Good Time

Adieu, ‘Twilight’!

Dames en heren, mogen wij u voorstellen: de acteur Robert Pattinson! De kerel was door zijn vertolking van de immer geconstipeerde vampier Edward Cullen in de ‘Twilight’-films jarenlang het object van zowel ongebreidelde adoratie (hoeveel met lippenstift besmeurde Joepie-posters zouden er van hem bestaan?) als amper ingehouden hoongelach. Hij zette de remonte in met stevige performances in ‘Cosmopolis’ van David Cronenberg, ‘The Rover’ van David Michôd en ‘The Lost City of Z’ van James Gray, en nu ís hij er: op de Olympus van de acteerkunst, klaar om te verdwijnen in de donkerste, de meest complexe en de interessántste personages.

En ze worden niet veel interessanter dan Connie Nikas uit ‘Good Time’, de elektriserende, opwindende, in benauwende close-ups en korrelige neonkleuren geschoten arthousemisdaadfilm van de broers Safdie. Connie Nikas is een laaghartig, gewiekst boefje uit Queens dat rondloopt met vuile nagels, aan elkaar geklit haar en versleten basketters. Hij weet zich met zijn charmes overal binnen te lullen, waant zich boven alle morele wetten verheven en gebruikt mensen als pasmunt, maar hij mist de brains om écht briljante plannen te bedenken. Zo komt het dat de bankroof die hij uitvoert met zijn mentaal gehandicapte broer Nick (Benny Safdie) faliekant mislukt. Nick wordt opgepakt en in de gevangenis in elkaar geslagen, waarna Connie tijdens een wilde nacht probeert om hem uit het ziekenhuis te bevrijden.

De broers Safdie brengen die nacht in beeld als één lange, nerveuze trip die op elk moment verkeerd kan lopen – voor Connie zelf én voor iedereen met wie hij in contact komt. Dat zijn bijvoorbeeld de oudere dame (Jennifer Jason Leigh) die hij als sugar mommy in de arm heeft genomen, de toegetakelde crimineel Ray (Buddy Duress) die op zoek is naar een verstopte fles lsd, de bewaker van een pretpark (Barkhad Abdi) en het 16-jarige meisje (Taliah Webster) met wie Connie, in een werkelijk gedenkwaardig cinemamoment, begint te tortelen op de versleten bank van haar aan slaappillen verslaafde grootmoeder. Hoe langer de film duurt, hoe ongemakkelijker het is om voortdurend, net zoals de camera, in een straal van twee meter rond Connie – een miezerig mispunt van een kerel – te hangen.

Pattinson is de hele film lang een magneet die alle aandacht naar zich toe zuigt, maar minstens even belangrijk voor de beknellende, doelloos in de nacht tollende sfeer van ‘Good Time’ is de onwezenlijke soundtrack van elektronicatovenaar Oneohtrix Point Never, die een klankentapijt van sidderende synths en dreigende noise-uitbarstingen weeft; het geluid van een oude televisie die op elk moment kan ontploffen. Vuil. Geváárlijk.

Nog dit: de openingsscène is de spannendste, mooiste ondervraging sinds die met de betreurde Brion James uit ‘Blade Runner’ en het laatste beeld – begeleid door de trillende stem van Iggy Pop – is een onverwacht krop-in-de-keelmoment. Alles wat daartussen zit, is een smerig, kinetisch stukje subversieve cinema dat ergens op dezelfde golflengte zit als Harmony Korines ‘Spring Breakers’. Het soort film dat u geen twee keer per jaar ziet, met een dito hoofdvertolking. Vaarwel, Edward!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234