Gorillaz, de redders van de popmuziek

Wat voorafging: je had Murdoc, 2-D, Russel en Noodle, cartoons van vlees en bloed die vanop het afvaleiland Plastic Beach de wereld zouden redden – als ze niet eerst zelf ten onder gingen aan onderling gekibbel. Gorillaz bestonden niet maar waren toch een groep, een act, een brotherhood. En wat blijkt nu? Ook artiesten die niet bestaan kunnen een comeback maken. Eind deze week verschijnt met ‘Humanz’ alweer hun vijfde plaat.

Je kunt een project als Gorillaz op twee manieren bekijken: de enthousiaste manier en de cynische. Laten we met de tweede manier beginnen.

Gorillaz is iets als een musical, waarbij de oorspronkelijke artiesten hun werk laten interpreteren door derden. Zo’n musical is lopendebandwerk, kost minder, de derden werken aan een goedkoper loon en je kunt de songs simultaan op verschillende plekken laten renderen. En terwijl elders de kassa rinkelt, zitten de makers – in dit geval Damon Albarn en striptekenaar Jamie Hewlett – thuis. Dat derden bijna altijd een minder oorspronkelijk, minder authentiek, minder intens en banaler spektakel brengen dan een échte artiest, zal hen een zorg wezen.

In deze tijd komt daar nog een andere factor bij kijken: tijdwinst. De recente dood van Bowie & co. was een wake-upcall voor alle supersterren van hun generatie en de volgende: ‘Wát, Bowie dood, die is maar 5/10/18 jaar ouder dan ik, en hij leek onverwoestbaar! Hoeveel tijd heb ik nog?’ En, daaraan verbonden: ‘Hoeveel tijd wil ik nog verspillen aan dat eeuwige touren, die nodeloze verplaatsingen en de stress die eraan verbonden is?’ Die stress is in tijden van terrorisme nog wat groter dan voorheen.

In die zin is een project als Gorillaz ideaal: je hoeft er de hort niet mee op, je kunt het laten brengen door hologrammen – duur om te creëren, maar ze vragen geen gage of hotelkamers. ’t Zijn futuristische marionetten die dansen naar de pijpen van cartoonisten en IT’ers, en die nooit zullen splitten of opslag eisen. En de Gorillaz zijn sowieso fictieve personages, dus niemand kan tegen die hologrammen bezwaar maken. Ik zag er al een paar en je mond valt ervan open... Vijf minuten lang, en dan denk je: ‘Wat sta ik hier naar een 3D-cartoon te kijken?’ Was het idee dat je een échte artiest voor je neus z’n ziel ziet uitschreeuwen niet net de essentie van een livespektakel? Hoe kan een pop ooit de thrill van ‘in person, live on stage’ evenaren?

Maar Gorillaz wordt gemarket als een muziekproject, en dan is wat telt de muziek. Die is op de nieuwe plaat ‘Humanz’ zeer behoorlijk maar geenszins indrukwekkend. ‘Ascension’ featuring rapper Vince Staples is een goeie track, maar de remix is monotoon gepomp voor op de dansvloer, al duizend keer gehoord. ‘We Got the Power’ is, 27 jaar na Snap, een onvergefelijk populistisch cliché, maar al een veel betere song. En de zinsnede ‘We got the power to be loving each other, no matter what happens, we’ve got the power to do that’ is in deze barre tijden natuurlijk een nuttige reminder. Ook grappig als je bedenkt wie het, in werkelijkheid, zingt: Damon Albarn en Noel Gallagher, aartsvijanden sinds de middeleeuwen, toen hun beider supergroepen Blur en Oasis elkaar tot gruis probeerden te intimideren. Ook ‘Andromeda’ is een mooie song, die drijft op een synthvibe die zo uit 1982 lijkt te zijn doorgeseind. Maar toch: de verpakking mag dan al een nieuw genre zijn, de muziek is dat niet, en een zomerhit à la ‘Clint Eastwood’ heb ik op ‘Humanz’ alweer niet gehoord. Ook Bowie niet, trouwens: Jamie Hewlett postte eind 2015 een cartoon die suggereerde dat ook hij een bijdrage zou leveren, maar als dat zo is, dan heb ik ernaast geluisterd.

Gorillaz is zeven jaar afwezig geweest. In popmuziekland is dat een eeuwigheid, maar in Engeland blijft de groep een hype: hun ‘eigen’ festival Demon Days, in het ingedommelde kuststadje Margate, is allang uitverkocht. Ik ben pro Gorillaz, want al bij al blijft het een inventief, intrigerend en grappig project. Noem mij één ander gelegenheidsproject dat zowel soul, indie, rock, ballads als reggae aankan. Jamie Hewlett is een visionair en de avonturier Damon Albarn blijft een onverbiddelijke positivo, die zijn honderd-en-één projectjes altijd een aanstekelijk hoge feelgoodfactor meegeeft. En de show die in 2010 ook ons land aandeed, was niet alleen swingend en áf, maar bovendien 100 procent live. Wat op zich al een mooie ironie is: een virtuele groep die wordt begeleid door een soulvol écht orkest van vlees en bloed.

De Amerikanen hebben al een hologramcartoon als president, dus blijkbaar is daar een markt voor. We drijven onmerkbaar richting robots en hologrammen en – wie weet? – klonen. Niet de (klein)zoon van pakweg Chuck Berry gaat binnenkort de hort op met de catalogus van opa, maar een kloon. Dan wordt entertainment een surrealistische trip zonder dat je drugs hebt genomen. Surrealistisch, nep en zielloos, maar wél spectaculair! Dus wie weet ontpoppen de staatsloze multiculturo’s Gorillaz zich wel als de redders van de popmuziek. Maar waar is Noodle in godsnaam gebleven?!

‘Humanz’ van Gorillaz verschijnt op 28 april bij Warner.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234