Hanne Decoutere: 'Die tweet van Goedele past in de tijdgeest: mager zijn is verdacht geworden'

Ik leg haar mijn verlangen eerlijk voor: of ik één keer wetenswaardigheden in haar oortje mag blazen tijdens ‘Het journaal’? Goeie aanduidingen zouden het zijn, gedetailleerde updates bij de koude wereldkermis, misschien wel iets waar ze korzelig ‘Niet nu, jongetje’ bij zou zuchten.

Maar nee: eerste hulp is overbodig. Hanne Decoutere (35) weet wat een nieuwsbericht op de openbare omroep nodig heeft. En nee, zij is het niet die de stethoscoop van de VRT-nieuwsdienst zoek heeft gemaakt.

'Ik heb tranen met tuiten gehuild toen ik van ‘Terzake’ naar ‘Het journaal’ werd gesommeerd'

Hanne Decoutere «Het gaat goed met ‘Het journaal’ – in weerwil van wat ik weleens in de krant lees (lachje).»

HUMO Juist: een poos geleden tackelde De Morgen nogal ostentatief Björn Soenens, de hoofdredacteur van ‘Het journaal’. Te dominant, te eigenzinnig, te verliefd op zichzelf: er schijnt niet veel te deugen aan je chef.

Decoutere «Ik vond dat artikel, euh, niet meteen een hoogtepunt in de geschiedenis van de journalistiek. Kijk: Björn ís iemand met een sterke persoonlijkheid – een chef met een uitgesproken mening. Soms ben ik het met die mening eens, soms niet. In dat laatste geval zég ik dat ook: ik ben geen jaknikker. En dat kan, want Björn is niet bang van de discussie.

»Wat willen we eigenlijk van iemand die ‘Het journaal’ maakt? Dat hij een amoebe is? Flets en karakterloos, iemand aan wie je je niet kunt snijden? Ik hou net van mensen met een ruggengraat: ik verkies zwart-wit altijd boven grijs. Dat Björn critici heeft, vind ik net voor hem pleiten. Dat is namelijk wat ik de afgelopen jaren ook zelf heb geleerd: dat het absurd is om een pleaser te zijn, iemand die het de anderen altijd naar de zin wil maken.»

HUMO Het gaat natuurlijk ook over het beleid dat hij voert. Er wordt weleens lacherig gedaan over zijn ‘constructieve journalistiek’-mantra.

Decoutere «De basis van ‘Het journaal’ blijft wel degelijk: de feiten van de dag presenteren aan de kijker. Maar daarnaast proberen we inderdaad ook om de actualiteit uitgebreider te kaderen. Er wordt veel meer uitgelegd. Dat heeft niets te maken met de wereld roziger inkleuren dan hij is, en al helemaal niet met ellendig nieuws achterhouden. Wees gerust: als de wereld zich op z’n smerigst toont, krijgt onze kijker dat ook te zien. Er wordt niets verdoezeld.»

HUMO Je kunt ook zeggen: een nieuwsuitzending moet informatie brengen. Hoe de kijker die informatie vervolgens verwerkt, is zijn zaak.

Decoutere «Dat is de eeuwige discussie, hè. Maar we merken toch dat ook in het buitenland steeds vaker voor die duidende aanpak gekozen wordt: meer reportages die nuttige achtergrond leveren bij een thema, meer goed gecaste gasten die in de studio hun expertise komen delen. Met alleen maar de feiten van de dag in de huiskamer droppen, kom je er vandaag gewoon niet meer. Mensen worden de hele dag bestookt met informatie, via zo veel verschillende kanalen: als je dan nog een relevante nieuwsuitzending wilt maken, moet je iets méér doen.»

HUMO Geef eens een concreet voorbeeld van de meerwaarde van die aanpak?

Decoutere «Ik was zelf erg onder de indruk van de reeks die Rudi Vranckx heeft gemaakt over radicaliserende jongeren in Europa. Daar zat bijvoorbeeld een heel onthullende reportage in over een boksleraar in Engeland. Die man slaagde erin om jongeren die met hun hoofd al in Syrië zaten, in zijn boksring te kalmeren. Ik vind zo’n reportage heel nuttig op het moment dat IS niet eens zo heel ver van hier in gruwel grossiert.»

HUMO Speldenprikje uit de Medialaan: bij ‘VTM nieuws’ gaan ze er prat op meer jonge kijkers te bereiken dan ‘Het journaal’.

Decoutere «’t Is geen toeval dat we nu om de oren geslagen worden met cijfers die moeten aantonen wie de grootste heeft: die zenuwachtigheid is typisch voor de aanloop naar een nieuwe beheersovereenkomst voor de VRT. Je krijgt dan gegoochel met studies en statistieken: iedereen vindt wel iets waarin hij het beter doet dan de concurrentie.

