null Beeld

Heleen Debruyne: 'Liefde rond de stoofpot'

Heleen Debruyne

‘Meewarig of medelijdend. Zo reageren we op verhalen over nichtjes die, net 18 geworden, komen overvliegen van het Marokkaanse platteland, om te trouwen met die ene neef die dan wel X-benen, maar ook een goed draaiende pitazaak heeft. Ondertussen kijken we massaal naar ‘Blind getrouwd’.

In dat tv-programma huwen vier goedbedoelende, niet geheel onaantrekkelijke, maar enigszins eenzame Vlamingen met volslagen onbekenden, blind vertrouwend op het eveneens goedbedoelende advies van een troepje therapeuten. De clichés vliegen je tijdens het kijken om de oren: mannen willen vrouwen om voor te zorgen, vrouwen willen soulmates om op te bouwen. Er zijn treurig belichte feestzalen, bezopen vaders en pompeuze speeches van burgemeesters. Op het feest trippelen de bruiden hulpeloos rond, struikelend over hun strakke bruidsjurken – ze moeten wel steun zoeken bij hun bruidegom. ‘Samen zo’n feest doorstaan is een eerste oefening in bonding,’ zeggen de therapeuten. De eerste nacht die op het feest volgt, is vooral een oefening in ongemak. Daarna: de huwelijksreis. Een treurige parade langs de meest romantisch geachte troeven van de toeristische industrie.

Die belegen vieringen van een liefde die nog niet bestaat, laten na elke aflevering een wolkje tristesse in mijn ziel achter. ‘Blind getrouwd’ speelt met een romantische paradox: een team experten laten instaan voor de keuze van een partner, is volstrekt onromantisch. Maar zodra de ring om de vinger zit, moeten de twee onbekenden zoveel mogelijk ‘romantische momenten’ beleven om nader tot elkaar te komen. Dat kost altijd geld: het paar moet eten, op uitstap gaan, en – vooral, om de lust te smeren – zuipen. Af en toe ontstaat er uit die paradox een goed koppel. Dat komt, volgens de zich op de borst kloppende experten, omdat ze zich laten leiden door de ratio. Een goed koppel moet homogaam zijn, zeggen ze. Hetzelfde opleidingsniveau en dezelfde waarden en normen hebben, ongeveer even aantrekkelijk zijn. De liefde voor iemand die met dezelfde Vlaamse stoofpot is opgegroeid en om dezelfde flauwe grappen lacht, is inderdaad comfortabel.

Maar is liefde niet het meest memorabel wanneer je van je à propos wordt gebracht door iemand die net ánders is? Iemand die je, als je niet door lust werd gestuwd, een beetje raar of zelfs angstaanjagend zou vinden? ‘Om de wereld te redden, moeten we allemaal neuken met volslagen vreemden die een ander kleurtje hebben,’ zei Adriaan van Dis ooit. De ratio van de hoogopgeleide koppelaars van ‘Blind getrouwd’ bevestigt het alomtegenwoordige tegendeel: mensen willen trouwen binnen hun eigen bubbel.

Al in mijn puberjaren riep ik mezelf uit tot het tegendeel van een romanticus: voor mij rozenblaadjes, noch liefdesgedichten, alsjeblieft. Maar ‘Blind getrouwd’ doet me nu vurig pleiten voor een terugkeer naar de romantiek van de 18de- en 19de-eeuwse dichters en denkers die zich afzetten tegen de ratio van de Verlichting en zich lieten vervoeren door gevoel. Omdat de liefde – het verdoofd, verblind en versmoord worden door een geur, een gebaar of een paar ogen – ons uit onze veilig ommuurde wereld kan sleuren.’

Heleen Debruyne is schrijfster en chef vrouwenzaken.

Volgende week: Naema Tahir, Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234