null Beeld

Heleen Debruyne: 'Een heel nieuw jachtterrein'

‘Ik wist het, toen ik al kakkend zat te swipen,’ triomfeer ik, ‘ik wist dat jij het was!’ Hij beweert vereerd te zijn dat ik hem uit de beeldenstroom heb gevist – ‘Zie! Het wérkt, toch?’ – maar ik merk dat hij zich een beetje schaamt. In de virtuele visvijver doet hij dan ook alsof hij Kasper heet en 30 is. Ik heet er gewoon Heleen en ben er 28. In die hoedanigheid leerde ik hem – geen Kasper en zeker geen 30 – kennen. Het was warm noch koud, een amechtig zonnetje probeerde te schijnen. In de hoop een aandenderende tram te halen, was ik wild molenwiekend aan het hollen. Ik werd bruusk afgeremd door mijn overvolle schoudertas, die ergens bleef haken en openviel. Hij raapte m’n spullen op, grijnzend. Moeiteloos haalden we de tram.

Als dit een filmscène was, zou ik een stevige slok sterkedrank nemen en klagen over het gebrek aan inventiviteit van de scenarioschrijvers. Maar zo voelt het lot, vermoed ik. Gewillig onderwerpen we ons eraan. Met trefzekere vingers betasten we elkaars lichamen en gedachten, zonder er harpoenen in te slaan. We kannibaliseren elkaars levens niet.

Zonder wroeging gooi ik me dus op Tinder, bij voorkeur op het toilet of wachtend op een trein die niet wil komen. Over die dating-app circuleren veel doemverhalen, en bij doemverhalen spits ik steeds de oren. Oppervlakkig, objectiverend, vervreemdend, zegt men. Een heel nieuw jachtterrein, waar de regels nog niet netjes afgebakend zijn, vind ik. Dat ik mijn gegevens prijsgeef aan glurende algoritmes, neem ik er stomweg bij. Op hooghartige dagen waan ik me er een antropoloog, bestudeer ik met een veilige verrekijker in de aanslag de drenkplaats van de homo sapiens, anno 2017. Meestal voel ik me er een verdwaalde fuifganger, in een te drukke feestzaal vol verlangende lichamen. Tussen de mannen op motoren, mannen met al te getrimde baarden, vrouwen met katten, mannen met handen vol pinten en vrouwen met getuite lippen, flitst hier en daar een vermoeden van frustratie, eenzaamheid, of zelfs – zou het? – een ziel voorbij. Of een zogezegde Kasper van 30, die zich verschuilt achter een grotesk figuurtje uit een paneel van Jeroen Bosch en een geestig tekstje. Onmiddellijk lees ik er zijn hand in – het is die eigenlijk helemaal niet contradictorische combinatie van zelfrelativering en onversneden arrogantie. Zijn virtuele leugen is onnoemelijk aandoenlijk. Ik stel me voor hoe hij op een loze zondagavond zorgvuldig die paar vierkante centimeters eerste indruk zat samen te stellen, en ik wil hem kussen. Als het zogezegde lot en mijn onhandigheid ons niet op dezelfde tram hadden gegooid, had ik Kasper vast afgedaan als intrigerend, maar toch maar niet, want waarschijnlijk te pedant.

undefined

Heleen Debruyne is schrijfster en chef vrouwenzaken.

Volgende week: Naema Tahir, Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234