»Nu, de gemiddelde leeftijd van de tv-kijker ligt in het algemeen vrij hoog. En dan komen we bij de strijd die we allemáál moeten voeren: iets proberen te betekenen voor de jongeren, voor wie versnippering een way of life is. Mijn broer is 23, en volgens mij heeft hij nog nooit een hele nieuwsuitzending uitgekeken. Hij is van de generatie die stukjes bekijkt, hè, die zichzelf een menu samenstelt op het internet. Dat is de oefening die we nu moeten maken: hoe bedienen we die mensen? En dat kán, hoor. Ik herinner me een reportage van ‘Koppen’ over suiker die online een tweede leven kreeg.»

HUMO Intussen moet de VRT wel besparen.

Decoutere «Ja: het zal overal een beetje minder zijn. Maar ik was toch blij toen ik in de krant las dat Leo Hellemans (gedelegeerd bestuurder van de VRT, red.) vond dat de nieuwsdienst er, met de middelen die ze krijgt, het maximum uit haalt. Dat is ook zo: er zit niet veel vet op de soep – ze wordt bij ons al heel helder gegeten.»

HUMO Siegfried Bracke maakte onlangs gewag van een ‘mismatch-lijst’: een rijtje van werknemers van de VRT die niet meer functioneren, maar wel nog vrolijk doorbetaald worden.

Decoutere «Ik ben indertijd nog aangenomen door Siegfried – ik moet dus wel een heel harde werker zijn (lacht).

»Ernstig: ik geloof niet dat die lijst bestaat. Wat de nieuwsdienst betreft: ik loop er nu negen jaar rond, en daar wordt héél hard gewerkt. Vergeet het cliché maar van lui in de sofa liggen, biertje binnen handbereik. Het wordt trouwens alleen maar hectischer: veel journalisten moeten nu iets leveren voor de televisie, voor de radio én voor het internet. Nee, ik steek mijn hand in het vuur voor de nieuwsdienst: daar moet ik de eerste wieltjeszuiger nog tegenkomen.»


Strevertje

HUMO Je bent begonnen bij ‘Terzake’. Toen je naar ‘Het journaal’ werd gesommeerd, was je naar verluidt niet zo blij.

Decoutere «O ja: thuis heb ik tranen met tuiten gehuild. ‘Hanne, jij bent meer een Eén-gezicht,’ had ik te horen gekregen. Terwijl ‘Terzake’ het lief was waar ik passioneel van hield: ik was helemaal geen vragende partij om naar ‘Het journaal’ te verhuizen. Enfin, ik besloot om het toch een kans te geven. ‘Als ze mij hier wegsturen,’ dacht ik, ‘moet ik er op z’n minst voor zorgen dat ze er later dik spijt van hebben.’

»Het eerste stuk dat ik voor ‘Het journaal’ moest maken, was er eentje over de putten in ons wegdek. Dat is doorbijten, hè, als je je daarvóór in de grote dossiers hebt mogen verdiepen. Maar al snel ben ik ‘Het journaal’ gaan waarderen, wat later begon ik ervan te houden, en nu zie ik in dat het de juiste beslissing is geweest. Ik ben iemand van de eerste lijn: ik pas het best in een omgeving waar het nieuws vers is, en waar ik snel moet handelen. Ik hou oprecht van de adrenaline en het zweet van een moeilijke deadline. En van het gevoel om op de eerste rij te staan als er iets belangwekkends gebeurt.

»Maar aanvankelijk was ik dus niet blij met die overstap naar ‘Het journaal’, en misschien is dát wel mijn grote geluk geweest. Ik ben er intussen achter dat een trigger me goed doet: ik heb een hindernissenparcours nodig. Want dan komt het beste in me naar boven. (Denkt na) Weet je, ik geloof nogal stevig in hard werken. Maar dan écht hard werken, hè: monomaan bezig zijn met iets, de lat net iets te hoog leggen, jezelf over de grens duwen. Als je dát weet op te brengen, kun je het ver schoppen. En ik weet wel dat het allemaal begint bij talent, en dat je ook het geluk moet hebben om mensen te ontmoeten die in je geloven en je een stukje willen meepakken. Maar 70 procent is hard, rigoureus werken. En dat kán ik: als ik iets van talent in mezelf ontdek, wil ik het minutieus ontwikkelen. Op de moeilijke momenten sterk staan: dat is cruciaal. Er zijn ongetwijfeld mensen die beter het nieuws kunnen lezen dan ik, maar die niet hetzelfde doorzettingsvermogen hebben gehad. Dat heb ik vaak genoeg gezien toen ik nog volop in de balletwereld zat: meisjes die onnavolgbare supertalenten waren, maar het toch niet redden. Omdat er iets níét was: kunnen doorbijten.»

