Hans Teeuwen: 'Sinds ik mijn pijlen ook op politieke correctheid en linkse dogma's richt, zijn een hoop mensen afgehaakt'

Fans van Hans Teeuwen (51) komen deze maand driedubbel aan hun trekken. Drie vrijdagavonden zendt Q2 de recentste zaalshows van de Nederlandse cabaretier uit: ‘Industry of Love’ (2003), ‘Spiksplinter’ (2011) en ‘Echte rancune’ (2016). ‘Om de melige kerstsfeer tegen te gaan,’ volgens de zender. En daar kan Teeuwen alleen maar mee instemmen: ‘Ik help graag mee aan het dempen van het Mariah Carey-gevoel.’

'Meestal neem ik harddrugs op kerstavond, waarna ik het wat rustiger aan doe, zodat ik er op oudejaarsavond nog eens tegenaan kan gaan'

Hans Teeuwen «Meligheid associeer ik niet direct met kerst. In Nederland betekent dat namelijk de slappe lach krijgen.»

HUMO In België is meligheid synoniem met sentimentele, zeemzoete toestanden.

Teeuwen «O! Die opgedrongen geborgenheid en benauwende huiselijkheid van kerst, dat is inderdaad het probleem. Dus ik wil graag meehelpen aan het dempen van het Mariah Carey-gevoel. Is die nu al dood?»

HUMO Nog niet.

Teeuwen «Oh juist, ik dacht aan Whitney Houston. Zij is in bad overleden, niet? Nou, als je dan toch moet sterven (lachje).»

HUMO Heb je iets met kerst?

Teeuwen «De diepe traumatische weerzin die ik er vroeger voor voelde, is verdwenen. Maar het zijn wel de dagen waarvoor drank en drugs zijn uitgevonden, volgens mij.»

HUMO Om familieruzies de baas te kunnen?

Teeuwen «Familie mijd ik juist die dagen. Maar ik vind het altijd heel moeilijk om mijn harddruggebruik precies te timen: ik kan niet zowel op kerstavond als op kerstdag én op tweede kerst harddrugs nemen. Meestal neem ik harddrugs op kerstavond, waarna ik het wat rustiger aan doe, zodat ik er op oudejaarsavond nog eens tegenaan kan gaan.»

HUMO Toen je destijds op de toneelschool van Eindhoven scoorde met een nummer over kerst, wist je dat je mensen wilde gaan entertainen. Weet je nog hoe dat nummer ging?

Teeuwen «Het heette ‘Kerstmis in Holland’. (Declameert) ‘Kerstmis / Kerstmis in Holland / Is geen feest voor iedereen / Kerstmis in Holland / Waar moet het met de vrede heen? / Een kind ligt snikkend in een steeg / Geslagen totdat het eeuwig zweeg / Knikkend met d’r knietjes, het is fris / Vraagt het zich af waaróm het Kerstmis is / Kerstmis in Holland.’ Dat couplet ken ik nog.»

HUMO Je dochtertje is ondertussen 5 jaar: trek je met haar naar de supermarkt zodat ze op de schoot van de Kerstman kan zitten?

Teeuwen «Alle typische vaderdingen heb ik tot nu toe gedaan. En ik vind het allemaal leuk. Ik ben onlangs zelfs naar Eurodisney gegaan. Heb je m’n filmpje op Instagram niet gezien?»

HUMO Jawel: daarin was je een elfje aan het photobomben. Vind je Instagram leuk, of is het van moeten?

Teeuwen «Mijn vriendinnetje beheert dat account. Ze filmt af en toe iets en zet het er dan op, maar het is wel mijn account.»

HUMO Onder het opschrift ‘WEEKENDVIBES’ poseer je met een bolhoed en een schilderij van een tuiltje bloemen. Breng je gewoonlijk zo je weekends door, of is dat puur voor de sociale media?

