null Beeld

Halloween met Humo (videospecial)

Zet de pintjes, de Red Bull en desnoods de kotsemmer maar al klaar, want Halloween valt dit jaar eindelijk nog eens op een vrijdag, en we weten allemaal wat dat betekent: filmmarathon! Omdat die nieuwe horrorfilms toch vooral een beetje sáái zijn, dachten wij (want zo zijn we wel): ‘Waarom eens geen obscure aanraders meegeven, de ene al geflipter, bloediger en plezíériger dan de andere?’ En voorwaar: wie zijn wij om onszelf tegen te spreken? Twaalf eigenzinnige tips voor een huiveringwekkende Halloween!


Suspiria (1977) van Dario Argento

Sfeerrijke blauw-roodmotieven, prachtig vormgegeven waanzin en een potje overacting: ‘Suspiria’ is niet voor niets grootmeester Dario Argento’s pièce de résistance. De film bengelt ergens tussen de klassieke giallo van zijn vroege jaren en het surrealisme van opvolger ‘Inferno’ (zeker ook checken) in, en is alleen al vanwege de iconische soundtrack van Goblin de moeite waard. Daags nadien loopt u gegarandeerd nóg luidkeels ‘Sus-pi-ri-áá’ te zingen.


Night of the Demons (1988) van Kevin Tenney

Een stel tieners (nu ja, wat in de gemiddelde Amerikaanse horrorfilm voor tieners moet doorgaan) wil een nachtje feesten in een haunted house, maar roept per ongeluk enkele demonen op: ziedaar het recept voor een gierend entertainende melange van Sam Raimi’s ‘Evil Dead’ en Robert Rodriguez’ ‘From Dusk till Dawn’. Er zit geen greintje goede smaak in ‘Night of the Demons’ - en voor wie ons niet zou kennen: dat is een gloeiende aanbeveling.

Halloween met Humo (2)

Xtro (1983) van Harry Bromley Davenport

Cheap en crappy zijn kenmerken die ‘Xtro’ draagt als eremedailles, máár: onder dat vettige lowbudgetlaagje zit wel degelijk een min of meer intelligente film, die al even ontregelend werkt als een trip naar David Lynch-land, en nóg meer creepy dwergen bevat. Het verhaal – over een vader die, nadat hij ontvoerd werd door aliens, plots weer naar huis komt, zij het in licht andere vorm – is moeilijk te volgen, maar dat maakt niet uit: het is 'm om de lugubere psychoterreur te doen, en die ene hoogst memorabele bevallingsscène.


Vampyr (1932) van Carl Theodor Dreyer

Tijden veranderen, en daarbij ook de gevoeligheden van een filmpubliek, maar I’ll be damned als ‘Vampyr’, het Duitse meesterwerk uit ocharme 1932, ons niet nog altijd de stuipen op het lijf jaagt. Ligt aan: het gebrek aan narratief, de nachtmerrieachtige sfeer, het expressionistische schaduwwerk en het feit dat je – ondanks de prachtige beelden – soms de indruk krijgt naar een 8 mm-homemovie uit de jaren 30 te kijken. En in welk opzicht is dat níét eng?

Halloween met Humo (3)

Zombie Flesh Eaters (1979) van Lucio Fulci

Tetten! Een haai! Een zombie! Die allemaal met elkaar beginnen te vechten! Onder water! Hoppa, en we hebben alweer een zieltje overtuigd: afgezien van de evidente cultwaarde van ‘Zombie Flesh Eaters’ (een originele video nasty die in het Verenigd Koninkrijk tot 2005 van de schermen geweerd werd), is het ook gewoon een góéie film – de beste van ziekelijk genie Lucio Fulci, of het moet een ex aequo zijn met ‘The Beyond’. De filmmuziek van componist Fabio Frizzi is op zich al onvergetelijk, wat maakt dat de nihilistische terreur die Fulci op zijn zombie-eiland loslaat, des te sneller onder de huid kruipt. Ook aanwezig: één van de pijnlijkste ooggerelateerde gruwelmomentjes ooit. Het kan niet op!


