Heleen Debruyne: 'Abortus is geen schande'

Net wanneer Ierland dankzij het werk van onvermoeibare activisten eindelijk de draconische abortuswetgeving aanpast, schrijft een filosoofje van bij ons pompeus dat abortus ‘de grootste smet op het blazoen van onze samenleving is.’ Het zijn rare tijden.

Ik zou het filosoofje kunnen negeren, maar als de geschiedenis iets leert, is het dat je verworvenheden maar beter zorgvuldig blijft bewaken. Bovendien staat abortus ook in ons land nog steeds in het strafrecht.

‘Is het gemak van de moeder meer waard dan het leven van het kind? Is het zelfs te veel gevraagd om het ter wereld te brengen?’ schrijft Othman El Hammouchi. Een vrucht is vóór grofweg tweeëntwintig weken in de baarmoeder niet levensvatbaar zonder de moeder. De moeder is een autonoom individu, de vrucht draagt de mogelijkheid in zich om dat ooit te worden. Bijna net zoals een zaadcel. En ja, het is wel degelijk veel gevraagd om een kind ter wereld te brengen: een zwangerschap is altijd een risico, een aanslag op het lichaam. Een kind baren en afstaan is ook nog eens een aanslag op de psyche.

Vrouwen aborteren dan ook al zolang ze slim genoeg zijn om daar trucjes voor te bedenken. Historische bronnen vermelden kruidenmengsels, zware arbeid, keiharde massages, vaginale stoombaden, priemen... Voor wie vreesde niet in staat te zijn een kind groot te brengen, was geen risico te hoog. Pas toen het christendom de vrucht een ziel toekende, werd de praktijk taboe. Maar daarom kwam ze niet minder vaak voor. Engelenmaaksters in achterkamertjes hadden te bloederige handen om keurige statistieken bij te houden, maar historici vermoeden dat één op de drie zwangerschappen aan het begin van de twintigste eeuw nog eindigde met een levensgevaarlijke illegale afdrijving.

Zelfs nu we goede anticonceptie hebben, blijft het aantal abortussen stabiel. Mensenlevens zijn morsig: ook in deze tijden worden vrouwen nog ongewenst bezwangerd. Abortus uit het stafrecht halen en door medische professionals laten uitvoeren, zorgt er nergens voor dat er minder abortussen gepleegd worden. Alleen sterven vrouwen er niet meer aan. Abortus verbieden betekent dus in de praktijk: toegeven dat je de vage mogelijkheid van een mens belangrijker vindt dan het leven en welzijn van de vrouw.

De drang om zwangerschappen af te breken is zo enorm dat vrouwen er al millennia lang schaamte, straf en zelfs de dood voor willen riskeren. Is het wreed, dat vrouwen kiezen om hun potentiële kinderen niet geboren te laten worden? Misschien. Maar, zoals Simone Veil in 1975 al zei: ‘Geen enkele vrouw maakt die keuze voor haar plezier – elke abortus is een nederlaag.’ Veel moederdieren doden hun jongen als ze weten dat ze die niet zullen kunnen grootbrengen. Ze laten ze achter zonder eten, of, gruwelijker nog, vreten ze zelf op. Wij, mensen, kunnen op tijd inschatten wat onze mogelijkheden zijn, wij kunnen ons lichaam zo manipuleren dat we geen autonoom levende baby’s meer hoeven te vermoorden. Is dat niet wat ons mee tot mens maakt? Abortus is geen smet op ons blazoen, het is deel van de condition humaine.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234