null Beeld

Handen in elkaar, vuisten in de lucht: Prophets Of Rage rocken voor een betere wereld

Als de jongste Amerikaanse presidentsverkiezingen íéts goeds hebben opgeleverd, dan wel de supergroep Prophets Of Rage. Onder het motto ‘Make America Rage Again’ – een strijdlustige variant op Trumps verkiezingsslogan ‘Make America Great Again’ – sprong drie kwart van Rage Against The Machine in 2016 samen op de tourbus met twee vijfde van Public Enemy en B-Real van Cypress Hill. Nu stuurt het zestal ook een debuutplaat de wereld in. ‘Gevaarlijke tijden vragen om gevaarlijke songs.’

'Wij geven de daklozen een stem: het is een belangrijk onderdeel van ónze campagne'

Zelden zo’n eloquente en intelligente gitarist ontmoet als Tom Morello, de man die bij Rage Against The Machine en later Audioslave de meest onmogelijke geluiden uit zijn instrument perste en nu ook bij Prophets Of Rage de riffs levert. Terwijl hij vurig zijn overtuigingen uit de doeken doet, zit Public Enemy’s DJ Lord er vooral decoratief, zij het breed glimlachend, bij.

HUMO Tom, toen je in 2000 van het Britse muziekblad Kerrang de zanger van je ultieme supergroep mocht kiezen, antwoordde je: ‘Chuck D van Public Enemy.’ Je noemde zijn band ook de beste rapgroep aller tijden.

DJ Lord (lacht) «Nou!»

Tom Morello «Ik zou vandaag exact hetzelfde antwoorden.»

HUMO Prophets Of Rage is dus een droom die werkelijkheid wordt?

Morello «Niet echt, want ik had nooit dúrven te dromen dat het er ooit van zou komen. Ten tijde van Rage Against The Machine heb ik wel een paar keer met Public Enemy het podium gedeeld, maar dit is toch anders. De tijden schreeuwen om een band als deze. De nummers van Rage, Public Enemy en Cypress Hill zijn helaas nog steeds brandend actueel. Je moet Prophets Of Rage zien als een gezamenlijke inspanning van gelijkgestemde zielen die onbevreesd de onrechtvaardigheden anno 2017 proberen aan te klagen.

»We go way back. Cypress Hill en Public Enemy waren de twee voornaamste hiphopinvloeden voor Rage Against The Machine. B-Real was te zien in de clip van ‘Killing in the Name’, op de Rage-plaat ‘Renegades’ staat een cover van Cypress Hills ‘How I Could Just Kill a Man’, ik heb twee nummers geproducet voor hun plaat ‘Rise Up’... Public Enemy is dan weer de allereerste band die Rage wilde meenemen op tour, ook in 1992. Prophets Of Rage is trouwens vernoemd naar het gelijknamige Public Enemy-nummer, uit de plaat ‘It Takes a Nation of Millions to Hold Us Back’ (uit 1988, red.). Ik ben dus al een kwarteeuw met beide bands bevriend – ondertussen zowat de helft van m’n leven (lacht). Het was dus een logische stap.»

DJ Lord «Ik ben op mijn beurt heel erg beïnvloed door Rage Against The Machine, nog voor ik in 1999 begon te dj’en bij Public Enemy (DJ Lord verving de originele dj Terminator X, die de groep verliet om struisvogels te gaan kweken op zijn boerderij in North Carolina, red.). En ik zat vroeger al te scratchen op de Cypress Hill-platen.

»Toen ik in het dj-circuit terechtkwam, was het al hiphop wat de klok sloeg. Om mezelf van de rest te onderscheiden, draaide ik ook rock en breaks. Ik ken alle Rage-songs uit het blote hoofd: voor mij is het wél een droom die uitkomt om nu met Tom in een band te zitten. Zelfs toen ik hem nog niet persoonlijk kende, had ik al het gevoel dat ik ’m kende, snap je?»

Morello «Hij is ook de enige in Prophets Of Rage die werkelijk alle nummers van alle drie de bands kent.»