Teeuwen «Dat zijn echte weekendvibes: als het gezellig is, dan worden er foto’s genomen en filmpjes gemaakt. Het is dus niet van tevoren bedacht. Die directheid van sociale media vind ik net heel erg leuk.»

HUMO Kijk je zelf nog weleens naar ‘Industry of Love’, ‘Spiksplinter’ en ‘Echte rancune’?

Teeuwen «Die narcistische neiging kan ik gelukkig onderdrukken, maar ik heb ze nog goed in m’n hoofd zitten. Voor ‘Echte rancune’ is het trouwens de tv-première, hè! Die is in Nederland nog niet op de buis geweest.»

HUMO De Engelstalige versie ervan, ‘Real Rancour’, staat op Netflix. Zie je dat als een deur naar Amerika?

Teeuwen «Maybe. Het zit ergens op het internet, maar ze kennen me nog niet. Af en toe stuit er ’s iemand op die het leuk vindt, dus misschien gaat het zo wel langzaam groeien. Of misschien ook niet. Ik weet het allemaal niet meer. Laat ze maar allemaal lekker kapotvallen. Ik heb toch al een huis.»

HUMO Je diende ‘Real Rancour’ niet te censureren voor Netlix?

Teeuwen «Nee, die versie is voor 70 procent gelijk aan de Nederlandstalige en blijft net aan de goede kant, denk ik. Nu, er staat in de beschrijving: ‘He takes on Donald Trump.’ Terwijl die naam helemaal niet genoemd wordt in mijn show. Misschien hebben ze hem dus niet eens bekeken.»


Open zenuw

HUMO Laten we de drie shows eens overlopen. Tijdens je masturbatie-act in ‘Industry of Love’ zeg je: ‘Ik vind dit ook voor m’n ouders zo erg.’ Hebben ze je ooit afkeurend op je grappen aangesproken?

Teeuwen «Nee. Ze kijken wel uit (lacht). Eigenlijk heeft niemand me ooit op iets aangesproken. Als je dat soort nummers van ganser harte en zonder enige terughoudendheid brengt, dan is het gewoon heel krachtig.»

HUMO Denk je thuis bij het oefenen soms: ‘Wat zal het publiek hiervan denken?’

Teeuwen «Ik oefen nooit thuis. De situatie dat je in je eentje voor een publiek staat, is immers moeilijk te imiteren. Omdat ik al zo vaak op een podium heb gestaan, kan ik me er in mijn hoofd steeds beter in verplaatsen, maar vroeger ging dat heel erg mis: toen was het zo anders dan ik me had voorgesteld, dat ik helemaal moest omschakelen.»

HUMO Zelfs je karakteristieke mimiek oefen je niet?

Teeuwen «Nee. Ik denk ook nooit na over mimiek. Die gebeurt. Ik sta dus nooit voor de spiegel m’n teksten te declameren. Ik schrijf de voorstelling en speel alles pas voor het eerst op de try-outs. Maar als ik met vrienden of met m’n vriendinnetje rondhang, dan blow ik soms wat en begin ik te improviseren. Daarna kijk ik wat er leuk bleek die avond.»

HUMO Zangeres Anouk is gestopt met blowen omdat suf op de bank liggen niet combineerbaar bleek met het opvoeden van haar kroost. Jou lukt het wel?

Teeuwen «Ik rook nog hasj met tabak, maar dat doet me gelukkig niet terugverlangen naar sigaretten – daarmee ben ik al drie jaar gestopt. Ik lig ook niet suf op de bank als ik blow, ik word juist euforisch. Maar als ik het doe, dan doe ik het meteen daarna zes dagen niet. Er zit dus discipline in.»

'Als ik geen comedyshows zou maken, dan was ik gewoon een hypergevoelige open zenuw. Met het cynisme in mijn shows bezweer ik die gevoeligheid.'

HUMO Nog uit ‘Industry of Love’: ‘Zonder publiek ben ik gewoon een rare jongen.’ Vind je dat echt?

