Helmut Lotti: 'Ik krijg het verwijt dat ik mijn publiek in de steek heb gelaten. Is het niet omgekeerd?'

De gevierde zanger Helmut Lotti heeft net ‘Faith, Hope & Love’ uit, een romige cd, geproducet door Wouter Van Belle. Zijn vorige cd, ‘Mijn hart & mijn lijf’, een hoogstpersoonlijke stand van zaken, stichtte twee jaar geleden verwarring in zijn eigen gelederen, maar dat was er dan ook min of meer de opzet van.

'Uiteindelijk blijkt je grote succes ook maar een zeepbel'

Vandaag zullen we het, met uw welnemen, over roem hebben. Roem for dummies, om precies te zijn. Laten we eens gek doen en zonder waarschuwing de Franse denker Michel de Montaigne (1533-1592) citeren: ‘Van alle dwaasheden van de wereld is het zich druk maken om roem en eer de meest algemeen geaccepteerde. Daar verbinden we ons zodanig mee dat we onze rijkdom, onze rust, ons leven en onze gezondheid opofferen (wat toch reële en tastbare zaken zijn) om achter dit drogbeeld, dit lege woord dat geen substantie heeft en niet grijpbaar is, aan te jagen.’

Laten we plaatsnemen tegenover Helmut Lotti, een ervaringsdeskundige inzake roem en de keerzijde ervan, en het beeld van een 10-jarig meisje oproepen dat enkele weken geleden in ‘The Voice Kids’ glashard en zo te horen niet op inblazing van haar ouders zei dat ze aan die wedstrijd deelnam om beroemd te worden. Had hij als kind al één of andere voorstelling van roem?

Helmut Lotti «Neen, zo’n kind was ik niet. Toen roem een doel op zich werd, begon het fout te gaan. Je broek afsteken in ‘Big Brother’ bleek ineens voldoende om populair te worden. Roem zou altijd het gevolg van een uitgesproken talent moeten zijn, anders is het pure ijdelheid. Ik heb me altijd al willen onderscheiden. Noem het maar eerzucht. Toen Sinterklaas op schoolbezoek kwam, sprong ik op tafel in de refter en zong ik luidkeels ‘Zie ginds komt de stoomboot’.»

HUMO Besefte je als kind al dat je beter kon zingen dan je klasgenootjes?

Lotti «Ik besefte vooral dat ik graag zong, en dus zong ik zo vaak mogelijk. Nu ja, ik kreeg toen al weleens te horen dat ik goed kon zingen. Op het schoolplein zegden klasgenoten mij: ‘Zing dat liedje nog eens dat we daarnet geleerd hebben.’ En op mijn 8ste gaf ik op de speelplaats al een Elvis-twist aan bijvoorbeeld ‘Cowboy Billy is een rare met zijn mondharmonica’. En ik knipte erbij met de vingers, op de afterbeat. Dat vonden die gasten van mijn klas geweldig. Ik kon dat toen al, maar ik droomde er niet van om zanger te worden. Veel liever zag ik mezelf als eerste op de Alpe d’Huez aankomen, met de gele trui aan, terwijl een menigte me op de flanken van de col stond aan te moedigen en toe te juichen.»

HUMO Bij ‘Van Gils en vrienden’ zag ik je laatst heel erg onder de indruk zijn van Fabian Cancellara.

Lotti «Dat heb ik alleen bij wielrenners. Ik bewonder vooral de mentaliteit van Cancellara, zijn strijdlust. De prestaties van Eddy Merckx heb ik van horen zeggen, maar ik weet dat hij, net als Cancellara, geen berekenende renner was. Hij rééd gewoon – hij koerste met zuivere bedoelingen. Hetzelfde geldt voor Bernard Hinault. Die gasten wilden natuurlijk boven alles winnen, maar toch ging er iets edels van hen uit. ’t Is te zeggen: dat wíl ik geloven.»

HUMO Als je in alles de beste wil zijn, stuit je onvermijdelijk op je grenzen.