DJ Lord «In het begin stonden de anderen daar versteld van: ‘Huh?’ (lacht)»

HUMO Tom, jij werd bij Rage Against The Machine ook weleens ‘de dj van de band’ genoemd, omwille van je unieke gitaarspel. Speel je anders nu er ook een echte dj in Prophets Of Rage zit?

Morello «Ik wilde als rockgitarist als een dj klinken, en heb toen lang gezwoegd om dat uit mijn gitaar te wringen. Het was nu inderdaad wat zoeken, maar de aanwezigheid van DJ Lord blijkt een groot voordeel te zijn. In het midden van onze set dropt hij een mash-up van Cypress Hill- en Public Enemy-nummers, waarbij ik een dj-battle met hem aanga. Het is ondertussen één van m’n favoriete momenten van de show. Geen enkele band heeft ons dat al voorgedaan.»

null Beeld

undefined

'Cypres Hill was, samen met Public Enemy, de belangrijkste hiphopinvloed voor Rage Against The Machine'

DJ Lord (fijntjes) «En geen enkele band zou het ons kunnen nadoen.»

HUMO Waren jullie zenuwachtig voor het allereerste optreden?

Morello «Natuurlijk! Die dag staat in m’n geheugen gebrand: 31 mei 2016, in de Whisky a Go Go (wereldberoemde club in Hollywood, red.). We kondigden pas diezelfde ochtend het bestaan van Prophets Of Rage aan, maar hadden daarvóór al maandenlang in het grootste geheim in San Fernando Valley gerepeteerd. Of het nu met een band is die al naam heeft gemaakt of met een gloednieuw concept: telkens als je het podium opkruipt, moet je je bewijzen. Maar daar kijken we naar uit: we’re here to destroy the world (lacht luid).»


NUTTY BULLSHIT

HUMO Weten jullie nog waar jullie waren op 8 november 2016, toen Trump de verkiezingen won?

Morello (knikt) «Thuis, voor de televisie, met mijn vrouw. De polls voorspelden eerst nog dat Hillary Clinton de verkiezingen met de vingers in de neus zou winnen. Naarmate de nacht vorderde, zag je de grafieken plots de andere richting uitgaan.»

DJ Lord «Ik kon m’n ogen niet geloven: alsof ik in een horrorfilm zat.»

Morello «Ik ben sowieso sceptisch over politici, maar Trump is toch wel een uniek soort van ramp voor de planeet. Hoe kun je nu de klimaatopwarming ontkennen als er wetenschappelijke consensus over bestaat? Nooit eerder was het zo belangrijk om onze stem te laten horen.»

HUMO Verbaast het je dat er nu niet meer bands met een politieke boodschap zijn?

Morello «Ik zie toch een grotere bewustwording – niet enkel bij bands, maar bij iedereen. Men beseft dat Trump een bedreiging vormt: mensen die nooit eerder politieke weerstand boden, doen dat nu wel. In de Verenigde Staten is er dagelijks wel één of andere betoging, een vrouwenmars, een wetenschapsmars… Maar het kan me eigenlijk niet schelen of andere bands mee in de bres springen of niet: het is onze verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk weerstand te bieden tegen deze fascistische regering. Gevaarlijke tijden vragen om gevaarlijke songs.

»Het enge aan Trump is: hoewel hij de wereld de vernieling in helpt, hebben we ook de neiging om naar hem te kijken als naar een realityshow: ‘Wat voor nutty bullshit is er vandáág weer allemaal gebeurd?’ Het is haast hypnotiserend. Ik denk trouwens niet dat daar een plan achter zit: volgens mij is hij wel degelijk een idioot. Dat is de grootste uitdaging in het verzet tegen Trump: we moeten voorbij zijn apenstreken kijken en ons realiseren dat hij een gevaarlijke man is die moet tegengehouden worden.»

HUMO Acht je het mogelijk dat hij afgezet wordt?