Teeuwen (lacht) «Je moet je voorstellen hoe het er zou uitzien als ik de dingen die ik in mijn shows doe, thuis zou doen.»

HUMO Dan zou niemand dat toch zien?

Teeuwen «En hoe raar zou dát zijn! Als ik geen comedyshows zou maken, dan was ik gewoon een hypergevoelige open zenuw. Met het cynisme in mijn shows bezweer ik die gevoeligheid. Ik engageer me geestelijk met allerlei zware onderwerpen, zodat ze draaglijk worden.»

HUMO Wat die zware onderwerpen betreft: een constante in de drie shows is de dood. In ‘Industry of Love’ zeg je: ‘Je wordt geboren, en zoef, je gaat in een rechte lijn naar de dood.’ In ‘Echte rancune’ word je ‘met je gezicht in de stront van de vergankelijkheid geduwd’.

Teeuwen (denkt na) «Nu je het zegt, komt dat inderdaad behoorlijk veel voor. Ook in mijn vroegere shows. Gek, want ik ben helemaal niet bezig met mijn eigen sterfelijkheid. Maar er zijn wel een hoop mensen om me heen gestorven die ik van dichtbij gekend heb (onder wie Roland Smeenk, met wie Teeuwen ooit een cabaretduo vormde en die in 1992 omkwam in een auto-ongeluk, en de controversiële regisseur Theo van Gogh, die in 2004 vermoord werd, red.). Daardoor ben ik misschien iets meer met de dood bezig dan anderen. Als je eenmaal gaat schrijven en op zoek gaat naar dingen die het diepst zitten… Tegelijk zoek je ook naar onderwerpen die iedereen meteen herkent. En dan kom je vroeg of laat bij de dood terecht. Seks, dood en jaloezie: dat zijn toch de belangrijkste onderwerpen? De wereldliteratuur staat er bol van.»

HUMO Zelfs nu je een dochter hebt, ben je niet bezig met je eigen sterfelijkheid?

Teeuwen «Nee. Soms denk ik wel: ‘Hoelang heb ik nog, en hoe oud zal zij tegen dan zijn?’ Maar als ik naar de films van Woody Allen kijk: jeetjemina, alsof het hem dagelijks bezighoudt! Dat heb ik niet.

»Aangezien mensen alsmaar ouder worden, lijkt negentig mij een normale schatting. Mijn ouders leven allebei nog. Ik wil net zo lang leven tot ik ga verlangen naar de dood. Niet uit depressiviteit, maar gewoon, omdat het mooi is geweest.»

HUMO Na ‘Industry of Love’ ging je het in Engeland proberen, waar je veel lof oogstte. Dylan Moran…

Teeuwen (onderbreekt) «Wíé?»

HUMO Dylan Moran, de Ierse stand-upcomedian die ook de fantastische sitcom ‘Black Books’ gemaakt heeft. Gevraagd naar komieken wier shows hij altijd zou kunnen bekijken, noemt hij jou. Hij vindt je wonderful.

Teeuwen «Gelijk heeft-ie!

»Ik volg de comedywereld niet meer. Ik heb vroeger alle komieken zo intensief gevolgd dat het op den duur wel even genoeg was. Ik ben op dat vlak een soort snob geworden: het moet vernieuwend zijn, want omdat ik comedy zo lang geanalyseerd heb, is het moeilijk om mij nog te verrassen. En als iets echt goed is, dan kom ik het via via toch wel te weten. Van de comedyserie ‘Eastbound & Down’, met Danny McBride, heb ik vorig jaar alle vier de seizoenen na mekaar bekeken. Heel erg grappig, want heel erg politiek incorrect. Het vervolg ‘Vice Principals’ was ook leuk.

»En wat Engeland betreft: in de comedywereld kennen ze me, en wat journalisten kennen me, maar dat is het. Wie me kent, is heel erg enthousiast, omdat er in Engeland nog niet zoveel van me te zien is geweest. In Nederland kennen ze me al sinds 1995. Ze kunnen niet euforisch blíjven (lacht).»

