null Beeld

Guy Garvey: 'U kunt alvast z'n elbow likken'

Qua sound is ‘Courting the Squall’, de allereerste soloplaat van Elbow-man Guy Garvey, een prima mix tussen kop en kloten: er is over nagedacht, maar gelukkig niet te veel. Het opnameproces moest bovenal organisch blijven, met weinig twijfel, veel geëxperimenteer en – in de perstekst staat het vetjes gedrukt – zeer veel drank. ‘Ik had drie opnamesessies ingepland. Het alcoholbudget van de derde sessie was er halfweg de tweede al door.’

HUMO Waarom nu pas een soloplaat en niet al jaren geleden?

Guy Garvey «Ik denk er al aan sinds 2005, toen ik besefte dat het zelfvertrouwen bij de andere Elbow-leden groot genoeg is om het mij toe te staan even weg te glippen. Het kwam er niet van, maar ik ben de 40 nu voorbij: een punt in je leven waarop je je verdiensten turft. ‘Ik heb zes studioplaten gemaakt, dus ongeveer zestig songs, en meer heeft mijn volwassen leven niet opgeleverd.’ Ik besef ook steeds beter dat ik het gelukkigst ben terwijl ik een song schrijf, of wanneer ik in de studio sta.»

HUMO Stond je ook ooit tégen je zin in de studio?

Garvey «‘Cast of Thousands’, de tweede Elbow-plaat, was een erg moeilijke om te maken. Het succes van ons debuut woog nogal, en we zijn de studio ingetrokken zonder nieuwe songs: alles moest ter plekke gebeuren. Ik werd er zo zenuwachtig van dat ik aan slapeloosheid begon te lijden en psoriasis kreeg. Ik verloor letterlijk het vel van mijn voorhoofd. Uiteindelijk is die plaat minstens even goed geworden als onze andere, maar ik luister er nooit naar. Ze herinnert me aan een kutperiode.»

HUMO In 2012 zag ik Elbow in Keulen. Het was de verjaardag van één van de bandleden en dat werd gevierd met een rondje tequila op het podium. In de veronderstelling dat jullie wel vaker iets te vieren hebben: welk podiumfeestje is je het langst bijgebleven?

Garvey «Op mijn 28ste verjaardag speelden we in de Bowery Ballroom in New York, in het voorprogramma van Goldfrapp. Het label had op het podium voor een taart gezorgd, en ik vertelde het publiek het verhaal van mijn 11de verjaardag. Ik had al mijn klasgenootjes uitgenodigd voor een feestje, maar omdat een populairdere jongen die dag ook een feestje gaf, daagde er slechts één iemand op. Een verschrikkelijke dag, want mijn moeder had medelijden met mij en ik had medelijden met haar: het moet voor die ene jongen vreselijk zijn geweest om daartussen te zitten. Zijn naam is Robert Redmond, en in New York heb ik het publiek een massale toost voor hem laten uitbrengen: ‘To Robert Redmond, a true gentleman!’ Later bleek dat een bootlegger dat had opgenomen, en ik heb die beelden kunnen bezorgen aan Robert. Dat was goed.»

null Beeld

HUMO Nog één alcoholvraag. Over het nieuwe ‘Angela’s Eyes’ schreef iemand dat het ‘de perfecte song is om whiskey bij te drinken’. Ken jij ook zo’n nummer?

Garvey (onmiddellijk) «‘Knife Chase’ van Tom Waits. (Neemt laptop erbij en speelt het nummer af) Er is geen tekst, maar je hóórt erin hoe het brein van Waits werkt, en dat klinkt geweldig. Je moet wel zat zijn om er ten volle van te genieten (lacht).

»Whiskey is like no other high, no other booze... De beste drank om zat van te worden... En zíék. Volgens mijn dokter is whiskey ook de dodelijkste alcohol; geen andere drank waar je zo veel vreselijke ziektes van krijgt. (Heft zijn glas whiskey, het derde van ons gesprek) Cheers, trouwens! Maar: de roes die je ervan krijgt, is fantastisch. Ik kan de hele avond whiskey drinken en toch helder in het hoofd blijven. Met Guinness, dat ik ook graag drink, lukt dat niet.»

'Ik zie er voortdurend uit alsof ik een bad en een warme maaltijd kan gebruiken'

HUMO Een muzikantenleven is minder romantisch dan de fan denkt, maar absurd genoeg om er goede verhalen aan over te houden. Wanneer had je voor het laatst het gevoel in een stripverhaal beland te zijn?

