendin kwam af en toe in beeld, niet zelden met de baby op de arm, en ik had de indruk dat ze je riskante en veeleisende avontuur niet zó leuk vond.

Vanderveken «Dat is zo. Ze is erg gevoelig, en de timing was slecht. ‘Thomas speelt het hard’ is bedacht vóór er sprake was van de kleine Otto, en noch het project, noch het kindje konden we op een zijspoor zetten. ’t Was dus, om het eens in managerstaal te zeggen, suboptimaal. Dat zorgde zo nu en dan voor spanningen, maar we hebben er geen ruzie over gemaakt. Ik deed mijn best en zij ook. We zijn juist een koppel omdat we twee individuen zijn die elkaar ontmoeten – klinkt dat melig? We bewandelen elk onze eigen weg, en daar steunen we elkaar in. En als we onze eigen weg verlaten, dan komen we thuis. Daar vinden we elkaar en zijn we interessant voor elkaar. Maar qua tijdsbesteding zeggen: ‘Dit of dat mag jij niet doen’, dat is er niet bij. Mijn taak is ook: ervoor zorgen dat ik niet elk jaar een project als ‘Thomas speelt het hard’ voor mijn kiezen krijg (lachje).»

HUMO Speel je sindsdien meer piano dan vroeger?

Vanderveken «Een beetje meer. Maar ik ben geen stuk aan het instuderen, ik heb geen echt doel. Ik stond ten tijde van ‘Thomas speelt het hard’ soms om vijf uur ’s ochtends op om piano te spelen, en ik zat graag alleen aan die vleugel, als het ware los van de wereld. Je verstand is dan ook maximaal gefocust, en daar word je volgens mij gezonder van. Ik mis dat soort concentratie, maar ik heb er geen tijd meer voor. Ik zit opnieuw in de praktische wereld: afspraken, call sheets…»

HUMO Had je in die aanloop naar het pianoconcerto in a-mineur van Grieg het gevoel dat je intenser leefde dan gewoonlijk?

Vanderveken «Zeker op het einde, maar dat intense levensgevoel, vergelijkbaar met een lange bungeesprong, was toch vooral uitputtend.

»Onlangs heb ik me afgevraagd of zo’n project als ‘Thomas speelt het hard’, hoe hachelijk ook, je leven eigenlijk niet makkelijker maakt. Met een tunnelvisie recht op een doel afgaan lijkt me minder moeilijk dan zonder specifiek doel stil te staan bij van alles. De Belgische wiskundige Ingrid Daubechies, die ik te gast heb gehad in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ – zij heeft het jpeg-formaat uitgevonden en doceert aan Princeton – zei ooit dat ze wegens haar grote brein donkere gedachten krijgt zodra ze niet doelgericht aan iets werkt. Ze móét haar denkkracht kanaliseren om het bestaan leefbaar te houden.»

'Ik denk liever van mezelf dat ik vrij ben en geen grenzen ken. Maar sinds mijn zoon Otto er is, lijken heel veel dingen bijzaak'


Auditie bij JIM

HUMO Heb je kunstenaarsbloed?

Vanderveken «Ik denk het wel. Mijn vader (Ugo Prinsen, red.) was acteur en hij zag zijn vak als kunst, mijn moeder zet kunstprojecten op voor mensen met een beperking en mijn broer is kunstschilder. Ik kom in ieder geval uit een artistiek nest. Zelfs als mijn vader een commentaartekst bij een documentaire moest inlezen, maakte hij er een kunstproject van. Volgens hem was het allemaal the art of speaking, iets dat kunstzinnige aandacht vergt. Hij dompelde zich altijd onder in de personages die hij moest spelen. Soms ging hij daar ver in. Ooit heeft hij in een zelfgeschreven monoloog een mentaal gehandicapte man gespeeld. Bij ons thuis heeft hij er toen zeker een half jaar als mentaal gehandicapte man bij gelopen.»

