null Beeld

Heleen Debruyne: 'De trapladder van de monogamie'

Sinds ik vorige maand 28 werd, heb ik een stalker. Christian Carter: daadkrachtige kaaklijn, priemende oogjes, reeds terugtrekkende haarlijn door een kunstig kapsel bedekt.

Heleen Debruyne

De vloggende datingcoach, die als onkruid op al mijn sociale media opduikt, wil me ‘leren wat je moet doen om je date te laten smeken om meer’. Hij zet zijn woorden kracht bij met zijn bonkige armen. ‘Dankzij mijn handige tips krijg je hem eindelijk in een relatie!’

De algoritmes vinden het hoog tijd dat ik eens een vent aan me vasthaak, dat we de trapladder van de monogamie bestijgen om, via het beleefd opeten van de kleffe diners van de schoonouders en het aankopen van het eerste vastgoed, de hoofdprijs uit die andere stalkende reclames te winnen: een positieve zwangerschapstest.

Volgens Christian en consorten dien ik, om daarin te slagen, verzorgd maar niet te uitbundig opgemaakt te zijn. Mijn niet ál te uitzinnige persoonlijkheid moet een man charmeren, om hem vervolgens in mijn bed te lokken – maar vooral niet te vroeg. Ik moet interesse tonen zonder opdringerig te zijn. Zo en alleen zo, kan ik een man in mijn klauwen krijgen die aan al mijn voorwaarden voldoet.

Ik moet mezelf dus handig in de markt zetten, ziet Moira Wiegel, die een boek schreef over daten. Niet het zoveelste zelfhulpboek, maar een scherpe analyse van hoe daten met de tijd mee vervormt. Vroeger ontvingen meisjes geschikte huwelijkskandidaten bij hen thuis, onder de arendsblik van de familie. Aan het begin van de 20ste eeuw gingen steeds meer jonge vrouwen werken – in fabrieken en wasserijen, op kantoren. Ze woonden bij familie of hospita’s in de stad en moesten een andere manier vinden om mannen te ontmoeten. De jacht gebeurde nu buitenshuis, op straat, in restaurants, in parken en danshallen. Vrouwen verdienden belachelijk veel minder dan mannen, dus als ze wat pret wilden beleven, lieten ze hun date opdraaien voor de kosten – wat dan weer slecht was voor hun reputatie. Werkende vrouwen hoopten zichzelf omhoog te kunnen daten, een rijke man te versieren die hen kon redden uit hun leven als loonslaaf. Het zijn clichés die datingcoaches nog steeds in leven houden.

In de jaren 50 werd de datingcultuur suikerzoet, vooral iets voor tieners, die voor het eerst tijd en geld hadden. In de jaren 80 eisten yups dat hun partners op maat van hun wensen gesneden werden. Nu is het jachtterrein digitaal: op dating-apps presenteert iedereen zichzelf zo glanzend mogelijk.

Het hele ritueel van het besnuffelen van potentiële partners is cultureel bepaald. Maar Wiegel ziet een constante: vooral vrouwen worden geacht zich te trainen in het begeerlijk zijn. Logisch, want zij moeten zich meer haasten, brullen boeken, tijdschriften, films en datingcoaches: hun schoonheid en vruchtbaarheid verwelkt immers waar ze bij staan. En daar kruipt veel tijd en geld in: kleren, make-up, sportlessen, scheermesjes, zelfhulpboeken, op maat gesneden advies van Christian Carter. Maar telkens als Carter me commandeert, kan ik mezelf sussen met Wiegels boek. De wegen naar de liefde zijn een gewoonte. Je kunt ook een andere route nemen.

undefined

Heleen Debruyne is schrijfster en chef vrouwenzaken.

Volgende week: Naema Tahir, Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234