null Beeld

Grace Jones - Hurricane

Als jonge tiener was ik báng van Grace Jones. En eerlijk gezegd: als mid-dertiger nog steeds een beetje. Destijds heb ik zelfs een tijdlang in de waan geleefd dat Jones en Dolph Lundgren één en dezelfde persoon waren, en dat zij zich middels een buitenaards mutatiesysteem had laten ombouwen tot blanke vechtmachine om Sylvester Stallone in 'Rocky IV' een pak rammel te kunnen geven. Hoe wilder de verbeelding, hoe onrustiger men slaapt. Maar dat was vroeger.

Jürgen Beckers

Ruim negentien jaar na haar laatste muzikale wapenfeit (de alleenstaande single 'Sex Drive' uit 1993 buiten beschouwing gelaten) heropent Jones de debatten met de woorden 'This is my voice, my weapon of choice', en weer schuifelen wij even ongemakkelijk heen en weer op onze stoel. Uit de vooruitgeschoven single 'Corporate Cannibal' waren we al te weten gekomen dat de inmiddels zestigjarige Jones in géén geval milder is dan de jonge popmachine van weleer: 'Pleased to meet you, pleased to have you on my plate, you meat is sweet to me, you won't hear me laughing as I terminate your day.' Moeder!

Dat 'Corporate Cannibal' klinkt, met die weerbarstige gitaar over die elektronische backbeat en dat schorre declameren van de tekst, meer als Tricky (goeie Tricky!) dan als Grace Jones, en daar is een simpele verklaring voor: Tricky zat achter de knoppen. Elders nemen Brian Eno, Ivor Guest en de ouwe getrouwe producers- en ritmetandem Sly & Robbie het over. Met Sly & Robbie maakte Grace Jones haar beste plaat, 'Nightclubbing' ('81), en ook op 'Hurricane' drukt het duo een paar keer stevig zijn stempel: 'Well Well Well' en 'Love You to Life' zijn, met dat onmiskenbare tegenritme, vintage 'Nightclubbing'.

'Hurricane' is veruit de meest prestigieuze song op de plaat en mag wellicht daarom titelgewijs de lading dekken. Een spaarzame drum'n'bass-backingtrack met daarover een tekst van Jones (de enige vrouw toch buiten Limburg - die melodieus kan spreken) waarvoor men in de jaren tachtig iets makkelijker een oogje dichtkneep dan in de eenentwintigste eeuw. 'I am woman, I am son, I can give birth to she, I can give birth to son'.

Voor het overige valt er over deze plaat weinig te mekkeren. Grace Jones pikt moeiteloos de draad op waar ze hem negentien jaar geleden had laten vallen, en laat horen intussen nog een paar steken te hebben bijgeleerd. Of is dat de verdienste van de producers? En zo ja: maakt dat iets uit? Zo is het bijvoorbeeld niet meteen duidelijk welk knoppenwonder tekende voor 'William's Blood': wij horen er zowel Tricky, Eno als Sly & Robbie in, en als halverwege een hemels backingkoor komt aanpikken, krijgt één van de donkerste songs op de plaat plots engelenvleugels en popallures. Toptrack op een uitstekende plaat. En niks om bang van te zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234