HUMO Vond je het werk van je vader als kind op de één of andere manier interessant?

Vanderveken «Ik denk dat ik vooral zijn open geest interessant vond. Volgens hem was er in bijvoorbeeld de kunsten niets a priori slecht, en er was altijd ruimte voor debat over wat je goed of slecht vond. Zijn geestelijke vrijheid zal mij wel meer geïnspireerd hebben dan de sector waarin hij werkte. ’t Zal wel niet helemaal toevallig zijn dat ik doe wat ik doe, maar voor de televisie werken vind ik op zich niet zo boeiend. Er zijn heel veel tv-programma’s die mij niet interesseren.»

HUMO Maar er zijn er genoeg die je wel interesseren: je krijgt veel werk aangeboden op de tv, en overduidelijke flut is er volgens mij niet bij.

Vanderveken «Ik werk een beetje te veel, denk ik. Nu ja, ik heb plezier beleefd aan alles wat ik bij de tv heb gedaan. Toen ik destijds bij JIM begon, de voormalige jongerenzender van Medialaan, zei mijn moeder verbaasd: ‘Wat ga jij nu doen?’ Er zat in die tijd een sticker van Klara op mijn toen nog papieren agenda, en op mijn auditie moesten ze daar bij JIM heel hard om lachen. Ik weet niet zeker of ik in mijn werk ben gegroeid, maar mijn werk is in ieder geval naar mij toe gegroeid. Mijn verleden in de amusementssector heeft er misschien ook voor gezorgd dat ik programma’s over kunst en cultuur zo toegankelijk mogelijk wil maken. Daarom ben ik er ook geen voorstander van om klassieke concerten uit te zenden: je moet er het gewone publiek niet mee lastigvallen. Er zijn genoeg andere kanalen. Liefhebbers, of freaks zoals ik, moeten zich maar tot pakweg medici.tv op het internet wenden.»

HUMO Ik vond de grote pianisten die je in ‘Thomas speelt het hard’ om raad hebt gevraagd, anders erg toegankelijk. Ze spraken helder over klassieke muziek.

Vanderveken «Ja, maar ik heb mijn twijfels over een interviewprogramma met klassieke musici. Een regulier boekenprogramma op de televisie lijkt onbegonnen werk – men waagt zich daar voorlopig niet meer aan, maar ‘Winteruur’ lukt dan weer wel. Je zou voor klassieke muziek dus iets in de geest van ‘Winteruur’ moeten bedenken.»

'Voor de televisie werken vind ik op zich niet zo boeiend. Er zijn heel veel tv-programma's die mij niet interesseren'


Genoeg geld

HUMO Je bent 37, in de kracht van je leven – nu moet je hard werken, nu moet het gebeuren. Misschien is het al gebeurd.

Vanderveken «Ja, en dat vind ik een beangstigende gedachte. In deze fase van mijn leven geniet ik het meest van mijn kind. Dat is het nieuwe grote hoofdstuk. Ik ben nu één van die verschrikkelijke ouders die iedereen foto’s en filmpjes van zijn kind wil laten zien. ’t Is ooit anders geweest: tegen mensen die mij, vóór ik Otto had, foto’s van hun kinderen lieten zien, zei ik wat ik moest zeggen: ‘O, hoe schattig. En mooie blauwe ogen, zoals z’n papa.’ En ik dacht bij mezelf: haal die foto’s weg, ze interesseren me niet. Zei één van mijn vrienden: ‘Ik moet voor mijn werk naar het buitenland. Ik zal mijn kinderen missen’, dan dacht ik: stel je niet aan, je mag naar het buitenland, man! Als ik nu voor de televisie een week naar het buitenland moet, vind ik dat verschrikkelijk.

