null Beeld

Heleen Debruyne: 'Dood en verderf in mijn bloedbaan'

Dit is een nieuw dieptepunt,’ denk ik. Voorzichtig trekt ze mijn billen uit elkaar. Ik sta voorovergebogen tegen de muur van onze chalet geleund. Ze spreidt mijn billen nog wat verder, om een optimaal zicht op mijn bilspleet te krijgen.

We zoeken een teek. Mijn oksels, schaamstreek, armen en benen zijn al veilig verklaard. Sinds ik dat kleine zwarte puntje op mijn onderbeen heb gezien, waaraan bij nadere inspectie kriebelpootjes bleken te hangen, probeer ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. Een teek. Lyme! Ik voel me koortsig. Is dat een vaag verlammingsverschijnsel, dat trekje bij mijn mond? Ik doorbrak de idylle van ons weekend in het bos – eten, lezen in hangmatten, drinken – en greep naar mijn smartphone. Google stelde me gerust: 1 tot 3 procent van de gebeten mensen krijgt Lyme. Google duwde me ook in een paniekvlaag: het noodlot haalt de schouders op voor statistiekjes!

Hoe dat piepkleine monster dood en verderf in mijn bloedbaan aan het spugen is – ik zie, nee ik vóél de legers van Borrelia-bacteriën mijn systeem binnendringen. Ademen. Blijven ademen. Hopen dat mijn kontgaatje goed gewassen is. Ik ken dit. Ik ben geen angstig mens. Ik stap met onbekenden in auto’s, ik wandel ’s nachts alleen door duistere grootsteden, ik spreek zalen vol bloeddorstige pubers toe. Maar ik ben een hypochonder. Ouder dieptepunt: op mijn negentiende heb ik me een week lang opgesloten omdat ik er zéker van was dat ik hiv had opgelopen. Mijn leven was voorbij, het internet bevestigde dat. Ik had niet eens onveilig gevreeën, maar tja, het noodlot houdt geen rekening met condooms. Misschien had die andere persoon wel een microscopisch klein wondje, dat tegen een microscopisch klein wondje van mij had geschuurd? Al dat hoesten en snotteren, die koorts, die duizelingen, wat kon het anders zijn? Lichte verkoudheid en stressverschijnselen, zei de dokter, die ik haar lach zag binnenhouden. Toen ik het dokterskabinet buiten stapte, brak de zon door de wolken – soms is de stad toevallig het beste decor voor je gemoed. Ik besloot om te gaan feesten en me nooit nog zo te laten gaan. Ik vermijd online symptomencheckers – álles kan op kanker of aids wijzen. Ik blijf te allen tijde ademen. De allesoverheersende paniek is er nog zelden. Nu monitor ik mijn lichaam voortdurend. Ik ken alle pijntjes, normale en abnormale vochten, stemmingen en schommelingen. Veel dokters heb ik tot milde wanhoop gedreven. Mijn huisarts is geselecteerd op zijn bereidheid om de academische papers die ik meebreng samen door te nemen, om uit te leggen hoe medicijnen precies werken, om onverbloemd te zeggen wat de allerergste bijwerkingen zijn. Dat gevoel van controle leidt de ergste paniek om de tuin.

Ze kijkt op van tussen mijn billen. ‘Niets, hier. Je bent veilig.’ Nee, dat ben ik niet. De Lyme kan nu al in mijn been zitten. Of de kanker. Het noodlot laat zich niet controleren door een béétje hypochondrie, laat staan door obsessief ‘symptomen Lyme’ te googelen. ‘Dank je,’ zeg ik en ik neem mijn telefoon. Nog een laatste keer dan. Voor de zekerheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234