Heleen Debruyne: 'Treurig, die verkramptheid over menstruatie'

Samenleven met iemand die niet weet hoe vormeloos ik me voel, elke maand voor het bloeden begint? Aan wie ik niet durf vertellen over die keer dat ik in de toiletpot van een druk station stond te graaien omdat mijn menstruatiecup in van cafeïne doortrokken pendelaarspis was gevallen?

Naar wie ik niet kan roepen dat de vangst vandaag wel erg brokkelig is? Dat we moeten voortmaken omdat ik voel dat ik aan het lekken ben? Zo’n groot deel van mijn lichamelijke beleving afschermen van de persoon met wie ik een leven deel? Ik kan me moeilijk een grotere eenzaamheid voorstellen.

Toch is dat voor veel vrouwen de realiteit. Dat besef overvalt me af en toe. Wanneer een roedel tienerjongens gilt absoluut níéts te willen horen over de menstruatiecup, want ‘iew’. Wanneer een vrouw aangeeft ‘daar’ niets over te willen zeggen, want privé. Of laatst nog, toen ik een filmpje zag waarin Radio 1 mannen ondervraagt over hun kennis van de menstruatie. Nonchalant beantwoorden ze lastige vragen. Liters per maand, toch? PMS, wat is dat? Het verschil tussen een kleine en een grote tampon? Raadselachtig. Brokken in het bloed? Bel een dokter! Hoe kan zoiets banaals – zo’n 50 milliliter; premenstrueel syndroom: pijn en misère; meer volume; doodnormaal – zo in nevelen gehuld blijven? Omdat het, eeuwige dooddoener, privé is?

Niet elke vrouw moet de viscositeit van haar maandelijkse bloedingen op de sociale media gooien. Maar als mijn partner elke maand dubbelgeklapt van de krampen ergens uit zou bloeden, vroeg ik hem alle details. Je kunt de onwetende mannen een gebrek aan nieuwsgierigheid verwijten. Toch treft hen niet alle blaam: veel vrouwen verbergen het bewijs van hun cyclus angstvallig, zelfs voor hun partner. Logisch: onderzoek wijst uit dat meisjes leren dat dat bloed gênant is, iets waar je anderen niet mee mag lastigvallen. Een normale lichaamsfunctie wordt iets viezigs. Treurig, een verkramptheid die ervoor zorgt dat koppels samen oud worden zonder elkaars lichaam te begrijpen.

Erger nog zijn de gevolgen die de privésfeer ver overstijgen. Hulporganisaties staan te weinig stil bij hoe moeilijk het is voor dakloze of arme vrouwen om elke maand weer geld bij elkaar te schrapen voor iets dat ze sowieso al gênant vinden. Artsen hebben nog steeds geen goede remedie tegen het gevreesde premenstrueel syndroom (PMS, noteer, heren), dat zo’n 80 procent van alle bloedende vrouwen in meer of mindere mate treft. John Guillebaud, een zeldzame arts die de kwestie wel onderzoekt, vermoedt dat zijn collegae weinig interesse hebben omdat ‘mannen het niet snappen’, terwijl de pijn ‘soms zo erg voelt als een hartaanval’.

Tot daar iets aan verandert, kan ik mijn bloed-exhibitionisme voor mezelf lekker vergoelijken als een daad van publiek belang. Zo haat ik het om tampons te gebruiken, omdat ze niet alleen bloed, maar ook andere vochten opzuigen. Vreselijk, het schrapen wanneer je op de laatste dagen een tampon uit je wrikt. Doe mij maar zo’n doorzichtige siliconencup, dan kan ik het bloed ook nog bij de planten gieten. Mijn sanseveria’s floreren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234