Morello «Geen idee. Maar als dat zou gebeuren, staan we er niet noodzakelijk beter voor: vicepresident Mike Pence is namelijk net zo goed een fascist, hij is alleen competenter. Het enige dat beterschap zou brengen, is het hele regime afschaffen. Helaas is er in de Verenigde Staten maar één alternatief: de Democratische Partij. Die is verkieslijker dan de Republikeinse Partij, maar heeft het daarom niet beter met ons voor. Ik hoop dat er, door wat er nu allemaal aan het gebeuren is, een beweging ontstaat die niet alleen het huidige regime kan omverwerpen, maar van de Verenigde Staten ook een meer rechtvaardige en menselijke plek kan maken. Ik droom groots (lacht).»

undefined

'Het voelt heerlijk om tussen de nieuwe nummers door ook oude songs van Rage Against The Machine te spelen. We hadden ze vaker moeten spelen toen Rage nog bestond'

HUMO Michael Moore regisseerde de clip voor jullie debuutsingle ‘Unfuck the World’. Daarin zien we onder meer de ondertussen iconische foto van Ieshia Evans, de zwarte vrouw die vorig jaar op de Black Lives Matter-rally in Louisiana doodkalm voor enkele agenten bleef staan. Zijn mensen als zij de hedendaagse helden?

Morello «Sure. Dat beeld toont dat iedereen op elk moment een held kan zijn. Maar om te vechten tegen onrecht hoef je zelfs niet te gaan demonstreren: je lezers kunnen het ook doen op hun school of op hun werk. Ik moedig iedereen aan om te streven naar een wereld waar ze écht deel van willen uitmaken. Sommigen zijn daar nogal defensief in: ‘Stop racisme! Stop de opwarming van de aarde!’ Terwijl je evengoed in de aanval kunt gaan: ‘Laten we vechten voor wat we willen.’

»Ik denk niet dat mensen racistischer, misogyner of homofober geworden zijn: het zijn latente neigingen die in economisch uitdagende tijden aangewakkerd worden door politici die er hun voordeel mee hopen te doen.»


CULTURELE KRIJGERS

HUMO Enkele jaren geleden noemde de Republikeinse politicus Paul Ryan Rage Against The Machine één van z’n favoriete bands: ironisch.

Morello «Ik vraag me af wat z’n favoriete nummer is: de song waarin we de genocide van de Native Americans veroordelen? Of die waarin we het Amerikaanse imperialisme aan de kaak stellen? Of onze cover van ‘Fuck tha Police’? Ik zie ze er al tijdens Republikeinse bijeenkomsten op staan headbangen! Nu ja: massamoordenaar Charles Manson was ook fan van The Beatles

DJ Lord «Met Public Enemy hebben we dat ook continu. (Rolt met de ogen) Luisteren mensen dan helemaal niet naar de teksten?»

Morello «Voor alle duidelijkheid: je hoeft niet dezelfde politieke idealen te onderschrijven om van onze muziek te genieten. En er is ook geen politieke lakmoesproef voor nodig. Dat is net de kracht van muziek: ongeacht de boodschap kun je de muziek op zich onweerstaanbaar vinden. Bijkomend voordeel: houden ze er andere – of geen (lachje) – ideeën op na, dan worden ze dankzij de muziek ook geïntroduceerd tot onze zienswijze. Met wat geluk kan hen dat de ogen openen.»

HUMO Sceptici zouden zeggen dat het naïef is om te denken dat je via muziek de wereld kunt veranderen.

Morello «Ben ik het niet mee eens. Ik ben er het levende bewijs van: muziek heeft mij veranderd, en daardoor doe ik zelf m’n best om de wereld te veranderen. In de eerste plaats kun je er concrete dingen mee doen: met de eerste tournee van Prophets Of Rage hebben we geld ingezameld dat naar de voedselbanken en daklozenopvang ging van de steden waarin we speelden. Dankzij die shows hebben we bepaalde mensen dus eten en onderdak kunnen bieden, wat hun leven toch voor enkele dagen verbeterd heeft. Zonder te overdrijven: ik heb al duizenden shows gespeeld in het kader van een politiek of activistisch doel. En wie via onze site onze plaat koopt, steunt de organisatie WhyHunger, dat voedzaam eten bezorgt aan zij die het écht nodig hebben.