Lotti «Voor de wielersport bleek ik geen talent te hebben. Ik ben alleen maar in zingen geslaagd. En een zangcarrière hangt niet louter af van je talent: het publiek moet je ook een zangcarrière gúnnen. Als je beroemd bent door iets wat niet alleen van je kwaliteiten afhangt, ben je sowieso kwetsbaar. Ik heb in mijn vak altijd eerlijk proberen te zijn, maar ik heb gemerkt dat het publiek het minder van mijn eerlijkheid moet hebben dan van het idee en de verwachtingen die het van me heeft.

»Rond 2008 werd ik me ervan bewust dat er stilaan een kloof gaapte tussen wie ik was en wat ik op het podium stond te doen. Ik ben toen even aan de kant gaan staan. Ik heb veel fans, maar evengoed zijn er ook veel mensen die haten wat ik doe, en op Facebook mag iedereen in deze tijd ongehinderd van alles over mensen zeggen. Selah Sue had het lef om openlijk over haar psychische problemen te praten. Ze zei dat het geen schande was om aan de medicatie te gaan. Gisteren las ik op Facebook: ‘Binnenkort kan Selah Sue lid worden van de 27 Club. Dan zijn we meteen ook van haar gemekker af.’ Zo’n tekst vind ik misdadig. Ik begrijp niet dat iemand zoiets schrijft, ook al weet ik dat er vergelijkbare teksten over mij op Facebook staan. Gewoon omdat ik m’n schedel geschoren heb en liedjes zing die anders klinken dan men van me gewend is. Ook dát is roem.»

HUMO Ik ben er nooit van uitgegaan dat het barst van de mensen met goede bedoelingen. Jij wel?

Lotti «Kijk, in de lagere school zag ik dat er een leider was in mijn klas. Iemand anders ging dan de concurrentie met die leider aan, en wie van die twee de meeste klappen kreeg, was leider af. De rest van de klas volgde gewoon de nieuwe leider: er zaten vazallen, slijmballen en opportunisten tussen. En ook wel oprechte bewonderaars van de leider. En daarnaast was er in die bavianenkolonie ook een solitaire baviaan, die de boel probeerde te overzien: dat was ik. Ik isoleerde mezelf bewust, om het geheel beter te kunnen observeren.»

HUMO Isolement is, ook als je er zelf voor kiest, een eenzame positie.

Lotti «Ik denk ook dat mijn roem me later van sociaal isolement heeft gered. Roem vergemakkelijkt contacten – mensen hebben het gevoel dat ze makkelijk een gesprekje met me kunnen voeren. Of ze denken dat ik iets heel interessants te vertellen heb over de toestand in Afghanistan. Niet dus.»


Ken van Barbie

HUMO Het is me al opgevallen dat het publiek graag over een beroemde mens zegt: ‘Hij of zij is zo gewoon gebleven.’

Lotti «Ik ben nooit gewoon geweest.»

HUMO Dat je als kind inzag hoe een schoolklas in sociaal opzicht functioneerde, lijkt me niet al te gewoon. Je was wellicht een slim kind.

Lotti «Meestal de eerste van de klas.»

HUMO Dat komt in de beste families voor.

Lotti «Maar ook in de slechtste (lacht).»

HUMO Wanneer drong het voor het eerst tot je door dat je beroemd was?

Lotti «Al heel snel, in de begintijd van ‘Tien om te zien’. Ik liep de trap naar het podium af en hoorde gegil van meisjes, wat een geweldige sensatie was. Ze wilden allemaal een handtekening van mij – en ik maar armen en benen signeren. Ik heb dat hooguit veertien dagen leuk gevonden, want tegen die tijd had ik al de indruk dat ik alle armen en benen meermaals had gesigneerd. Waarna die toestanden me vooral op de zenuwen begonnen te werken. Al snel kwam ik erachter dat ik een soort Ken was – Ken van Barbie, bedoel ik. Iemand van wie het publiek denkt dat het volop over hem kan beschikken. Terwijl ik van niemand anders dan van mezelf ben.»

HUMO Je leest in studies over roem altijd dat de beroemde mens op een bepaald moment gaat denken dat hij een ding geworden is, iets dat losstaat van wat hij dacht te zijn.

