null Beeld

COLUMN

Heleen Debruyne: 'Wilde feestjes met Gainsbourg'

‘Vrouwen op een opdringerige of onhandige manier proberen te versieren, is geen misdrijf,’ schreven honderd prominente Françaises, onder wie actrice Catherine Deneuve, in Le Monde. #MeToo is volgens die Françaises ontaard in een ‘vorm van feminisme die mannenhaat uitdrukt’.

‘Mag er dan niets meer? Moeten we ons niet weren tegen het oprukkende puritanisme?’

Die vragen worden me wel vaker toegebromd, als een cafédiscussie weer richting #MeToo is gesukkeld. De hashtag heeft een vies walmende beerput opengetrokken. We staan met z’n allen te kijken naar de drek die we na de seksuele revolutie hebben uitgescheten. Ah, wat een mooie tijden waren het, toen we nog konden geloven dat we verlicht waren, bevrijd van het kwalijke gepreek van de godsdiensten van het boek.

Verlicht en bevrijd zijn we grotendeels, godzijdank. Maar we hebben onze vrijheid geconsumeerd als amish-pubers tijdens rumspringa. De markt zag die kudde hitsige, dartele veulens, en rook geld. We worden vandaag niet meer gedisciplineerd door pastoors, maar we disciplineren onze eigen lichamen, met scheermesjes, cellulitiscrèmes, chia-smoothies, implantaten en yogalessen. We hebben niet nagedacht over hoe de oude machtsverhoudingen nog doorleven in een wereld waarin plots alles mag. Millennia patriarchaat neuk je niet in een paar generaties weg.

Deneuve en co hebben natuurlijk veel aan de seksuele revolutie te danken. Een paar je-m’en-foutistische voorgangsters als de Beauvoir of Colette niet te na gesproken, waren zij de eersten die en public seksuele wezens konden zijn, zonder daarom belemmerd te worden in hun carrières – integendeel. Zij konden het spel van de verleiding spelen waar en wanneer ze wilden. Ik begrijp het: ik zou ook getekend hebben voor wilde, flirterige feestjes waar Serge Gainsbourg aan de toog hangt. Ik zou ook nostalgisch aan die gloriejaren terugdenken, ik zou die duur bevochten verworvenheden niet willen opgeven. Maar ze zouden er goed aan doen zich in te leven in die vele vrouwen (en mannen) die het geld, de macht, noch de welbespraaktheid hebben om hun seksualiteit even vrij te beleven. Zij die geen ‘nee’ kunnen, durven, mogen zeggen.

Ik begrijp zelfs hun angst voor #MeToo-excessen. In Frankrijk zwieren woeste vrouwen onder de hashtag #balancetonporc hun belagers met naam en toenaam op het internet. Publieke schandpalen en persoonlijke wraakoefeningen zijn een rechtsstaat onwaardig. Maar bij elke revolutie horen, helaas, kwalijke uitspattingen. Revoluties zijn mensenwerk en vrouwen zijn ook mensen – geen heiligen.

Vooralsnog is de maatschappelijke consensus niet dat we flirtende mannen en masse op de brandstapel moeten gooien. Knullig flirten, grenzen aftasten en grijpgrage handen die op ‘nee’ botsen: ze horen bij het leven. Misschien doen de vele verhalen die nu circuleren mannen én vrouwen nadenken over hun rol in het verleidingsspel. Misschien worden de aloude clichés van ‘jager’ en ‘prooi’ eindelijk begraven, verzinnen we nieuwe scenario’s om elkaar te benaderen. Hopelijk hebben we eindelijk oor naar de verhalen van zij die geen ‘nee’ mogen zeggen, van geestelijken, vaders, bazen of broers. En nog meer hoop ik dat de media #MeToo gauw beu zijn, zodat we ons eindelijk in alle rust kunnen oefenen in het galant flirten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234