»En dan is er nog het grotere plaatje: de culturele invloed. Ik heb m’n politieke bewustzijn enerzijds meegekregen van m’n moeder: toen ik 5 was, onderwees ze me al over Malcolm X. Je moet weten: ik woonde met haar in Libertyville, een dorpje in Illinois, waar ik het enige zwarte kind was. M’n moeder was lerares, en heeft op haar school meermaals Ku Klux Klan-parafernalia in de lades van haar bureau aangetroffen. Eén keer had iemand zelfs een strop in onze garage gehangen. (Stilte) Maar ik luisterde ook naar Public Enemy en The Clash: in tegenstelling tot mijn leraars, de politici en de nieuwsankers vertelden zij wél de waarheid. Dat heeft het vuur in me aangewakkerd: ik wilde me aansluiten bij die culturele krijgers en deel uitmaken van een grotere groep die de mogelijkheid had wantoestanden aan de kaak te stellen. Niemand staat aan de zijlijn van de geschiedenis: of je bent een toeschouwer, of je helpt de planeet mee naar de verdoemenis, of je probeert je steentje bij te dragen. Dát heb ik geleerd via muziek, en die les wil ik, via onze muziek, aan deze generatie doorgeven.

undefined

null Beeld

»(Op dreef) Neem nu ‘Living on the 110’, onze tweede single. Dat nummer klaagt de dakloosheid aan, die in Los Angeles geëxplodeerd is tijdens het presidentschap van Obama. ‘The 110’ is een snelweg in Los Angeles waaronder duizenden daklozen in tenten leven, terwijl de Bentleys en Rolls Royces boven hun hoofd scheuren. Die groteske economische ongelijkheid is één van de beschamendste elementen van het moderne kapitalisme, en het zal er onder Trump zeker niet beter op worden. Wist je dat 40 procent van de Amerikanen één salaris verwijderd is van het bezoek van een deurwaarder? En geen enkele politieke partij heeft het daarover. Daklozen hebben geen lobby, maar wij geven hun een stem: het is een belangrijk onderdeel van ónze campagne.»

HUMO Ik las dat de politie tussenbeide kwam tijdens jullie optreden in de gevangenis van het Californische Norco. Ook al zijn jullie ondertussen volwassen mannen: voelen jullie je op zo’n moment weer als kwajongens?

Morello (lacht) «Zo van: ‘Still got it?’ Ja! Nu, het was eigenlijk best triest: we zouden er spelen in het kader van de non-profitorganisatie Jail Guitar Doors, die muziekinstrumenten aan gevangenen verstrekt als deel van hun rehabilitatie. Maar enkele extreemrechtse gekken uit Sacramento hadden gedreigd met rellen als het optreden zou doorgaan. Dus hebben we dan maar op een geïmproviseerd podium náást de gevangenis gespeeld: gelukkig hebben de gevangenen ons kunnen horen.»

DJ Lord (glunderend) «En de bewaker stond aan onze kant!»

HUMO Om op de plaat terug te komen: de instrumentale stukken klinken erg Rage Against The Machine.

Morello «Tim (bassist, red.), Brad (drummer, red.) en ik spelen al jarenlang samen – eerst bij Rage, daarna bij Audioslave. Door de jaren heen hebben we een herkenbare sound ontwikkeld, waar we erg trots op zijn. Al vind ik wel dat Prophets Of Rage helemaal losstaat van de andere bands.

»Het voelt heerlijk om tussen de nieuwe nummers door ook oude Rage-songs te spelen. We hadden ze vaker moeten spelen toen Rage nog bestond (lacht). Had het aan mij gelegen, dan hadden we met Rage meer getourd en meer platen uitgebracht. Maar helaas hebben de interne strubbelingen daar een stokje voor gestoken. Dat is helemaal anders met Prophets Of Rage: we willen allemaal even graag dat podium op.»

HUMO Heb je de plaat naar Rage-frontman Zach de la Rocha gestuurd?

Morello «Nee, maar we hebben wel zijn akkoord gevraagd én gekregen om de Rage-songs te spelen. Hij is nog steeds een goede vriend, een bondgenoot, een strijdmakker. Hij is één van de beste frontmannen en tekstschrijvers aller tijden.