'Bij het schrijven zoek je naar de dingen die het diepst zitten, en tegelijk naar thema's die iedereen herkent. Dan kom je vanzelf bij de dood uit ''

HUMO In Engelse reviews word je vaak als shameless omschreven. Ben je ook in het dagelijkse leven schaamteloos?

Teeuwen «Ik heb het daar weleens over met mijn vriendin, die nu toneellessen volgt. Sociale schaamte – verlegen worden in gezelschap – is er na een jaar toneelschool meestal wel uit. Dat is ook de reden waarom sommige toneelstudenten zo onuitstaanbaar zijn: hoewel ze eigenlijk niets te vertellen hebben, nemen ze de volle ruimte in, en ze schamen zich daar ook niet voor (lacht). Op het podium ben ik schaamteloos, maar ik ben zeker niet vrij van schaamte. Ik probeer vooreerst geen dingen te doen waarvoor ik me moet schamen. Als ik me niet aardig gedragen heb, denk ik achteraf: ‘Oh my god.’ En ik kan ook een rooie kop krijgen als ik iets lees wat ik een dag ervoor heb geschreven en het te sentimenteel of geforceerd geëngageerd blijkt te zijn: ‘Jezus Christus, wat pijnijk.’»

HUMO ‘Choquerend’ is ook een woord dat vaak terugkomt in recensies. Waardoor raak jij gechoqueerd?

Teeuwen «Gruwelijkheid. Er is zoveel gruwelijks in de wereld. Willekeurige beelden uit een oorlogsgebied: dat choqueert. Als het gaat over gesproken woord of een creatieve expressie, dan moet het al heel ver gaan om mij te choqueren. Maar in de werkelijkheid is er genoeg schokkends te vinden.»

HUMO Na ‘Industry of Love’ had je er even genoeg van. Je noemde het leven van een comedian ‘geestdodend’. Heb je daar nu minder last van?

Teeuwen «Ik verveel me snel. Niet zozeer het spelen vond ik geestdodend, maar wel alles errond: in de auto stappen, ergens naartoe rijden, daar eten, spelen en dan de omgekeerde weg terug maken. Voor ‘Echte rancune’ was de tournee wat korter en waren de zalen wat groter, zodat ik het niet zoveel na elkaar hoefde te doen. M’n eerste show (‘Hard en zielig’, uit 1994) heb ik 265 keer gespeeld: toen was ik het kotsbeu.

»Maar goed, misschien is het verwend geleuter. Iedereen moet naar zijn werk gaan. Herhaling is nu eenmaal een wezenlijk onderdeel van het theater, en het gevecht tegen de routine ook. Om het toch fris te houden blijf ik aan mijn materiaal sleutelen. Ik kan ieder optreden gebruiken om die show nog beter en strakker te maken, met als einddoel de tv-opname. En dan blijft het best lang interessant.»


Rechtse praatjes

HUMO In ‘Spiksplinter’ breng je een nummer over de islam: ‘Islam, islam, islam / Jou treft geen enkele blaam / Je kunt er niets aan doen / Als je flipt van een cartoon / Je zult nog moeten leren / Met vrijheid om te gaan / Homo’s accepteren / En de vrouwtjes niet slaan’. Dat was nog vóór Charlie Hebdo en de reeks Europese aanslagen.

Teeuwen «We hadden wel al 9/11, de moord op Theo van Gogh en de fatwa tegen Salman Rushie gehad. Maar ik was er inderdaad vroeg bij. Ik had het er met Theo al over vóór 9/11, toen was het voor hem al een thema.»

HUMO In ‘Echte rancune’ heb je het, na alle kritiek die je op dat nummer uit ‘Spiksplinter’ kreeg, mooi opgelost: ‘Waarom grappen maken over iets wat overduidelijk voor vrede, voorspoed en geluk zorgt? Daarom is dat islamitische gevoel voor humor bekend over de hele wereld!’