Lotti «Ja, je vervreemdt van jezelf. Toen ik ‘Helmut Lotti Goes Classic I’ net had uitgebracht, liep ik op een mooie lentedag – terrasjesweer – over de Grote Markt van Hasselt. Overal rumoer van babbelende mensen, maar zodra ik dat marktplein kwam opgelopen, hoorde ik het ineens stil worden – de boel viel werkelijk compleet stil. Ik dacht: ‘Wat krijgen we nu?’ Ik keek om me heen en stelde vast dat 80 procent van de mensen die op de caféterrassen zaten, naar mij aan het kijken was. Dat was eigenaardig, man. Dat doet me denken aan ‘Hij is altijd zo gewoon gebleven’: zelf verander je niet onder invloed van roem, maar je hele omgeving gaat je anders bekijken. Ik begrijp dat wel, want ik ervaar het ook als ik tegenover Cancellara zit.»

'Mensen die me te veel hebben aangedaan, verwijder ik uit mijn geest en probeer ik te ontwijken, omdat ze zo aan mijn energie hebben gevreten'

HUMO Wat voelde je precies toen dat marktplein stilviel?

Lotti «Onbehagen – je voelt je vreselijk bekeken, en je weet ook niet wat moet doen: met gebogen hoofd doorlopen of naar iedereen zwaaien? Maar ondertussen denk je ook: ‘Amai, ik heb hier precies wel iets teweeggebracht.’ ’t Is ook wel tof.»

HUMO Ik las dat beroemdheden op den duur heel goed zijn in stug doorlopen en het vermijden van oogcontact.

Lotti «Mijn vrouw zegt altijd dat ik heel slecht ben in oogcontact vermijden, want ik kijk zo graag rond. In een restaurant ga ik altijd in díé hoek zitten vanwaaruit ik alles kan overzien. Ik zorg er ook altijd voor dat niemand achter me door kan lopen. Alsof ik ooit militaire training heb gehad. Maar blikken ontwijken, daar ben ik heel slecht in, wellicht ook omdat ik contact al bij al leuk vind. Op dinsdag zit ik soms alleen in een restaurant, terwijl mijn vrouw aan het sporten is – daarna gaat ze iets drinken met haar vriendinnen: het is haar vaste vrije avond. In Antwerpse restaurants kijkt niemand op van een beroemdheid meer of minder, want in deze stad woont zóveel bekend volk dat het niet meer opvalt. Ik zit dan in m’n eentje in een restaurant, en ik kan bijna niet anders dan de gesprekken van de mensen aan de tafel naast me volgen. Hoor ik iets dat onjuist is, dan wurm ik mezelf zo vriendelijk mogelijk in hun gesprek – dat is sterker dan mezelf. Binnen de kortste keren ben ik dan in een gezellige babbel met drie mensen verwikkeld. En dan vraag ik me af: ‘Tolereren ze mijn bemoeizucht omdat ik Helmut Lotti ben? Of vinden ze ons gesprek echt gezellig?’»

HUMO Ik kan me voorstellen dat de beroemde mens zich vaker afvraagt of men wel om de juiste redenen aardig voor hem is.

Lotti «Ik ben niet argwanend genoeg. Ik heb te veel vertrouwen in mensen, maar als ik op dat gebied zou willen veranderen, zou ik mezelf geweld aandoen. Het zit simpelweg niet in mijn karakter. Net zoals haat en rancune er niet in zitten. Irritatie en boosheid dan weer wel. Mensen die me te veel hebben aangedaan, verwijder ik uit mijn geest, en fysiek probeer ik ze te ontwijken. Niet dat ik ze helemaal kan wissen, maar ik zonder ze toch in een piepklein hokje af. De vergeetput, zeg maar. Maar zónder hen wat voor kwaad dan ook toe te wensen. Ik wil geen last meer van hen, omdat ze zo aan mijn energie hebben gevreten.»

HUMO Wat zijn volgens jou de belangrijkste voordelen van roem?