»Aanvankelijk speelden we niet met het idee om een plaat uit te brengen. Maar we hadden ons zodanig geamuseerd op onze eerste tour, dat we benieuwd waren of we dezelfde chemie naar het repetitiehok zouden kunnen overbrengen. En dat ging, net als bij de eerste Rage-plaat, als vanzelf: er staan twaalf nummers op ‘Prophets of Rage’, waarvan er tien in anderhalve week geschreven zijn. Ik heb het ooit anders meegemaakt (lacht). Het is verlopen zoals ik me als tiener inbeeldde dat een plaat opnemen verliep: iedereen schuift z’n ideeën naar voren, en iedereen helpt elkaar om ze uit te werken.»

HUMO Op welk nummer zijn jullie het meest trots?

DJ Lord «‘Hail to the Chief’: ik ben gek op dat nummer.»

Morello «Ik ben trots op de hele plaat, maar aan één bepaalde song hangt een bijzonder grappige anekdote vast. Brendan O’Brien, onze producer (die ook platen van Rage en Audioslave geproducet heeft, red.), die al meer dan 30 jaar van allerlei verboden middelen wegblijft, zei: ‘Jullie zitten in een band met B-Real en jullie hebben geen song over weed?’ We dachten dat hij een grapje maakte, maar hij vervolgde: ‘Ik ben bloedserieus! De mensen verwachten dat!’ (lacht) Daar is ‘Legalize Me’ uit voortgekomen: het slaat niet enkel op marihuana, maar ook op zogenaamd illegale vluchtelingen.»

DJ Lord «Pretty sick song.»


GEDICHT VOOR CHRIS

HUMO Prophets Of Rage is een supergroep: wat is jullie favoriete supergroep?

Morello «The Highwaymen, een countrysupergroep waarvan de helft van de leden helaas al overleden is. Johnny Cash, Waylon Jennings, Kris Kristofferson én Willie Nelson in één band: are you kidding me?

»En van jou?»

HUMO Daarvan zijn er helaas ook al een paar overleden: The Traveling Wilburys, met Bob Dylan, George Harrison, Jeff Lynne, Roy Orbison en Tom Petty.

Morello «Ook een goeie!»

DJ Lord «Ik vond Audioslave ook best een goede supergroep (lacht).»

HUMO Op Werchter droegen jullie het Audioslave-nummer ‘Like a Stone’ op aan Chris Cornell, die afgelopen mei zelfmoord pleegde. Tom, jij postte een paar dagen later een gedicht voor hem op je Facebookpagina, met de zin ‘Maybe no one has ever known you’ — om uiting te geven aan je ongeloof?

Morello «Dat gedicht heb ik meteen geschreven nadat ik het nieuws vernomen had, en stond in anderhalve minuut op papier. Toen ik met Chris in Audioslave zat, voelde het altijd wel een beetje alsof je hem nooit helemáál kende. Hij heeft zijn hele leven lang geworsteld met depressies en verslavingen, maar toch was zijn dood een gruwelijke verrassing. Op 20 januari, de dag waarop Trump werd ingezworen als president, stonden we uit protest nog samen op het podium: het eerste Audioslave-concert in twaalf jaar. Niets deed toen vermoeden dat hij er slecht aan toe was: hij stráálde. Zijn vrouw, met wie hij zielsgelukkig was, was er ook, net als één van zijn kinderen. We hebben toen zelfs plannen gesmeed om met Audioslave op te treden als voorprogramma van Prophets Of Rage tijdens onze Amerikaanse tournee dit najaar. Het was zo… (Herpakt zich) Hij was een zachtaardige man, één van de getalenteerdste muzikanten uit de geschiedenis van de rockmuziek, en één van de beste zangers. Nadat Audioslave in 2007 gesplit was, zijn we elkaar even uit het oog verloren, maar ik ben ongelofelijk blij dat ik sindsdien nog drie keer met hem heb mogen spelen: in 2013, tijdens een concert in de Rock and Roll Hall of Fame; een jaar later in Seattle, toen hij me vergezelde tijdens een optreden van mijn akoestisch soloproject The Nightwatchman; en afgelopen januari, dus, met Tim en Brad erbij – het allerlaatste Audioslave-optreden. Op het einde van zijn leven waren we goede vrienden, en daar ben ik enorm blij om.»

null Beeld

HUMO Dan wij ook. Succes met de revolutie!



‘Prophets of Rage’ verschijnt op 15 september bij Caroline.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234