Heleen Debruyne: 'Vrouwen zijn ook klootzakken'

‘Ik heb het nu natuurlijk niet over de vrouwen en de kinderen,’ zei Bart Somers, die naast me zat in de altijd te warme televisiestudio van ‘De afspraak’. Mijn professionele activiteiten brengen me soms in eigenaardige situaties. Ik kwam vertellen over een kortverhaal, maar bevond me plots in een hevig debat over het bestraffen van uit België vertrokken Syriëstrijders. Bart Somers, burgemeester van de enige stad vanwaaruit voor zover we weten geen malloten vertrokken zijn om martelaar voor IS te worden, vond dat Syriëstrijders niet hard genoeg bestraft kunnen worden. Hij vond ook dat wij geen verantwoordelijkheden hadden ten aanzien van diegenen die daar in schimmige omstandigheden berecht zouden worden.

Theatermaker Chokri Ben Chikha nuanceerde: niet iedere Belg in Raqqa had zich aan dezelfde gruweldaden bezondigd, en al zéker niet de vrouwen en de kinderen. Ik probeerde nog tegen te pruttelen dat die vrouwen ook individuen zijn, maar mijn kritiek werd overspoeld door het debat. Als ik iemand, van welke politieke strekking dan ook, de frase ‘de vrouwen en de kinderen’ hoor uitspreken, ben ik op mijn hoede. De kinderen, tot daar aan toe: kinderbreinen zijn nog niet helemaal gevormd, minderjarigen zijn nu eenmaal handelingsonbekwaam. Maar ‘de vrouwen’ zijn dat wel. Of toch bij ons, sinds 1958. Toen pas kreeg een gehuwde vrouw handelingsbekwaamheid – voordien moest ze haar echtgenoot gehoorzamen.

Het is een rare strijd, dat feminisme. Tot vervelens toe moet je hameren op de achterstelling van vrouwen en op de structurele ongelijkheden die er over de hele wereld nog zijn. Maar een belangrijk deel van gelijkwaardigheid is ook de verantwoordelijkheid van elke vrouw als individu erkennen. Zelfs al zitten de gevangenissen vol mannen, zelfs al zijn vrouwen door de band genomen minder geneigd tot agressie: we zijn geen willoze, slappe slachtoffers, geen tere bloempjes. Zelfs niet wanneer de omstandigheden tegenzitten. Ook door het systeem onderdrukte vrouwen kunnen zich lelijk misdragen. Aan een gruwelijk, misogyn regime als dat van IS werken sommige vrouwen actief mee. Ze zijn niet allemaal willoze schaapjes, gelokt door flitsende foto’s van knappe jihadisten die langharige katten aaien.

Ierse nonnen regeerden tot in de jaren 80 met ijzeren hand over kloosters vol ‘ontuchtige vrouwen’ – van meisjes die te graag met jongens dansten tot tienermoeders, met in hun schoot de vrucht van meneer pastoor. Slut shaming vóór die term bon ton was. De nonnen waren meesteressen van de psychologische en fysieke terreur, ze lieten de ontuchtige vrouwen voor niets ploeteren in hun wasserijen en werden er zelf rijk van.

Dat potentieel tot het kwade niet willen erkennen is vrouwen ook niet voor vol aanzien. Mannen die zwijmelen dat ‘vrouwen eigenlijk superieur zijn aan mannen’ betuttelen meer dan ze onderdrukken, maar ze helpen het feminisme evenmin vooruit.

Laat-19de-eeuwse feministen droomden weleens van een wereld die door vrouwen gerund zou worden. Daar zou harmonie heersen, fantaseerden ze, want vrouwen zijn nu eenmaal intrinsiek béter dan mannen. Helaas. We zijn ook intrigantes, roddelaarsters, misbruiksters, machiavellistes, manipulatrices, kortom: klootzakken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234