null Beeld

Grand Prix: The Killer Years

Dat 'Arme Joe', met die omineuze, in korte krachtige zinnen verpakte melodie, een toppertje is in het oeuvre van Will Tura, wisten u, wij en Stijn Meuris al, maar nu blijkt dat dit kleine noodlotsdrama, toen het in 1968 verscheen, ook nog eens brandend actueel was.

Redactie

In 'Grand Prix: The Killer Years', leren we dat wie in de jaren zestig en de vroege jaren zeventig in een formule 1-bolide stapte, net zo goed een spelletje Russische roulette had kunnen spelen. Een sputterende mechaniek en onveilige circuits eisten een indrukwekkende body count: de beelden die u van de talloze crashes te zien krijgt, zijn niet geschikt voor gevoelige magen. Maar wat deze gloednieuwe BBC-documentaire echt onthutsend maakt, is het torenhoge cynisme van de bonzen: voor elke jonge coureur die zijn droom najoeg tot in de dood, stonden tien nieuwe dromers klaar, dus waarom investeren in het verbeteren van de veiligheid? Weet u wel wat dat kost? De sportwagens raasden voorbij, en in één ervan zat Jacky Ickx. Onze grootste F1-rijder zegt over de Killer Years: 'Overleven was geen kwestie van talent, maar van puur geluk'.

Jacky Ickx «Eind jaren zeventig kreeg ik de startorde van mijn allereerste grand prix (uit 1968, red.) nog eens onder ogen. En ik schrok: meer dan de helft van de jongens op het blad waren al dood. De anderen, zoals Jackie Stewart en ik, dat waren de gelukvogels.»
- De Schot Jackie Stewart, drievoudig wereldkampioen en inmiddels geridderd door de Queen, had er op een gegeven moment genoeg van en begon een reeks boycots te organiseren.

Jackie Stewart «De ene na de andere collega legde het loodje - niet omdat er een oorlog was, maar voor het vermaak van het publiek. Op een avond legde ik met mijn vrouw een lijstje aan: bleek dat ik al zevenenvijftig vrienden verloren had. En niemand die een poot uitstak, noch de autoconstructeurs, noch de eigenaars van de circuits. Ik wist: als we iets willen veranderen, zullen we het zélf moeten doen.»

- U nam zelfs een moersleutel mee in uw bolide, bij wijze van statement.

Stewart «Dat was geen statement: ik zag het als bittere noodzaak. Na een ongeval in Spa-Francorchamps in 1966, had ik vijfentwintig minuten in mijn auto vastgezeten. Twee collega's konden me uiteindelijk bevrijden met materiaal dat ze van een toeschouwer geleend hadden. Kun je je dat voorstellen? Er was op het hele parcours geen dokter te bekennen. Het duurde nog eens vijfentwintig minuten voor er een ambulance arriveerde, en toen bleek de ambulancier niet eens de weg naar het ziekenhuis in Luik te kennen. Ik zou er om kunnen lachen, mocht het niet zo wraakroepend zijn.»

John Matthews (programmamaker) «We begonnen eraan met de gedachte om een mooi verhaal te vertellen. Dat was onze insteek: een terugkeer naar een eerzame tijd, die in schril contrast stond met het miljardencircus dat de F1 geworden is. Wat we aantroffen was een nachtmerrie: de coureurs waren onderworpen aan complete willekeur, die bepaalde of ze een race al dan niet zouden overleven. Met stuurkunst had het weinig te maken: geen wonder dat degenen die het overleefden, nog altijd pisnijdig zijn.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234