'Grateful Dead' 50 jaar: een visuele ode aan de Deadhead

Het is vandaag 50 jaar geleden dat Jerry Garcia en zijn kornuiten van The Grateful Dead hun debuut opnamen. Drie dagen deden ze er over. Niet dat de elpee zo’n muzikaal meesterwerk is, maar de plaat markeert wel het begin van een interessante culturele beweging. Een generatie lapzwansen die geurde naar een mix van patchouli en hasj: The Deadheads. Vandaag zetten wij het langharige tuig eens in het zonnetje.

‘It appears to be style without content…’ - Onbekende nieuwslezer

Eind jaren 60 ontstond de angst voor drugs, sociale verloedering en burgerlijke ongehoorzaamheid van de kids. Moralistische nieuwslezers wisten niet wat ze er mee aan moesten. Zij zagen een stel losers, drop-outs en nietsnutten die geen verantwoordelijkheid durfden te nemen, luisterden naar slechte muziek en hun brein frituurden met obscene hoeveelheden LSD. In het begin van hun carrière speelden The Grateful Dead vooral gratis shows in de periferie van San Francisco, zoals dit covertje van ‘Dancing in the Street’ van Martha and The Vandellas midden op straat in het hippie-mekka van de wereld: de wijk Haight-Ashbury in San Francisco.

‘And as far as I'm concerned, it's like I say, drugs are not the problem. Other stuff is the problem.’ - Jerry Garcia

Na het uitkomen van de plaat in 1967 transformeerde de fanbase van de Dead al spoedig in een cult met haast religieuze trekjes. Transcendentie van de geest was het doel, liefde en vrede op aarde de filosofie. Tijdens de ‘happenings’ werden de broodnodige geestverruimende snoepjes genuttigd om dat te bewerkstelligen. De gevolgen daarvan zijn te zien op deze beelden van een paar duizend stonede garnalen bij een concert in Golden Gate Park, San Francisco in 1967.

‘The Grateful Dead weren't in the music business, they were in the transportation business.’ - Mickey Hart (drummer)

De band heeft sinds hun debuut in ‘67 tot aan tot de dood van Garcia in ‘95 aan één stuk door getourd. Naar schatting speelden ze zo’n 2300 shows. Waar de Dead ging volgde een karavaan van Deadheads. Losgekoppeld van de maatschappij zwierven ze als bedoeïenen door Amerika. Sommigen volgden ze zelfs naar de andere kant van de oceaan tijdens hun Europese tours. De Deadheads leden een bestaan in de periferie van de band, streken neer op parkings in de buurt van de concertpodia en verkochten hun zelfgemaakte tie-dye shirts en vegetarische burrito’s.

‘And the live show is still our main thing.’ - Jerry Garcia

The Dead was een live band pur sang, bestaande uit muzikale anarchisten die de nummers lieten uitmonden in een ellenlange hypnotiserende kakofonie van melodie en hippie poëzie. Nimmer klonk een lied twee keer hetzelfde. Het effect van die urenlange psychedelische improvisatie: een extreme trouwe groep volgelingen. In dit fragment van de televisieserie, The 90's, wandelen de heren Steve Martini en James McCarthy rond op het terrein van het Alpine Valley Amphitheater in East Troy, Wisconsin om enkele Deadheads, zoals ene Jeffrey Lotus Heart, te interviewen over hun fascinatie met de band.

‘When we are done with it [the concerts], they can have it.’ - Jerry Garcia

The Grateful Dead stonden amateur-opnames van hun optredens altijd toe. Mits de cassettes werden geruild in plaats van verkocht. In de jaren 80 maakte ze zelfs een aparte sectie op het podium vrij voor amateurs om hun opname apparatuur neer te zetten.Op deze manier zijn er ontzettend veel shows bewaard gebleven. Later zijn deze gedigitaliseerd en opgeslagen op de site van The Internet Archive (Archive.org). Van haast alle shows die ze ooit hebben gespeeld is geluidsmateriaal te vinden. Zo hebben de Deadheads bijgedragen aan het uiterst nauwkeurig archiveren van de vrije en rebelse contracultuur van de jaren zestig tot en met de jaren negentig. Enfin, wie zegt dat hippies niets uitvoeren?

‘Dick listened to more Grateful Dead music than anybody in the Grateful Dead has heard.’ - Mickey Hart

Een van die archivisten wasDick Latvala. Soms gooit hij nog wel eens wat parels op Soundcloud onder de noemer ‘Dick’s Picks’.

Ook John Mayer eerde zijn helden pas geleden op een mooie manier.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234