null Beeld

Heleen Debruyne: 'De gynaecololoog pleurde zwijgend koude instrumenten in me. Ik ben geen vee, brieste ik'

Mijn benen lagen wijd opengesperd. Ik kreeg het dwingende bevel absoluut niet te bewegen, ‘anders gaat het lelijk mis.’ Aan mijn zijde stond een man met wie ik niet meer samen wilde zijn. Slapjes hield hij mijn hand vast. Zijn zaad had me in deze doktersstoel gebracht.

De voorgeschiedenis: jarenlang geknoei met verschillende pillen – ‘probeer misschien deze eens,’ zeiden de doktoren. Van haaruitval over hoofdpijn tot stemmingswisselingen, mijn lichaam liet zijn ongenoegen blijken met zoveel mogelijk bijwerkingen uit de bijsluiters. ‘Alsof dat gedoe met die zondeval en dat pijnlijke baren nog niet genoeg was, krijg ik hoofdpijn, terwijl jij lekker mag lozen,’ raasde ik tegen de man die ik nog niet durfde te verlaten. ‘Koop jij nu maar condooms,’ droeg ik hem op. Gelaten onderging hij de – toegegeven, een tikje onredelijke – woede die ik voelde omdat de farmaceutische industrie na al die decennia nog steeds geen goede anticonceptie voor mannen heeft ontwikkeld. Minder gelaten was hij toen het pas gekochte condoom kapot knalde, net op de dag van mijn eisprong.

null Beeld

Het internet leerde me dat een koperspiraal een etmaal na de conceptie plaatsen ook zwangerschap voorkomt. Haastig zocht ik een gynaecoloog die zo goed zou zijn om tijdens het weekend zo’n koperen harpoentje in mijn baarmoeder te schieten. ‘Wilt u zeggen wat u precies gaat doen, daarbinnen,’ vroeg ik, bang en weerloos in de beugels. Hij pleurde koude instrumenten in me, zwijgend. Ik voelde scherpe pijn, warm bloed stroomde uit mijn vagina, ik begon te trillen, vroeg huilerig nog een keer of hij alsjeblieft wilde zeggen wat er aan de hand was, of de pijn normaal was. Het metalige geluid van de instrumenten was zijn enige antwoord. De man naast me aaide me, zei dat ik kalm moest zijn. Zodra de dokter zijn puntige instrument uit me haalde, sprong ik uit de beugels en trok ik de eendenbek uit mijn vagina. Nu ik weer kon bewegen, werd mijn vernedering woede. ‘Ik ben een mens, geen vee,’ brieste ik, ik veegde stapels papier van zijn bureau en stormde naar buiten, zonder te betalen. De man van wie ik nu zeker wist dat ik hem moest verlaten liep beschaamd achter me aan, mijn jas en tas in zijn armen. De rekening werd me nooit meer nagestuurd.

Als ik dit incident in een gesprek onder vrouwen deel, gooien ze meteen hun eigen, vaak nog minder aangename ervaringen op tafel. Bijwerkingen van medicijnen verzwijgen. Een onaangekondigd vaginaal toucher. Neerbuigende opmerkingen over het aantal sekspartners. Een keizersnede die niet had moeten gebeuren. Ongevraagd een deel van de baarmoederwand wegzuigen tijdens een heel andere operatie. Een abortus die een diep vernederende ervaring wordt.

Ik wil geen zwartboek van de gynaecologie schrijven. Ja, er zijn genoeg beleefde dokters, en ja, we moeten dankbaar zijn voor de medische wetenschap. Maar dit gruwelkabinet van gynaecologische ervaringen doet vermoeden dat nog te veel dokters te weinig werk maken van dialoog met de patiënt. Nochtans zou het makkelijk kunnen zijn: praat, voor een vrouw haar benen voor je openspert.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234