heleen debruyne teaserBeeld Humo

ColumnHeleen Debruyne

Heleen Debruyne: ‘Mijn neurotische gedrag is plots de officiële richtlijn’

Het zijn bizarre tijden voor hypochonders. Weken geleden, toen iedereen corona nog afdeed als een griepje uit China, wist ik al precies wat de mogelijke symptomen en het verloop van de ziekte waren. De sterftecijfers kende ik uit het hoofd. Ik wrong me in poses om deuren te openen met mijn elleboog, ik schrok van elke rochel, na elke betaling haalde ik mijn ontsmettende handgel boven. Ik ben er niet trots op, maar toen ik de Aziatisch ogende uitbaatster van de krantenwinkel om de hoek zag hoesten, deinsde ik angstig terug. Dat vermoeiende neurotische gedrag waar ik al jaren met wisselend succes iets aan probeer te doen, is nu plots de officiële richtlijn.

De vergissing van hypochonders is dat we de statistieken – van hersentumoren, bevallingen met keizersnede, dood door influenza, lymfekanker, blakende jonge mensen die sterven aan corona – zien en niet denken: ha, mooi, de kans is zo oneindig veel groter dat mij niets overkomt. Nee, denken we, de rampspoed kán gebeuren, waarom zouden wij dan gespaard blijven?

De vergissing van de meeste mensen is dat ze de statistieken zien en zich onkwetsbaar wanen. Optimism bias noemen psychologen die neiging. Tot de rampspoed plots invloed heeft op hun eigen leven. Dan gaan ze alcoholische handgel, mondmaskers en cornflakes hamsteren.

Nu zowat iedereen thuis even neurotisch als ik zit te googelen, ben ik verward. Voor het eerst word ik bevestigd in een hypochondrische angst: corona is inderdaad zorgwekkend, mijn gedrag bleek niet neurotisch maar verstandig. Ik zou makkelijk de denkfout kunnen maken dat al mijn andere angsten dus ook gegrond zijn. Dat die zeurende hoofdpijn dan toch op een tumor wijst, dat mijn vermoeidheid een auto-immuunstoornis is, dat dat etterende wondje op mijn linkerteen aangevreten is door een vleesetende bacterie.

Spanjaarden in de rij voor de LidlBeeld Getty Images

De maatregelen die de overheid op advies van virologen oplegt, zijn begrijpelijk, en moeten we naleven: we willen een overbelasting van de ziekenhuizen vermijden. Maar het angstige, egoïstische gedrag van veel mensen irriteert me. Het lijkt alsof ik in een lachspiegel kijk: de algemene paniek is een groteske uitvergroting van mezelf.

Ik lees de statistieken opnieuw en schaam me: ik ben jong, kerngezond, ik heb een huis en een ziekteverzekering. Er worden veel lezingen afgezegd, maar ik heb een beetje reserve. Veel ander werk kan ik gewoon thuis doen. En als het toch lelijk misloopt en de corona mijn longen aantast, sta ik er als fitte, 31-jarige moeder van een baby goed voor in de rangschikking der mensenlevens. Mij zullen ze eerder aan de schaarse beademingsmachines leggen dan die alleenstaande 70-jarige met een rokershoest. Nu ik het zo bekijk, maak ik me geen zorgen meer over mezelf – heb ik meteen meer ruimte om me zorgen te maken over wie het echt nodig heeft. Opgewekt ga ik de deur uit, voor het dagelijks luchten uit de quarantaine. Ik glimlach naar de voorbijgangers die me van achter hun sjaals achterdochtig taxeren op mogelijke symptomen. Ik hoest en maak me geen zorgen. Misschien geneest corona me definitief van de hypochon­drie. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234