Heleen Debruyne: 'Pietenpaniek'

Sinterklaas: dat was een volwassen man in een raar pak. Net als die Pieten. Ik begreep niet goed waarom die hele maskerade nodig was, maar ik hield netjes mijn mond. Die zat toch vol met mandarijntjes en chocola. De andere kindjes vielen net niet in katzwijm voor die man met zijn vieze gelige baard. De vlekken op zijn groezelige vodden zagen ze niet, zijn opvallende West-Vlaamse tongval hoorden ze niet.

Het was niet aan mij om die pret te doorprikken. Dat liet mijn moeder me herhaaldelijk verstaan. ‘We konden het gewoon niet opbrengen elk jaar wekenlang tegen je te moeten liegen,’ verklaart ze haar onwil om mee te stappen in dat collectieve sprookje. Dat kon ik begrijpen. Mijn ouders hadden me niet in een god doen geloven, waarom dan in een halvegare heilige, een engerd die in een groot boek alles registreert wat je doet? Aan mijn sinterklaasloze jeugd houd ik bovendien trauma’s noch superioriteitscomplexen over, hooguit een wantrouwen voor zaken waar iedereen heel graag in wil geloven.

In deze tijden van Pietenpaniek wordt er onder kinderloze volwassenen bizar vaak over Sinterklaas gepraat. Mijn opinie over Piet – kinderen vinden die roetvegen even leuk als een volledig zwart gezicht, wat is het grote probleem? – wordt steeds breder gedragen. Nee, het is onthullen dat ik nooit in Sinterklaas heb geloofd, waar de monden van open vallen. Mensen kijken me aan alsof ik in een vluchtelingenkamp ben opgegroeid. ‘Nee!’ zeggen ze, ‘vreselijk! Waarom?’ Ik zie ze zich zorgen maken over de situatie in mijn gezin – comfortabel, dankjewel. Sommigen worden boos, vallen mijn ouders aan.

‘Je kan een kind toch niet met zo’n verantwoordelijkheid opzadelen: te moeten zwijgen tegen alle andere kinderen.’ Ik herinner me dat niet als een last. Net zoals ik gelovige klasgenootjes niet ging zeggen dat hun god een griezel uit een oud boek was, voelde ik niet de behoefte Sinterklaas met een welgemikte ruk aan zijn baard te ontmaskeren. Sinterklaas is toch geen religie! roepen de grootste atheïsten dan snel. Het is een kinderfeest! Dat klopt. Maar kunnen we echt niets leukers bedenken dan die rare oude man? Daarop antwoorden zelfs de felste beeldenstormers dat het nu eenmaal traditie is. Dat zo’n feest in deze versplinterde tijden voor cohesie zorgt.

Cohesie voor een maand, tot de winkelrekken leeg zijn, knor ik. En dan komt altijd de dooddoener: Sinterklaas, dat is toch pure magie? Dat gun je een kind toch? Magie genoeg in een kinderhoofd, antwoord ik. Het bestaan van kabouters vond ik tot mijn 10de behoorlijk waarschijnlijk. Achter in de tuin kwam de duivel soms met me praten – in ruil voor mijn gezelschap zou hij me leren vliegen. Het gezelschap verstomt dan. Mij zullen ze niet gauw uitnodigen op hun kinderfeestjes.

Heleen Debruyne is schrijfster en chef vrouwenzaken.

Volgende week: Naema Tahir, Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234