Teeuwen «Dat is een nummer waar hard om gelachen wordt. En dat heeft best wel geduurd. Want met die associatie van allerlei aanslagen in het hoofd is het heel moeilijk om de lachspieren een beetje op gang te krijgen (lacht).

»De afgelopen jaren ben ik iets controversiëler geworden. Zodra ik m’n pijlen ook op de politieke correctheid ging richten en de linkse dogma’s onderuit ging halen, zijn er een hoop mensen afgehaakt: ‘Vroeger was-ie leuker. Die rechtse praatjes zijn we onderhand wel beu.’ Ook bij tv-komieken in Amerika merk ik dat: er wordt vooral gelachen en geapplaudisseerd om de retoriek en niet meer zozeer om de geestigheid. Mensen vinden het heel leuk om op een enigszins komische manier hun eigen politieke ideeën uit de mond van een comedian te horen. Daardoor is het voor sommige mensen moeilijker geworden om mij te omarmen.»

HUMO Die morele verwarring is een thema in ‘Echte rancune’.

Teeuwen «Ik zie heel veel morele verwarring om me heen. In sommige gesprekken met Amsterdammers vind ik mezelf vrij nuchter (lachje). Amsterdam is een heel linkse stad, en de culturele wereld is ook links. Hoewel ik daar ook vandaan kom, heb ik meer het idee dat die wereld bij mij is weggedreven dan dat ikzelf heel erg ben opgeschoven. Als je alleen al het begrip racisme een beetje probeert te relativeren, wordt er hysterisch gereageerd. Het lijkt alsof mensen heel erg hechten aan het verhaal dat Nederland een door en door racistisch land is, en dat er nog enorm veel werk aan de winkel is. Welnu, ik weet niet beter dan dat we er de afgelopen veertig jaar via de cultuur en via het onderwijs ingeramd kregen dat racisme slecht is, en waartoe het kan leiden. En iedereen die ik ken, is het daarmee eens. Als iemand betrapt wordt op een daadwerkelijk nare racistische uitspraak, dan maakt hij zichzelf sociaal onmogelijk. En terecht. Als je dan nog steeds blijft volhouden dat Nederland een door en door racistisch land is, geef het dan maar op, want dan hebben alle inspanningen van de afgelopen veertig jaar kennelijk geen zin gehad. En ik geloof dat er wel degelijk vooruitgang is geboekt. Maar dat is al een taboe in sommige kringen.

»Hetzelfde met het milieu. Mensen accepteren heel gedwee het verhaal van: ‘We gaan allemaal ten onder!’ Dat vind ik ook een vorm van morele verwarring, waaraan een soort christelijk element vastzit: ‘We zijn zondig. We zijn de planeet kapot aan ’t maken.’ Ik kan daar niets mee. Als ik iets zie dat over de opwarming van de aarde gaat, dan zet ik de tv in 99 procent van de gevallen af. Ik vind het zo’n onmenselijk onderwerp. We worden opgezadeld met een soort van erfzonde, waar niemand individueel ook maar iets aan kan veranderen. Maar we krijgen het wel ingepeperd en dan moeten we heel gedwee het hoofd laten hangen.»

'Mensen vinden het heel leuk om hun eigen politieke ideeën uit de mond van een comedian te horen. Dat maakt het voor sommigen moeilijk om mij te omarmen ''

HUMO Jij eet dus niet minder vlees en maakt niet minder vliegtuigreizen om je ecologische voetafdruk te beperken?

Teeuwen «Nee. En niemand doet dat.