»Ik geef toe dat ik in die tijd van niks wist. Een kind maakt je kwetsbaar. En burgerlijk. Veel meer dan vroeger wil ik beschermen en behouden wat er is. Dat vind ik niet zo fijn, want ik denk liever van mezelf dat ik vrij ben en geen grenzen ken. Maar goed, sinds Otto er is, lijken heel veel dingen bijzaak. En omdat hij er was, heb ik ‘Thomas speelt het hard’ misschien wat meer kunnen relativeren.»

HUMO Wat betekent ‘vooruitkomen in het leven’ voor jou?

Vanderveken «Het heeft met stabiliteit te maken, en dus ook helaas met financiële zekerheid. Ik zeg het niet graag, maar ik denk dat ik van slag zou zijn als het in financieel opzicht allemaal niet meer zou lukken. Ik ben blij dat ik de komende vijf jaar werk zal hebben en genoeg geld zal verdienen. Maar een mooie vorm van vooruitkomen in het leven is dat niet. Rust vinden in mezelf vind ik al een betere vorm van vooruitkomen. Als je het goed hebt in je leven, kun je steeds meer barmhartigheid ontwikkelen: dat zal wel het echte vooruitkomen zijn.»

HUMO Heb je je, toen je klaar was met ‘Thomas speelt het hard’, afgevraagd: ‘Wat nu?’

Vanderveken «Zeker. De zelfoverwinning en het gevoel dat je iets hebt gecreëerd, zijn verslavend. Gelukkig kan ik ook blij zijn om een goed interview in ‘Alleen Elvis blijft bestaan’. Ik ben nu ‘Weg van het meesterwerk’ aan het maken, een programma over schilderijen uit Vlaanderen die in het buitenland zijn beland. Onlangs was ik in het Metropolitan Museum of Art in New York voor ‘De oogst’ van Pieter Bruegel de Oude. Dat schilderij is geborsteld in 1565, toen er in de verste verte nog geen sprake was van New York – er woonden alleen Native Americans op die plek. Hoe dat schilderij in godsnaam dáár is terechtgekomen, is het onderwerp van ons programma. Veel reizen van Vlaamse schilderijen hebben zich in beeldarme tijden afgespeeld, wat voor televisiemakers bepaald vervelend is. De vraag is dus: hoe kunnen we die verhalen toch telegeniek vertellen? De Antwerpse zakenbankier Nicolaes Jonghelinck was de eerste eigenaar van ‘De oogst’ – waarschijnlijk heeft hij zes schilderijen besteld bij Bruegel. Vierhonderdvijftig jaar geleden was er al speculatief kapitalisme in Antwerpen, dat wellicht nog wilder was dan het casinokapitalisme van nu.»

HUMO Met Britt Van Marsenille en Jan Van Looveren, je collega’s bij ‘Voor hetzelfde geld’, ga je binnen afzienbare tijd ‘Factcheckers’ maken, een programma waarin jullie ongetwijfeld feiten zullen natrekken.

Vanderveken «‘Voor hetzelfde geld’ is na de bankencrisis ontstaan, en nu beleven we een informatiecrisis: feiten en meningen over feiten lopen steeds meer door elkaar. Zelfs als de feiten de meningen over die feiten tegenspreken, houden mensen staande dat de feiten verkeerd zijn. Het is steeds moeilijker om te weten wie er aan het liegen is. Donald Trump liegt de boel bij elkaar en lijkt er ook mee weg te komen. Dat is toch nieuw? Nu ja, niet dat ‘Factcheckers’ dat allemaal zal oplossen. We gaan niet voortdurend zware politieke problemen op hun waarheidsgehalte toetsen. Er zijn ook oude volkswijsheden die niet kloppen, en allerlei broodjeaapverhalen die al jaren meegaan. En stelligheden als: ‘Van tequila drinken val je af.’ Dat heeft in zowat elke Vlaamse krant gestaan. Laat ik zeggen dat ik in ‘Factcheckers’ genoeg infotainment en maatschappijkritiek terugvind om het voor mezelf interessant te houden.»

HUMO Is er ooit al iets over jou verschenen in de media dat totaal onwaar was?