Garvey «Gisterenavond. Ik speelde met de band bij Jools Holland, en Dave Gahan van Depeche Mode was daar ook, met de Soulsavers. Ik ken hem niet persoonlijk, maar hij stond voortdurend bemoedigend naar mij te knipogen. Het was geweldig en behoorlijk vreemd. Ik zie het stripverhaal al: Dave en Guy, Guy en Dave! (lacht)

»Robert Plant heb ik ook een paar keer ontmoet. Een leeuw van een man, heel rijzige gestalte, iconische mens, altijd indrukwekkend. De eerste keer was toen we allebei genomineerd waren voor een Mercury Prize, het jaar dat Elbow won. Op de ceremonie speelden we ‘The Loneliness of a Tower Crane Driver’, en achteraf zei Plant me: ‘Dat was fucking fantastisch! Het klonk als Elgar on acid!’ Ik antwoordde: ‘Well, jij kunt het weten, Robert...’ (lacht)

»Vijf jaar later zag ik hem opnieuw op het Hardly Strictly Bluegrass Festival in Californië. Plant was komen kijken naar ons optreden, en terwijl ik het podium opstapte begroette ik – niet wetend of hij zich me nog zou herinneren – hem met ‘Hey, Robert.’ Hij antwoordde: ‘Hey, Guy.’ Meer was het niet, maar in het geval van Robert Plant is zoiets meer dan genoeg. Dat heeft toen mijn jaar gemaakt. Robert en Guy, Guy en Robert!»

undefined

null Beeld

HUMO Voor ‘Courting the Squall’ heb je samengewerkt met een groep relatief onbekende muzikanten over wie je zelf zegt: ‘Ik wou deze plaat enkel met hen maken.’ Maar als tijd, geld, sterfelijkheid en afstand geen rol speelden – met wie zou je dán willen werken?

Garvey «Eén van de Diabaté-broers, maakt niet uit wie; supergetalenteerde koraspelers. Ik zou een song schrijven met Joni Mitchell, in de schaduw van Leonard Cohen zitten, in de kamer zijn bij de opname van een Fela Kuti-plaat. Of retroactief: aanwezig zijn toen Talking Heads nog platen maakten. En ik zou ook graag werken met die gast van LCD Soundsystem

HUMO James Murphy? Nu ik je van zo dichtbij zie, valt me op hoe sterk jullie op elkaar lijken. Voornamelijk alles boven de neus...

Garvey (lacht) «Ik herken mezelf ook in hem, maar vooral in de manier waarop hij muziek maakt. Als ik naar zijn platen luister, hoor ik dat hij het net als ik essentieel vind om plezier te maken in de studio. Dat is niet zo alledaags als je zou denken.»

HUMO Noem eens iets dat jou regelmatig overkomt zonder dat je weet waarom?

Garvey «Vreemde ontmoetingen met koppels van middelbare leeftijd. Altijd gebeurt hetzelfde, en altijd zijn ze van hetzelfde type: een selfmade man, nouveau riche, hoogstwaarschijnlijk gekleed door zijn echtgenote – roze overhemd, gele trui over de schouders geslagen, zoiets – en een vrouw die net iets te veel aan zichzelf heeft laten sleutelen. De man vraagt of ik voor de foto met zijn vrouw wil poseren, en terwijl ik daar dan sta, zegt hij ineens: ‘Weet je, Guy, dat jij de enige man bent die ik zou toestaan om mijn vrouw te neuken?’ (Kijkt mij perplex en doodgegeneerd aan) Eigenlijk is hij me dan aan het uitnodigen voor een trio, hè, en elke keer opnieuw zou ik op dat moment door de bliksem geraakt willen worden.

»Ik zei het eens tegen mijn vriendin, ze dacht dat ik overdreef, maar daarna was ze er zelf getuige van, twee keer in hetzelfde weekend (lacht hard). Ik ben een baardige kerel, naar het schijnt stelt dat mensen op hun gemak. En ik zie er bovendien voortdurend uit alsof ik een bad en een warme maaltijd zou kunnen gebruiken: wellicht trekt dat moedertypes aan. Een andere uitleg kan ik niet bedenken, maar het blijft verontrustend.»


Bekijk en beluister: 'Courting The Squall'

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234