»Morele verwarring is trouwens niet zo erg als morele zelfgenoegzaamheid. Blind zaken aannemen zonder je erin te verdiepen: dat zie je veel te veel, en helaas ook aan de linkerkant. Als je hier in Amsterdam met jongeren praat, dan hoor je ofwel hoe verschrikkelijk Trump is, ofwel Thierry Baudet. En daarvoor was het Geert Wilders. En dan gaan ze mekaar daarin lopen bevestigen. Wil je de avond dan nog wat boeiend houden, dan moet je gewoon zeggen: ‘Ik vind ze allemaal hartstikke goed! Leg me maar eens uit waarom ze zo slecht zijn!’ Ik ben nogal fan van GeenStijl (een Nederlandse actuasite, red.), omdat zij als enigen in de culturele wereld de gevoelige punten van deze tijd durven aan te snijden. Terwijl veel mensen vinden dat ze ‘alleen provoceren’. Als ik dan vraag: ‘Heb je een voorbeeld? Kan je één van de schrijvers noemen?’ dan komt er níéts. Sinds ik daartegen aan het rebelleren ben, heb ik wat meer vijanden gemaakt.»

HUMO In ‘Echte rancune’ heb je het ook over het white male privilege. Heb je het gevoel dat jij je als blanke man voor alles moet verantwoorden?

Teeuwen «Ik doe het niet en heb ook niet het gevoel dat ik het moet doen. Ik onttrek me daar gewoon aan. Uitgaan van het white male privilege is namelijk racisme (lachje). Het was toch Martin Luther King die zei: ‘We moeten mensen beoordelen op de inhoud van hun karakter en niet op de kleur van hun huid.’ Doe dat dan ook, zou ik zeggen.»

HUMO Kort na de opkomst van #MeToo wisten veel mannen plots niet meer hoe ze met vrouwen moesten omgaan: mochten complimentjes nog?

Teeuwen «Wat #MeToo betreft, is er volgens mij een groot verschil tussen hoe daar in de grootsteden over wordt gesproken en in de rest van het land. Ik denk dat je steeds meer de verdeling krijgt tussen de elite en de gewone mensen. Op dit moment is er meer hysterie en morele verwarring bij de elite en zit het gezonde verstand bij de gewone mensen, die er met verbazing naar kijken: ‘Wat is dit voor onzin?’

»Herman Brood zei eens over Amsterdam: ‘De stad waar alles kan en niets gebeurt.’ Dat vat het wel zo’n beetje samen. We zijn doodgegooid met rechten, en nu vragen we ons af wat we daarmee aan moeten. ‘Waar willen we nog voor strijden?’ Er komt een tegenbeweging tegen de hysterie van allerlei failliete emancipatiebewegingen die wanhopig op zoek zijn naar relevantie. Het is maar te hopen dat de landing naar gezond verstand een beetje zacht zal zijn (lacht). Nu, dat zorgt er wel voor dat deze tijd rete-interessant is. Ik ben blij dat ik nu leef.»

HUMO Vijf van de zeven ‘Echte rancune’-shows in België waren op slechts een paar minuten tijd uitverkocht.

Teeuwen «Fantastisch. Vroeger vond ik dat veel meer vanzelfsprekend, want toen wist ik niet beter. Maar dat het zo goed ging met die verkoop nadat ik jaren niet meer gespeeld had, maakte me oprecht dankbaar en blij.»

HUMO Toch kun je het in ‘Echte rancune’ niet laten om mensen erop te wijzen dat ze je jazzplaten niet gekocht hebben.

Teeuwen «Uit frustratie. Je werkt heel hard aan zo’n plaat en hebt er allerlei verwachtingen bij. Maar als je zegt dat je een plaat gemaakt hebt, is het antwoord: ‘Oh, leuk. Wanneer komt er een nieuwe show?’ (lacht) Dat ik met mijn muziek niet even goed scoor als met mijn cabaretwerk, zorgt natuurlijk voor teleurstelling. Al neem ik ook mijn eigen narcisme op de hak.»

HUMO Wat de titel ‘Echte rancune’ betreft: ben jij rancuneus?