Slaughter High (1986) van Mark Ezra, George Dugdale en Peter Litten

‘Slaughter High’, over een gepeste jongen die na een mislukte prank zwaar verminkt achterblijft en jaren later wraak neemt tijdens een schoolreünie, is één van de plezierigste films op deze lijst, én een raar beestje: het is een Britse productie, die overduidelijk op Britse locaties en met Britse acteurs is opgenomen, maar wel héél hard zijn best doet om eruit te zien en te klinken als een Amerikaanse film. Er is wel meer dat ‘Slaughter High’ probéért te doen, om vervolgens spectaculair te falen, maar als elke mislukking zo entertainend zou zijn, dan zaten wij nu nog na te genieten van ‘Plan Bart’.

Halloween met Humo (4)

Sleepaway Camp (1983) van Robert Hiltzik

We moeten er niet flauw over doen: ‘Sleepaway Camp’ is een regelrechte ‘Friday the 13th’-kloon zoals er in de vroege jaren 80 karrenvrachten uitkwamen. Zet ‘Sleepaway Camp’ evenwel op een hogere trede dan de concurrentie: de beruchte, legendarische, héél creepy plottwist op het einde. Voor wie zijn mond voorbijpraat: death by bees!


Hausu (1977) van Nobuhiko Ôbayashi

Voor de durvers en de diehards, maar dan ook alléén voor hen: ‘Hausu’, ofte ‘House’, een ultramegageschift Japans filmpje dat in de loop der jaren een ongelooflijke cultaanhang heeft gekregen. Het is niet moeilijk om te zien waarom – een greep uit het aanbod: een vleesetende piano, vliegende hoofden en een man die sterft door… bananen. Denk aan een mix van Studio Ghibli-mystiek, spookhuishorror en héél véél lsd.

Halloween met Humo (5)

Re-Animator (1985) van Stuart Gordon

Ooit al een afgehakt hoofd een vrouwenlijf zien beffen? Welaan dan, op naar ‘Re-Animator’, de perverse klassieker van Stuart Gordon! Net als ‘Evil Dead’ balanceert deze cultfavoriet op het slappe koord tussen gruwelijke body horror en bijna slapstickachtige comedy. Toegegeven, ‘Re-Animator’ is een stukje seksueler en viezer dan Sam Raimi’s films, maar dat kan er op Halloween nog wel bij.


Black Sunday (1960) van Mario Bava

Voor goeie gothic horror hoef je niet per se in het druilerige Engeland zijn: in Italië kunnen ze er ook wat van. Mario Bava, die met ‘A Bay of Blood’ mee aan de basis van het slashergenre lag, maakte met ‘Black Sunday’ (originele titel: ‘La maschera del demonio’) een voor zijn tijd hondsbrutale, visueel onwaarschijnlijk mooie film over spoken, kastelen, heksen en vampieren – met een piepjonge Barbara Steele. Ook al is het acteerwerk niet altijd even secuur en kun je de verhaallijnen soms amper volgen: Italiaanse horror ziet er áltijd bloedmooi uit en dat is een traditie die hier werd gestart.

Eigenzinnige Halloween (6)

Frankenhooker (1990) van Frank Henenloter

‘Frankenhooker’: een titel die alles zegt. Omdat zijn vriendin in stukken werd gehakt bij een grasmaaierincident – hoe gaan zo’n dingen – probeert Jeffrey een nieuw lijf voor haar samen te stellen uit de lichaamsdelen van dode prostituees. We’ve all been there. Volgt daarop: een hilarische horrorkomedie die even dwaas als zelfbewust door z’n speelduur raast, met enkele fantastische dialogen en de onsterfelijke oneliner ‘Wanna date?’


Society (1989) van Brian Yuzna

Om evidente redenen smijten we er tot slot nog even deze clip tegenaan. ‘Society’ kreeg een R-rating (de Amerikaanse KNT) vanwege ‘bizarre sexuality’. Allee, jong!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234