'Heal': genezing en doorbraak van Strand Of Oaks

De 32-jarige Tim Showalter, alias Strand Of Oaks, geeft zijn demonen vrije baan op ‘Heal’, een plaat waar hij zelf versteld van staat. Persoonlijke sores – de liefde, eenzaamheid, de grote waarom-vraag – getoonzet met gebruik van synthesizers, loeiende gitaren (Jay Mascis doet mee) en een slachtveld aan drums. Het levert songs op die ’s nachts komen spoken.

Tim Showalter «Ik hou van platen waarop je hoort dat de maker heeft gezegd: ‘I’m gonna go for it, en als ik het niet haal, dan is het maar zo.’ Ik denk dat het Gene Ween was die zei: ‘If you’re gonna miss, miss big.’ Hoeveel voorzichtige, niet storende, retesaaie platen zijn er niet? Dan liever een punksong die halverwege een synthsong wordt, overgaat in iets dat van New Order zou kunnen zijn, om opnieuw met punk te eindigen.

»Ik besef dat ik op deze plaat risico’s neem, maar ik wílde risico’s nemen. Kijk, ik heb een lange baard, zie er wat groezelig uit, ik had net zo goed een veilige folkplaat kunnen maken waarop ik het heb over de bossen en de bomen. But I don’t want to talk about the fucking trees, man. Ik kom zelden in het bos. Als ik niet op tournee ben, zit ik in mijn kamertje, drink ik te veel bier en zit ik in mijn eigen kleine wereldje wat medelijden te hebben met mezelf (lacht). Want man, wat kan het leven bij momenten zwaar in je nek hangen. En het enige wat ik heb om daaruit te breken, is mijn muziek.

»Zo rond mijn zevende, achtste – het was kerstdag – zei ik tegen mijn moeder: ‘Mama, ik haat kerstmis.’ ‘Waarom jongen?’ ‘Je kijkt er zo lang naar uit, mama, en uiteindelijk stelt het niets voor. In een vingerknip is het weer voorbij.’ Mijn moeder vindt het geenszins verbazingwekkend dat ik dit soort muziek maak (lacht). Wat niet betekent dat ze mijn muziek leuk vindt. Ze zou willen dat ik wat meer als The Carpenters klonk(lacht).

»Als je opgroeit in een working class-omgeving, met een wat bedrukte moeder en een vader met wie je niet overweg kan, dan gaat 90 procent van de songs van Bruce Springsteen over jou. ‘The River’: dat ben ik met mijn ouders. En als je dan zelf songs gaat schrijven, kun je helemaal niet meer om Springsteen heen. Ik wil reiken naar de top, en iets maken dat heel misschien ooit het niveau van iemand als Springsteen zal halen. Maar ik weet ook dat ik nooit iets zal schrijven dat zo goed is als: ‘Is a dream a lie if it don’t come true, or is it something worse, that sends me down to the river, though I know the river is dry’. (Stroopt de mouwen op) Kijk, kippenvel.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234