Vanderveken «Na het tv-programma ‘Mercator’ had één van de kandidaten in Dag Allemaal beweerd dat ik als presentator totaal niet betrokken was, en ook nog eens arrogant. Daar viel mijn mond van open, want het was in mijn beleving gewoon onwaar. Ik kon toen niet nóg meer met kandidaten begaan zijn dan ik al was. Toen ik die vrouw later opnieuw ontmoette, begon ze zich meteen te excuseren, nog vóór ik iets had gezegd. ’t Was uiteraard allemaal de schuld van de journalist. Door dat voorvalletje kon ik me goed voorstellen hoe verschrikkelijk het is om politicus te zijn en karaktermoorden te moeten ondergaan. En daarbij te moeten denken: het hoort er nu eenmaal bij.»


Het beest in jezelf

HUMO Er breekt ook een nieuw seizoen aan van ‘Alleen Elvis blijft bestaan’. Stel je nog graag vragen? Kun je nog oprechte belangstelling voor je gasten opbrengen?

Vanderveken «Ik denk het wel, ook omdat ik mijn gasten mee heb helpen uitkiezen. Wat dat betreft, is het einde dus nog niet in zicht. Ik voel me ook bevoorrecht dat ik tegenover hen mag plaatsnemen, want – ik citeer even Theo van Gogh – ‘interviewen is een parasitaire bezigheid’.»

HUMO Best mogelijk, en de kwaliteit van breed opgezette interviews hangt ook af van veel factoren waar een interviewer de hand niet in heeft: toevalligheden, stemmingen, acute sym- en antipathieën…

Vanderveken «Je moet geluk hebben tijdens een interview, maar ik probeer mezelf hoe dan ook goed voor te bereiden, op het maniakale af zelfs.»

HUMO Met welke gast of gaste uit dit seizoen van ‘Alleen Elvis blijft bestaan’ voel je je het meest verwant?

Vanderveken «Ik denk dat cineaste Fien Troch het dichtst bij mij staat. Ik heb het gevoel dat we dezelfde taal spreken, en het lijstje van dingen die zij goed vindt, lijkt erg op mijn lijstje. In esthetisch opzicht zitten we op dezelfde golflengte, maar ze is ongetwijfeld stukken creatiever dan ik. Ik voel dus veel meer verwantschap met haar dan met bijvoorbeeld Sophie Dutordoir, CEO van de NMBS. Zij maakt indruk op mij door haar optimisme en haar aanstekelijke branie, maar ze leeft in een ander universum dan ik, een universum dat me overigens zeer interesseert: ik heb noch haar levenskracht, noch haar inzicht.»

HUMO Je vriendin is anders ook een onderneemster. Ze doet in breimode en koffiebars van het merk Maurice.

Vanderveken «Ze heeft intussen werknemers en zakenpartners. Ik ben blij dat ondernemen een facet van ons gezin is.»

HUMO Ze heeft ooit gezegd dat jij meer over de financiële kant van haar onderneming waakte dan zij.

Vanderveken «Nog altijd, ook omdat ze me vraagt om me daarmee te bemoeien. Ze delegeert.»

HUMO Laat ik haar in de vlucht nog eens citeren: ‘Eigenlijk is Thomas een oude, wijze man in een jongenslichaam, en ik ben een speels kind in een vrouwenlichaam.’

Vanderveken «Zij wil de mooiste breimodelijn en de beste, gezelligste koffiebars hebben, en al de rest is voor haar ballast. Het liefst zou ze alleen maar schoonheid creëren, maar dat gaat niet. Dus móét ze wel aandacht besteden aan administratie, personeelsbeleid en verbouwingen. En daardoor verandert ze. Het speelse kind in een vrouwenlichaam is aan het evolueren naar een volwassen, evenwichtige vrouw met een ondernemersblik. ’t Is fantastisch om alleen maar artistiek te kunnen zijn. Het artistieke zal ons altijd wel binden, maar verantwoordelijkheden opnemen is volgens mij van dezelfde orde als het zoeken naar waarheid, schoonheid en goedheid.»

