null Beeld

Grant Hart - The Argument

Hebben wij dit weekend, terwijl de zon een nieuwe zondeval aankondigde, in een donker kamertje met het geduld van engelen doorheen ‘Paradise Lost’ van John Milton gewaad? Nou nee, dat heeft Grant Hart voor ons gedaan. De voormalige Hüsker Dü-drummer heeft het magnum opus van de Engelse dichter (1608-1674) – dik 10.000 verzen – voor ons in een handige dubbelaar gegoten: negentien songs, een uur en een kwart muziek.

Hart is natuurlijk meer dan een drummer. Na de Hüskers werd hij gitarist en vuurde in die hoedanigheid eerst Nova Mob aan (voornaamste wapenfeit: ‘The Last Days of Pompeii’, ook al een conceptplaat) en vervolgens zichzelf. Geweldige zanger ook (voor de belpoppers: zijn vocalen sieren ‘The Letter’ van Arsenal), auteur van weergaloze anthems als ‘Green Eyes’, ‘Books about UFOs’ en ‘Keep Hanging On’, getroebleerde geest, junkie... Sommige mensen weten wel erg veel in een leven te proppen.

‘The Argument’ is, hoe kan het ook anders, episch in aanzet, maar tegelijk kleinschalig in uitvoering. Hart speelde bijna alles zelf in, het orkest komt uit een doosje, de ritmebox is nog een overlever van Y2K. Dat contrast geeft de hele plaat, ondanks de zware thematiek, een zekere lichtheid mee: alsof je het hemelgewelf zou nabouwen met legoblokken. We mogen er niet aan denken welke verwoestingen een miljoenenbudget hier zou hebben aangericht.

De muziek vertelt een geschiedenis op zich: die van de popmuziek in de laatste honderd jaar. Van Kurt Weill (‘If We Have the Will’) naar de jaren 40 van ‘The Singing Detective’ (‘Underneath the Apple Tree’); van David Bowie (‘Awake, Arise!’, ‘Shine, Shine, Shine’) naar triomfantelijke Buddy Holly (‘Letting Me Out’). Tussenin bezoekt Hart z'n eigen verleden, in bijvoorbeeld ‘Morningstar’ en ‘Glorious’. De verschroeiende hardcore van de vroege Hüsker Dü is er niet meer bij, maar dat zal wel altijd net iets meer Bob Mould z'n ding geweest zijn. Grant Hart is en blijft vooral een zaaier van melodieën – zie zeker ook nog het luilekkere ‘So Far From Heaven’ – en laat met ‘The Argument’ klaar en duidelijk horen dat hij nog meespeelt. Nadat hij in 2011 Diksmuide en Mechelen op een rondje greatest gems had getrakteerd, hadden wij niet veel meer van hem verwacht; bleek dus dat hij gewoon fondsen kwam werven voor dit geweldige stukje muzikale epiek.

Vraag van de nuchtere popliefhebber: is ‘The Argument’ ook genietbaar zonder dat je het verhaal volgt, zappend naar de lekkerste brokken? Absoluut, maar het is misschien een beetje jammer, gezien het werk dat erin gekropen is. Wij raden u aan op zijn minst één keer van a tot z te gaan, schrappen ‘Paradise Lost’ van onze leeslijst en wachten geduldig tot iemand ‘De gebroeders Karamazov’ aanpakt.

Volgende week: Chris Martin met ‘De jacht op een voetbal’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234