Hellboy

Fun met Hellboy en de varkensdemon.

Donder op, Shazam, hier is Hellboy! En indien Shazam niet spontaan wil opkrassen, dan zal Hellboy hem wel middels één welgemikte opsodemieter van z’n machtige knuist naar de maan katapulteren! Een vel zo rood als het hellevuur, een bakkes waarvoor zelfs Wolverine zou terugdeinzen, een rechtervuist als een ertspletter, een rug zo behaard als een mensaap, en ogen (nu citeren wij even de feeks Baba Yaga, die in deze film voor één van de meest sinistere momenten zorgt) zo geel als pis: opgaan in de menigte is voor de door striptekenaar Mike Mignola bedachte superheld met de afgevijlde horens geen optie.

In deze reboot gaat de tequilazuipende Hellboy (u herkent nog nét David Harbour uit ‘Stranger Things’) in de clinch met een in stukken gehakte heks (Milla Jovovich) van wie de resten in alle uithoeken van Engeland begraven liggen, met een Schotse varkensdemon die nog marginaler klinkt dan die focking Begbie uit ‘Trainspotting’, en met drie afzichtelijke reuzen die iedereen die ze tegenkomen het merg uit de botten zuigen. In Amerika werd ‘Hellboy’ neergesabeld: men vond de film ‘onsamenhangend’, ‘te gory’ en ‘sentimenteel’. Eén filmcriticus zeurde zelfs over ‘het ontbreken van een coherente basisstructuur’. En weet u wat? Die critici hebben overschot van gelijk. Aan het verhaal valt geen touw vast te knopen, de talrijke plotgaten zijn zo diep als de krochten van de hel, en dat van die basisstructuur klopt ook: Hellboy heeft die structuur immers beetgepakt, rondgezwierd als een centrifuge, en vervolgens met een luide grom in de reet van één van die reuzen gestopt.

Wij zeggen: het is net die bezopen over the top-benadering, die uitzinnige gore, die welhaast psychotische mix tussen humor en horror, die van ‘Hellboy’ een grijnslachverwekkend spektakel maken. Afgehakte lichaamsdelen vliegen in het rond terwijl de bloedfonteinen vrolijk omhoog spetteren, er gebeurt iets krankzinnigs met een uitgerukt strottenhoofd, er wordt gevochten met elektrische reuzenprikkers die vijf keer krachtiger zijn dan de elektrische stoel, en er verschijnt zelfs even een nazi-jager ten tonele die luistert naar de naam ‘The Lobster’. Om Hellboy maar even te citeren: ‘Krijg nou wat!’ En hoe kun je (spoileralert!) een doorvoeld gesprek tussen een gestorven vader en zijn zoon waarbij de vader (Ian McShane!) als een soort braakselachtige afscheiding uit het open mondwerk van een helderziend meisje hangt, nu in vredesnaam ‘sentimenteel’ vinden?

Voor één keer vonden wij zelfs de grootse climax écht schrikwekkend: die grote digitale demonen die in de straten van London amok maken, zijn volgens ons afkomstig uit hetzelfde inferno waar ook Francis Bacon en Hiëronymus Bosch indertijd de inspiratie gingen halen voor hun nachtmerrie-achtige schilderijen. Wat we nu gaan zeggen, klinkt misschien als heiligschennis, maar wij vonden deze versie zelfs amusanter dan de bewierookte ‘Hellboy’-films van Guillermo del Toro, waarin onze vriend werd vertolkt door Ron Perlman. Slotsom: indien u gehecht bent aan basisstructuren, dan blijft u maar beter thuis in uw samenhangende zetel zitten. Wie het daarentegen heeft voor totaal bedonderde varkensdemonen, mag nu al het duivelsteken maken en luidkeels ‘Krijg nou wat!’ roepen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234