HUMO Je vriendin noemt je ‘nuchter’. Heeft een concertpianist veel aan die eigenschap?

Vanderveken «Neen, en trouwens, zo nuchter ben ik ook weer niet. In vergelijking met Véronique zal ik wel nuchterder zijn, dat wel. Maar met alleen maar nuchterheid red je het niet in het tweede deel van het pianoconcerto van Grieg. Als je dat speelt, moet je je een idee kunnen vormen van de ultieme eenzaamheid, hoe het is om van iedereen verlaten te zijn. En je moet je evengoed kunnen voorstellen hoe het is om de wereld vanaf een bergtop te overzien en te denken: alles is van mij. Maar op het moment dat je die eenzame noot speelt, ben je niet per se eenzaam. Je inleving is aan het spelen voorafgegaan, want als je aan de vleugel zit, ben je toch vooral bezig met het verwerken van een gigantische informatiestroom. Ik denk dat concertpianisten vooral in gedachten vrij moeten zijn: je moet extreem liefdesverdriet of zelfs waanzin kunnen overwegen. Je moet zulke gedachten toelaten en ze durven te exploreren, ook op het podium. Je moet extremen omarmen in plaats van ze nuchter weg te denken. Je schrikt weleens van wat je allemaal denkt – dat je seriemoordenaars of pedofielen kunt begrijpen, bijvoorbeeld. Je moet het beest in jezelf durven te onderkennen, en toegeven dat je alleen maar door een laagje beschaving van dat beest gescheiden bent. Ik hoef niet in Damascus rond te scharrelen. Ik ben geboren in een gelukkig gezin, ik ben goed opgevoed, ik heb het naar mijn zin in het leven en er heeft tot nog toe niets mijn pad gekruist dat het beest in mij zou kunnen ontketenen. Kunst helpt me om vrij te denken en om me in andere emotionele registers te wagen. Kortom, kunst helpt me om empathisch te zijn.»

HUMO Is er iets in je leven wat je almaar uitstelt?

Vanderveken «Ik wil graag minder werken, maar blijkbaar schuif ik de beslissing om minder te gaan werken voor me uit. De tijd die daardoor vrijkomt, zou ik aan zelfontwikkeling willen besteden. Na ‘Thomas speelt het hard’ is er toch een leemte in mijn leven ontstaan. Ik ben sindsdien een beetje verweesd. Laat ik zeggen dat ik opnieuw aan een grote droom toe ben.»

HUMO Stel je je weleens een leven na de televisie voor?

Vanderveken «Ik moet wel. Televisie heeft zeker de afgelopen tien jaar al veel aan kracht en belang ingeboet, terwijl de impact van het internet alleen maar toeneemt. Ik heb nog dertig werkjaren voor de boeg, en het is nu al duidelijk dat televisie, in haar huidige vorm, geen dertig jaar meer zal meegaan. En het alternatief is nog in de maak. Ik zie het thuis gebeuren: Véronique, die ook een dertiger is, besteedt per dag meer tijd aan Insta Stories dan aan tv-kijken. Jongere mensen kijken niet meer naar gewone televisie. ’t Zou natuurlijk ook kunnen dat ik iets ga doen wat niets meer met televisie of haar toekomstige alternatief te maken heeft, al weet ik nog niet wat dat zou kunnen zijn.»

HUMO Docent notenleer?

Vanderveken «Dat zou ik kunnen, maar toch liever niet. Pianoleraar zou ik wel graag zijn, maar die onderwijsbevoegdheid heb ik dan weer niet.»

HUMO Wat mag er volstrekt niet veranderen in je leven?

Vanderveken «Mijn kind mag niet sterven, en dat is zowat het enige. Raak ik mijn werk kwijt, dan vind ik wel een ander beroep.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234