Heleen Debruyne: 'Je een beetje vies voelen'

Ah, de man. Wat wil hij? Waarvoor leeft hij?

Sinds ik een klein meisje met twee lange vlechten was, kijk ik met verwondering naar de man. Eerst was er mijn vader. De geur van zijn zweet. Het bier dat hij ’s avonds uit de koelkast haalde. Hoe zijn adamsappel op en neer bewoog terwijl hij gulzig dronk. Wat deed hij toch overdag, waardoor hij met zo’n verbeten trekken thuiskwam? Dan, mijn leraren. Gekweld orerend over lang dode Grieken, hengelend naar de aandacht van het meisje – al zonder vlechten – dat ik nog was. Daarna, de eeuwige zoektocht naar de essentie. Man na man na man. In mijn bed. Op mijn tapijt. Luid kreunend. Zachtjes kreunend. Ze zitten wijdbeens aan mijn keukentafel. De eenzaten. De gekwelde hobbyisten. De luide brullers met hun fragiele ego’s. De hoogmoedigen met hun stille dictie. Ze willen dicht bij me zijn, maar toch niet te dicht. Ze willen dat ik hen troost, maar niet betuttel. Ze willen dat ik vrij ben, binnen een enorme kooi, bewijzen zo hun vrienden dat ze zelfs de wildste vrouwen kunnen temmen. Telkens als ik denk te begrijpen wat ze willen, gaan ze mokken. Wanneer ik dan wegga, zoals ik vermoed dat de bedoeling is, gaan ze krijsen. Als kleuters, wanneer een vriendje er ineens met een nochtans lang vergeten speeltje vandoor gaat. L’éternel masculin. Telkens als ik het denk beet te hebben, glipt het me tussen de vingers. Tegenwoordig houd ik het op bewonderen op afstand, uit zielsbehoud.’

Getver. Dit gaat me net iets te makkelijk af.

Dezer dagen woedt er een eindeloze, hondsvermoeiende discussie over waarom vrouwelijke schrijvers minder prijzen winnen dan mannen, minder aanzien hebben ook. Ze zullen wel minder goed schrijven! Kwaliteit drijft altijd boven! Alle juryleden zijn gore seksisten! Een mens zou andere schrijvers beginnen te vermijden, om dat gesprek te ontlopen. Op sociale media wordt een uitspraak van auteur Jan Siebelink boos gedeeld: ‘Ik denk dat vooral mannelijke auteurs in staat zijn om onuitwisbare vrouwenfiguren te scheppen. Misschien omdat zij meer oog hebben voor het raadsel van de vrouw. Een vrouwelijke auteur wil haar heldin helemaal transparant maken. Een mannelijke auteur zal het raadsel heel willen laten.’ Ik moest er aanvankelijk om lachen. Koddig, die hopeloos ouderwetse, plat romantische visie op vrouwen, de raadselachtige wezentjes. Dan bekroop me plots literaire penisnijd. Hoe heerlijk moet het zijn om jezelf toe staan je personages, de helft van de mensheid zelfs, in nevelen gehuld te laten. Vrouwen – mensen – zijn dan wel geen mysterie, maar wel eindeloos complex, en dat is lastig beschrijven.

Ik wilde het eens proberen. Schrijven als een man die schrijft over het raadsel van het andere geslacht. Het gaat zo vlot, dat ik me een beetje vies begin te voelen. Ik begrijp Siebelink en al zijn literaire voorgangers best: het is makkelijk om in heldere categorieën te denken en te schrijven. Lekker herkenbaar ook, voor de lezer. Aan alle mannen die zich in bovenstaand stukje tekst vrezen terug te vinden: het spijt me dat ik jullie tot clichés heb gemaakt. Alles voor de kunst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234