'Ik ben niet geworden wie ik had kunnen worden. Maar intussen ben ik daarover uitgezeurd'

HUMO Die strenge filosofie hanteerde je als kind al. Je was heel plichtsbewust, een tien op tien was een evidentie. Een strevertje, quoi.

Decoutere «Ja: ik was het type dat altijd klasverantwoordelijke was. Een angstig kind, ook. Dan hoorde ik tijdens een warme zomer een nieuwsbericht waarin gewaarschuwd werd voor waterverspilling, en was ik er meteen van overtuigd dat al het water weldra op zou zijn. Terwijl de vriendinnetjes uit mijn buurt zorgeloos in hun zwembad spetterden, zat ik me zorgen te maken over het einde van de wereld (lacht).

»Dat zakelijke, realistische en verantwoordelijke kantje was er dus al vroeg, maar tegelijk groeide er ook iets artistieks en dromerigs in me. Ik raakte bevriend met kinderen waar er thuis geschilderd werd, en naar muziek geluisterd. En ik besefte meteen dat dáár de vervulling lag voor mij.»

HUMO De rest van het verhaal is bekend. Je ontdekte je liefde voor dans, slaagde op je 11de voor het toegangsexamen voor de Balletschool van Vlaanderen, maar stuitte op het njet van je ouders: je zou een gewoon diploma halen.

Decoutere «Dat is mijn grote jeugdtrauma: ik ben niet geworden wie ik had kunnen worden. Maar intussen ben ik daarover uitgezeurd.

»Het heeft wel grote consequenties gehad. Mijn tijd op de middelbare school was moeilijk, heel moeilijk. Niet dat ik een slechte leerling was. Ik haalde schitterende punten, want ik was nog altijd dat meisje dat het goed wilde doen, en alleen maar de beste wilde zijn. Maar ik raakte verwikkeld in een verschrikkelijk gevecht met mezelf. Ik wist dat ik voor ballet in de wieg was gelegd, maar dat het niet kon. En dus moest ik op zoek: wie ben ik nóg? Wat kan ik óók? Ik was te hard voor mezelf, legde mezelf onmogelijke eisen op. En ik had geen aanleg voor tevredenheid. Nu is dat anders. Mijn lat ligt nog altijd enorm hoog, maar ik kan tussendoor al eens uitpuffen en zeggen: ‘Dat heb je goed gedaan, Hanne.’

»Die innerlijke strijd verhevigde nog toen ik naar de universiteit ging. Ik ging voor het diploma dat anderen van me vroegen, maar eigenlijk wilde ik het liefst gewoon in een theater staan, en daar voor honderd mensen iets uitbeelden met mijn lichaam. Ik studeerde rechten, met als eerste bedoeling: daar vooral niets mee doen. Al wat ik wilde was de mensen rond me tonen: ‘Zie, hier is dat diploma! Iedereen tevreden? Dan begin ik nu aan mijn eigen leven.’ Maar voor dat eigen leven – ballet, vanzelfsprekend – was het tegen dan te laat.»

HUMO Zocht je ook actief het conflict met je ouders op?

Decoutere «Ik ben echt heel boos geweest. Met veel lawaai mijn koffers pakken, en luid roepen dat ik zou vertrekken. Ik was een beetje een zwerver in die tijd, een bohemien: het gebeurde dat ze me een week niet zagen. Dan sliep ik hier en daar – mijn hele hebben en houden zat in m’n auto. (Lachje) Ik denk soms dat ik mijn midlifecrisis tóén al heb gehad. Maar finaal was er toch altijd een stemmetje dat zei: ‘Rij jezelf de dieperik niet in.’ Dan nam de plichtsbewuste, zakelijke Hanne het toch weer over van de dromerige, de artistieke: ‘Misschien moet ik dat diploma toch maar halen.’ Want ergens begreep ik mijn ouders wel.»

HUMO Je bent nu weer heel dik met je ouders. Hoe heb je dat opgelost?

Decoutere «30 worden was een hoogtepunt voor mij. Andere mensen nemen dan met spijt afscheid van hun jeugd, maar ik voelde dat ik klaar begon te raken met al dat woelige zoeken. Ik begon mijn ouders te begrijpen. Je moet altijd naar de context kijken. Was ik geboren in een gezin waar de vader acteur en de moeder operazangeres was, dan zou het allicht anders gelopen zijn. Maar mijn ouders stonden in het onderwijs, en wilden voor hun dochter gewoon een gelijkaardige comfortabele zekerheid. De danswereld was voor hen: onzekerheid, decadentie, verval. Ze kénden die wereld gewoon niet – en dat begrijp ik nu perfect.

