Green book

Hier wordt zelfs een ajuin vrolijk van!

Natuurlijk is het jammer dat ‘Girl’ niet werd genomineerd voor Beste Buitenlandse Film en is het sneu dat de mooie vertolkingen van Steve Carell en Timothée Chalamet in ‘Beautiful Boy’ door de Academy over het hoofd werden gezien. Maar wat zijn wij blij met de tien nominaties voor het magnifieke ‘Roma’ en met de vijf nominaties voor ‘Green Book’! Die laatste film laat zich nog het best omschrijven als een heerlijk hartverwarmende crowdpleaser zoals ze die in Hollywood tegenwoordig véél te weinig maken.

Toch vallen er bij deze waargebeurde roadmovie enkele kanttekeningen te plaatsen, en dan vooral bij de vertolking van Viggo Mortensen, die nochtans werd genomineerd voor Beste Acteur. Als Tony Lip, de zich dik etende Italo-Amerikaanse buitenwipper uit de Bronx, beweegt Viggo zich immers op de scheermesdunne rand van de karikaturale overdrijving. Hij maakt het misschien niet zo bont als Kevin Kline, die in ‘I Love You to Death’ (1990) een vreselijk irritant Italiaans typetje neerzette, maar het scheelt slechts een pastasliert. Maar zodra Mahershala Ali in dat lange gewaad en behangen met kettingen het beeldkader binnenschrijdt, zie je tussen de twee acteerstijlen – de waardige Ali tegenover de karikaturale Mortensen – een prachtige wisselwerking ontvonken.

Het verhaal, dat zich in 1962 afspeelt, begint evenwel pas écht wanneer de Afro-Amerikaanse pianist Don ‘Doc’ Shirley en de als chauffeur ingehuurde Tony in een schitterende Cadillac DeVille plaatsnemen en aan een concerttournee beginnen in het diepe zuiden van de VS. De ietwat excentrieke Doc, die op de achterbank zit, spreidt meteen een knalrood reisdekentje over zijn knieën uit. Onze favoriete scène is die waarin de altijd vraatzuchtige Tony zijn sobere baas onderweg probeert te overhalen om zijn tanden in een stuk Kentucky Fried Chicken te zetten: ‘En wat doen we met de botjes?’

Hoe dieper het duo in het racistische zuiden doordringt, hoe morsiger de motels worden waarin Doc moet verblijven (‘This place looks like my ass’), en hoe wranger de toon. Maar zelfs wanneer, in een lang uitgerokken scène die duidelijk maakt dat de rassenscheiding in de VS een mensonwaardige regeling was, de pianist de toegang tot een restaurant wordt geweigerd, slaagt regisseur Peter Farrelly erin om zijn film entertainend te houden.

Oké, liefhebbers van meer onconventionele cinema zullen zich waarschijnlijk blauw ergeren aan deze wasechte Hollywoodfilm, die met een lasergerichte precisie op de hartsnaren mikt. Maar moet cinema altijd gedurfd, experimenteel of vernieuwend zijn? Nee toch? Zo af en toe een goudeerlijke, opbeurende, goed gemaakte film mag toch ook? En uiteraard hebt u het recht om die finale ‘Oh lord, Kumbaya’-boodschap van ‘Green Book’ af te serveren als naïef, sentimenteel en onrealistisch. Maar als de mensheid ooit wordt gered, zal het eerder door dat soort optimisme zijn dan door polarisering! Voilà, het is eruit! Wij zijn in ieder geval volledig overstag gegaan voor Doc en Tony en moesten er tijdens de slotscène zelfs eentje wegpinken. Komaan, beste vrienden en vriendinnen, allemaal gaan kijken! En daarna een groepsknuffel!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234