Teeuwen «Holding a grudge is niet echt een talent van mij. Soms vergeet ik zelfs dat ik met iemand ruzie had. Dan ontmoet ik die weer en ben ik heel gezellig aan het praten, om dan plots te beseffen: ‘O shit, ik had nog een rekening openstaan met deze figuur!’ Ik heb wel wat rekeningen openstaan, maar die worden waarschijnlijk nooit ingelost. Als mijn broer vroeger boos was, dan kon hij de hele dag boos op zijn kamer blijven zitten. Ik deed dat ook wel ’s, maar na tien minuten dacht ik al: ‘Wat zit ik hier nu eigenlijk te doen?’

»Of mensen rancuneus zijn tegenover mij? Dat niet, maar ik kan wel heel confronterend en direct zijn, en mensen kunnen dat op een gegeven moment niet meer trekken. Maar het is ook niet nodig om veel schade aan te richten als je doet wat ik doe. Ik werk alleen en sta alleen op het podium: ik moet dus niet langs heel veel mensen om mijn doel te bereiken. Omdat je mij niet vaak iets kunt maken, zijn er een paar recensenten die mij bewust een tik uitdelen, omdat dat het enige moment is waarop ze dat kunnen.»

'Sinds ik mijn pijlen ook op politieke correctheid en linkse dogma's richt, zijn er een hoop mensen afgehaakt: 'Vroeger was-ie leuker.''

HUMO Kun je een slechte recensie makkelijk naast je neerleggen?

Teeuwen «Nee. Er zit nog ergens een diepgeworteld minderwaardigheidscomplex in mij. Als daaraan geappelleerd wordt, dan is die wond weer helemaal open en denk ik dat ik helemaal niks ben.»

HUMO Hoe komt dat?

Teeuwen (ontwijkend) «Dat is allemaal van vroeger. Ingesleten patronen. Kun je daar wat mee? (lacht) Als dingen op een bepaalde leeftijd iets te veel worden gezegd, dan duurt het lang voordat je echt… Nu, ik ben pedant genoeg, maar ik wou dat ik slechte kritiek meer naast me neer kon leggen. Al gaat dat steeds beter, omdat ik nogal uitgesproken ben en niet alleen maar applaus oogst.»

HUMO In de drie shows ga je het publiek in en neem je handtassen af of wrijf je iemands gsm over je kruis. Nog nooit klappen gekregen?

Teeuwen (neemt lachend onze gsm en houdt die onder tafel) «Nee. Mensen weten waarvoor ze komen. Er is tegen dan al zo’n rare anarchistische sfeer ontstaan dat ze me laten begaan. Ik houd altijd goed de ogen in de gaten van degene aan wie ik een vraag stel. Het mag wel even spannend zijn, maar ik wil niet dat iemand met een rot gevoel naar huis gaat. Ik wrijf die gsm trouwens niet écht over mijn penis, hè. Er wordt nooit schade berokkend, noch aan spullen, noch aan mensen.

»Ik heb trouwens weleens rare fans gehad. Een man die met z’n zoon onder m’n raam stond en gewoon aanbelde! Ik zei: ‘Ja maar, het is niet de bedoeling dat je hier aan mijn huis komt!’ ‘Maar hoe moeten we dan met jou in contact komen?’ (lacht) Ik heb ook al jaren hetzelfde telefoonnummer, en er is een tijd geweest dat studenten me om de haverklap opbelden. Tot ik zei: ‘Oké, je hebt vijf minuten: vertel me wat je te vertellen hebt.’ En toen kwam er niets. Sindsdien gebeurt dat nooit meer. En als ik over straat loop, claxonneren ze en steken ze hun duim op: ‘Hansie!’ Of ze roepen me dingen na uit mijn shows. (Droog) Terwijl ik mijn eigen werk toch echt wel ken.»


Minidepressie

HUMO ‘Echte rancune’ dateert van 2016. Waar heb je je sindsdien mee beziggehouden?