»Wat ook meespeelde: in mijn vrije tijd hebben mijn ouders me altijd gestimuleerd. Stages, optredens: zij voerden me wel. Mijn passie hebben ze nooit willen inperken. Ze wilden alleen niet dat ik er mijn toekomst in zocht. Maar de deur stond dus altijd open. Ik ben ondertussen zelf moeder, en sindsdien begrijp ik het allemaal veel beter. Je wilt je kind beschermen, hè: die oerdrang begrijp ik nu pas.

»Ik heb geleerd dat terugkijken niets oplevert – dat het alleen maar tijdverlies is. Ik kan nu naar een balletvoorstelling gaan kijken zonder dat ik vanaf de eerste noot tranen over mijn wangen voel rollen. Dat is een bevrijding. (Verontschuldigend) Maar je merkt het: ’t blijft mijn weke plek.»


Liekens vs. Decoutere

HUMO Ik had het eigenlijk voor ná het interview voorzien, maar laten we het eens over je lichaam hebben. Goedele Liekens uitte – op het moment dat jij in de nachtelijke loop van het VRT-journaal zat – per tweet haar bezorgdheid over de BMI van de VRT-nieuwsankers. Daar kwam een rel van, en het eeuwige blabla dat op zo’n rel volgt. Maar goed: ‘Ik moet opletten dat ik niet te mager word,’ zei je drie jaar geleden in Het Belang Van Limburg.

Decoutere «Dat klopt ook: het is mijn fysieke aanleg. Iedereen in mijn familie is slank. Plus: als je zo veel jaar in een balletzaal hebt gestaan, en jezelf voortdurend in de spiegel hebt gezien, dan ben je je heel bewust van je lichaam. Maar: niet op een ziekelijke manier. Dat is een cruciaal verschil. Ik ben slank, ja, ik ben mager, zeker, maar ik heb géén probleem.

»Ik voelde me ook – echt waar! – niet aangesproken door die tweet van Goedele. Maar plots begonnen de kranten te bellen, en voelde ik dat ze er Liekens versus Decoutere van wilden maken. Goed idee voor een programmaformat, misschien, maar niet iets waar wij op dat moment op uit waren.

»Ik heb het allemaal vanop een afstand bekeken. Goedele heeft zich trouwens uitgebreid geëxcuseerd, en dat volstaat voor mij: zand erover. De fles champagne die ze me heeft beloofd, heb ik wel nog niet gekregen. Bij dezen: Goedele, denk je daar nog even aan? (lacht)

»(Denkt na) Die tweet paste wel in de tijdgeest. Mager zijn is verdacht geworden – wie slank is, heeft haast automatisch een probleem. Terwijl: jij zit hier nu al een uur voor mij. Zeg maar: is er iets mis met mijn lichaam?»

HUMO (Maakt eindelijk zijn droom van onderzoeksjournalist waar) Ik ben wel zeker van niet. Ik ken een artdirector die na een fotoshoot met je naar intensieve zorgen moest.

Decoutere (lacht) «Ik weet niet goed wat ik ermee moet, opmerkingen à la: ‘Prachtige madam!’ Klaarblijkelijk ben ik zoals wijn: beter worden met de jaren. Want ik was echt wel niet het mooiste meisje van de klas. Een schoon kind, ja, maar niet de griet waar de jongens voor in de rij stonden. En eigenlijk was dat ook niet mijn ambitie: ik wilde niet het mooiste meisje van de klas zijn, wel het speciaalste. Soit, onaangenaam is het niet, die loftuitingen.»

HUMO Je bent 35 nu. Lijk je nog op die kleine strever van toen?

Decoutere «Een beetje. Maar er is toch veel veranderd. In mijn jeugdjaren zag ik het als mijn heilige plicht om het iedereen naar de zin te maken. Attent zijn, graag willen dat iedereen in mijn omgeving gelukkig was. Als ik het nu bekijk: ik wilde iederéén behagen, en bij iederéén in een goed blaadje staan. Nu weet ik dat dat niet moet.

»Wie mij apprecieert, zal ik veel teruggeven. En wie dat niet doet: tant pis. Ik heb mijn inner circle van familie en vrienden die ik al vijftien jaar heb, en eigenlijk hoeft daar niemand meer bij. Tien jaar geleden was dat anders: toen vond ik dat er niet genoeg mensen bij konden komen. Dat was ook de tijd dat ik geloofde dat mensen in se goed zijn. Die naïviteit ben ik wel kwijt (lacht).»

