Grâce à Dieu

Kom eens naar mijn tentje.

Drie volwassen mannen, van wie twee geestelijken, gaan in een kringetje staan en pakken elkaar vast bij de hand, waarna ze in koor het gebed aanheffen. De kardinaal, de pedofiele priester en het pedofilie-slachtoffer die hand in hand een Weesgegroetje staan te prevelen: het is één van de sterkste en bevreemdendste beelden uit ‘Grâce à Dieu’, de nieuwe film van François Ozon. België kent de zaak-Vangheluwe, in Frankrijk hebben ze l’affaire Preynat. Bernard Preynat is een nu 72-jarige priester die in de jaren 80 en 90 tientallen scoutsjongens de struiken inlokte of meenam naar de tent en zich aan hen vergreep (griezelmoment: het afschuwelijke geluid van de rits van een tent die in één ferme haal wordt gesloten). Wanneer Alexandre (Melvil Poupaud), een nu 40-jarige vader die als kind herhaaldelijk werd betast door Preynat, anno 2014 ontdekt dat de pedofiel nog steeds hosties uitdeelt aan kinderen, schiet hij in een blinde colère en vraagt hij aan kardinaal Philippe Barbarin om maatregelen te nemen.

De kardinaal betuigt wel zijn medeleven, maar lijkt niet meteen bereid om Preynat uit z’n ambt te ontzetten, laat staan te laten aanklagen door het gerecht. Die geestelijken toch: behalve de gebruikelijke kelken en schalen hebben ze in de sacristie wel altijd een doofpot klaarstaan. We kennen Ozon als een flamboyante regisseur die er niet voor terugdeinst om zijn films te openen met een smakelijke close-up van een opengesperd vrouwelijk geslachtsdeel (‘L’amant double’). ‘Grâce à Dieu’ toont daarentegen aan dat Ozon in staat is om, als het onderwerp erom vraagt, de provocateur in zichzelf weg te cijferen en om een verrassend sobere en uiterst functionele stijl te hanteren. Wat hem overigens niet tegenhoudt om, zoals hierboven beschreven, nu en dan met een prachtig beeldkader uit te pakken. Het zou makkelijk zijn geweest om Preynat en Barbarin af te schilderen als monsters en om van ‘Grâce à Dieu’ een striemend pamflet te maken dat het woord Gods in het belachelijke trekt, maar Ozon houdt zich ver van elke vorm van melodrama en laat het aan ú om de schokkende feiten aan te vullen met uw eigen woede en verontwaardiging. In de eerste twintig minuten is het met al die citaten uit de correspondentie tussen Alexandre en Barbarin even doorbijten, maar zodra de slachtoffers zich beginnen te verenigen in een actiegroep, gloeit er een prachtig momentum op.

Er valt nu en dan zelfs te glimlachen met François (Denis Ménochet), een zelfverklaarde atheïst wiens strijdlust (‘De jacht op de Preynator is geopend!’) scherp contrasteert met de waardigheid van de nog steeds diepgelovige Alexandre. Daarnaast laat deze knap vertolkte film, die overigens een mooi tweeluik vormt met ‘Spotlight’, goed zien hoe vernietigend de impact van kindermisbruik kan zijn: terwijl het François en Alexandre nog min of meer is gelukt om een leven op te bouwen, is Emmanuel (Swann Arlaud) vandaag een rondzwalpend wrak met een misvormde penis. Het is zoals ons oude moedertje altijd zei: ‘Jezus was een goede vent, maar pas op voor de nonnen en de pastoors.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234