Teeuwen «Filmpjes gemaakt voor m’n site. En meegewerkt aan de VPRO-reeks ‘Poesjes’, die gemaakt wordt door Nova van Dijk, een vriendin van me. ‘Poesjes’ is sinds eind november dagelijks op de buis en gaat over katten die samen in een huis zitten en waarvoor sketches bedacht werden. Ik spreek de stem in van schildpad Ed, de butler van de decadente kater Boudewijn.

»En verder is het volgen van het intellectuele debat al interessant genoeg om je dagen mee te vullen. Er gebeurt zoveel! Aan alle bange linkse jongetjes en meisjes zou ik willen zeggen: probeer toch ook een beetje te genieten van het feit dat er een president in het Witte Huis zit die een pornoster Horseface noemt. Als je dáár niet om kunt lachen, dan wordt het wel zwaar voor je.»

HUMO Op je site schrijf je: ‘Ik ben verslaafd aan uw waardering. Mijn naasten komen veel liefde en aandacht tekort.’ Zit daar een grond van waarheid in, komt je werk op de eerste plaats?

Teeuwen «Het is voor mij onmogelijk om in de liefde succesvol te zijn als ik niet creatief ben. Als dat gedeelte niet bevredigd wordt, dan ben ik sowieso geen leuke partner, voor niemand. Een echt duidelijke hiërarchie kan ik daarin niet aanbrengen, want als ik geen liefde zou krijgen, zou ik ook niet heel creatief zijn. Zo werkt mijn hoofd nu eenmaal. En ik ben dan nog een gezegend iemand, want het overgrote deel van de creatieve mensen kan daar zijn geld niet mee verdienen. Die moeten dan thuis gaan schilderen en ergens anders hun brood verdienen.

»Het creatieve proces zie ik als een soort minidepressie: eerst weet je het allemaal even niet meer, dan heb je de stukken bij elkaar en ben je even euforisch, en soms bedenk je in die euforie iets wat je met een publiek kunt delen.»

HUMO Elke show is dus het resultaat van een depressie?

Teeuwen «Niet echt een depressie, dat je nauwelijks nog kunt bewegen van ellende en voor je uit zit te staren in een stoel, maar wel het gevoel dat het allemaal niet goed is en niet klopt. En dan wordt dat een obsessie. De mentale toestand waarin alles weer grappig is, bereik ik pas als ik de dingen echt weer een beetje begrijp. Net zoals je pas grappen kunt maken over je eigen ervaringen als je ze verwerkt hebt en er genoeg afstand van hebt kunnen nemen. Ik moet opladen voor ik weer iets nieuws kan vertellen, en de ene keer duurt dat langer dan de andere keer.»

HUMO Je bent 51: is je carrière gelopen zoals je het wou?

Teeuwen «Ik weet niet meer wat ik vroeger hoopte, maar ik ben niet ontevreden. Ik zou nog wel graag een goeie film willen maken of een goeie rol willen spelen. Maar het begint steeds meer tot me door te dringen dat ik gedoemd ben om die meneer alleen op het podium te zijn. Dat dát het gewoon nou eenmaal is. Heel veel artiesten hebben die korte crisis: dan gaan ze allerlei andere dingen proberen die niets worden (lacht).»

HUMO Noem je je muzikale uitstap nu een crisis?

Teeuwen «Nou… Het is ook een beetje mijn eigen schuld: ik ga er nooit echt vol voor. Qua marketing heb ik niets voor die platen gedaan. Maar in comedy kan ik me, in tegenstelling tot de muziek, echt onderscheiden. Ik hoop nog iets heel goeds te maken, waardoor alles wat ik tot nu toe gemaakt heb, een opmaat voor dat ene grote meesterwerk bleek te zijn (lacht). Het idee dat creatief gezien het beste achter me ligt, vind ik een ondraaglijke gedachte.»

HUMO Zul je nog platen maken?

Teeuwen (gespeeld radeloos) «Voor wie?»

HUMO Voor jezelf?

Teeuwen (lacht) «Ik ben toch geen hobbyist! Hobby’s, dat is voor de middelmatige mensen. If you’re good at something, never do it for free.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234