HUMO Weet je nu goed wie je bent?

Decoutere «Dansen, dat is wie ik ben. De klassieke muziek, de verrassende toetsen van de piano, de barre die je vastneemt, het hout dat je voelt, de geur van een beetje zweet: ‘Hier ben ik thuis.’ (Lacht om haar eigen dagdroom) Je ziet: het zit nog diep, hè.

»Ik ben gewoon fundamenteel op zoek naar schoonheid. Iets zien of horen, op een plaat of een podium, en voelen: ‘Ja, já, geef me meer!’ Ik hou van mooie mensen – mensen die getalenteerd zijn, maar wel op de kleintjes zijn blijven letten.»

'In een relatie is het cruciaal dat je op een bepaald moment inziet dat het góéd is. Dat je goud in handen hebt, en dat je dat moet koesteren'

HUMO Ben je zelf een mooi mens?

Decoutere «Het lukt alsmaar beter. Vroeger raasde ik door het leven en nam ik te weinig tijd voor anderen. Zo ben ik vrienden kwijtgeraakt. Ik leid nu een klassieker leven, en tot mijn eigen verbazing vind ik het leuk. Ik ben getrouwd, ik heb een kind, we zijn een huis aan het bouwen. Had mij dat tien jaar geleden gezegd, en ik was heel wild om me heen beginnen te slaan. Néén, niet die burgerlijkheid! Ik wilde de wereld zien, rijk en gulzig zijn. Maar kijk: die burgerlijkheid zit me lekker. Voor het eerst ben ik niet de hele tijd aan het vluchten, heb ik echt een thuis.»

HUMO Ook omdat je de liefde hebt gevonden?

Decoutere «Absoluut. Geert (Stockmans, red.) en ik zijn nu dertien jaar samen, waarvan drie jaar getrouwd. Die relatie heeft hoge pieken en diepe dalen gekend. Maar als ik nu kijk naar waar we staan, dan is dat echt formidabel. Cruciaal is gewoon dat je op een bepaald moment inziet dat het góéd is. Dat je goud in handen hebt, en dat je dat moet koesteren. Tien jaar geleden had ik nooit durven te denken dat het nu zo zou zijn – zo mooi en zo goed.»

HUMO Wat voor iemand is hij?

Decoutere «Ik ben heel extravert, hij is heel analytisch en wiskundig. Hij is ontzettend intelligent, kan over alles meepraten. Hij kan me uitdagen. Dat heb ik nodig: ik wil naar iemand kunnen opkijken.

»Ik heb de man gevonden die bij me past: die me sterker maakt, die met mijn fratsen kan leven. Hij voelt de pijn van die gemiste balletcarrière heel goed aan. Hij is de enige man die het kan, mij kalmeren en troosten, en zich niet opjagen in mijn complexe grilletjes. Ik ben oprecht gelukkig. Het voelt als een opluchting om dat te kunnen zeggen: elk jaar wordt mooier en mooier.»

HUMO Jullie hebben samen een meisje. Wat wil je je dochter meegeven?

Decoutere «De hang naar schoonheid. Dat ze kan kiezen. En ik wil haar laten kiezen. Maar ik merk nu al dat ik toch probeer te sturen. Dat het toch niet zo evident is om je kind de keuze te laten. Ik ben gedreven en ambitieus, maar misschien wil mijn dochter later weleens een dag in de zetel liggen. Dan moet ik dat aanvaarden. Als ze iets heel graag wil, en ik zie de gedrevenheid en het talent, dan wil haar dat laten doen.

»Kinderen hoefden niet voor mij. Dat was ballast, dacht ik, en ik wilde mijn leven voluit leven. Maar mijn man wilde graag een kindje, en dus zijn we ervoor gegaan. En het heeft me zachter gemaakt – voor mezelf en voor mijn omgeving. Anna heeft een mooier mens van me gemaakt.»

HUMO Conclusie: de passie blijft.

Decoutere «Ja! Ik ben wat meer op mezelf teruggeplooid. De bohemien is gaan slapen. Ik lees veel, luister veel naar muziek. En ik krijg zo veel geluk. Maar ik sluit niet uit dat het ooit terugkomt: ik voel me snel gevangen. Het moet altijd spannend zijn, er moet een trigger zijn – dat zit nu eenmaal in mij.»


Bij Radio 1 gingen ze dieper in op Decouteres reactie in bovenstaand interview op de tweet van Goedele Liekens: hier te volgen

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234