Lotti «Dat er deuren voor je opengaan die voor andere mensen nooit zullen opengaan. In al maanden volgeboekte restaurants kun je nog net een plaats versieren en je krijgt van alles gratis aangeboden wat je niet nodig hebt. Een gratis fles champagne heb ik weleens aan de mensen aan de tafel naast me gegeven, omdat ze hun verlovingsfeest aan het vieren waren. Díé hadden die gratis fles moeten krijgen, niet ik. Voor de rest is het altijd leuk om geapprecieerd en bewonderd te worden. De positieve kant van roem is een balsem voor het ego. De keerzijde is dan weer dat iedereen denkt dat hij je zomaar mag beledigen. Over zulke mensen krijg ik vaak te horen: ‘Ach, wind je maar niet op, ze zijn alleen maar jaloers.’ Jaloers? Dat begrijp ik niet. Stel: je bent een getalenteerde zanger en je stelt vast dat een andere zanger meer succes heeft, terwijl jij twee keer zoveel talent hebt als hij. Dat zoiets je irriteert, snap ik voor de volle honderd procent. Maar dat bijvoorbeeld een bankbediende afgunstig zou zijn op een zanger: ik kan het me niet voorstellen.»

HUMO Mogelijk benijdt die bankbediende je succes, je welstand.

Lotti «Ik denk nooit in zulke termen. Dat soort afgunst betekent voor mij vooral dat die mensen zelf niet goed in hun vel zitten. Maar dan zijn er wel erg veel mensen die niet goed in hun vel zitten.»


Last en lust

HUMO Je hebt het in je kindertijd en jeugd niet breed gehad. Later kon je je wel van alles permitteren. Wat heeft dat met jou gedaan?

Lotti «Toen ik ineens veel begon te verdienen, vond ik dat ronduit gênant. Mensen die het niet breed hebben, maar zich toch weten te redden – iemand als mijn moeder – willen daar ook niet voor bewierookt worden: ze zijn namelijk sowieso trots op wat ze ondanks alles hebben klaargespeeld. Toen het mij financieel voor de wind begon te gaan, wilde ik te veel delen. Zoveel mogelijk delen: zo zijn mijn broers en ik namelijk opgegroeid. Er was een vanzelfsprekende soort solidariteit. Die zat er ingebakken – je kon ze niet veranderen, zelfs al had je dat gewild. Laat ik zeggen dat ik geneigd was om te veel te delen, maar voor de rest wil ik het er niet over hebben. Ik heb er geen spijt van dat ik mensen heb geholpen, want waar dient die welstand anders voor? Maar goed, op het gebied van geven moest ik tegen mezelf beschermd worden. En leren zien wie écht hulp nodig had.»

HUMO Als je geeft, heb je dan ook het gevoel dat je een goed mens bent?

Lotti «Dat gevoel heb ik sowieso. Maar ik ken ook mijn zwaktes: ijdelheid is er één van, maar ze is niet ziekelijk. En eerzucht. En luiheid. Gulzig ben ik ook.»

HUMO Opgepast, we glijden naar de 7 Hoofdzonden af.

Lotti «Ik ben nogal op mezelf gericht. Die carrière is soms een last, maar nog het meest blijft ze een ongelofelijk cadeau. Vandaar ook dat ik er vaak zo hard in opga dat ik mijn omgeving uit het oog verlies.»

'Na een mislukt huwelijk denk je altijd dat de andere nog net iets erger was dan jijzelf, tot je daar eens héél goed over begint na te denken'


HUMO Neemt je omgeving je dat kwalijk?

Lotti «Ik neem het mezelf soms kwalijk. Aan tafel registreer ik vaak niet eens wat andere mensen zeggen omdat ik te veel in mezelf ben verdiept. Dat is ook een reden waarom ik rond 2008 aan de kant ben gaan staan. Door over mezelf na te denken, ben ik de laatste jaren minder egocentrisch geworden.»

HUMO Voor je aan de kant ging staan, ben je ongetwijfeld in een crisis terechtgekomen?

Lotti «Twee mislukte huwelijken en afgesprongen relaties hebben me wel een handje geholpen (lachje). Je denkt natuurlijk altijd dat de andere nog net iets erger was dan jijzelf, tot je daar eens héél goed over begint na te denken.»

HUMO Was er ook sprake van een artistieke crisis?

Lotti «Ja, en daar is ‘Mijn hart & mijn lijf’ een gevolg van geweest, een plaat die veel mensen me kwalijk hebben genomen, maar ik móést ze maken. Hoe ik me op dat moment voelde, was een verhaal dat verteld móést worden. ’t Was de inventaris van mijn leven van toen.»

HUMO ’t Zal altijd een markante plaat in je discografie blijven. Ineens was ‘Tiritomba’ wel heel ver weg. Nu ja, laatst bij ‘Van Gils & vrienden’ werd je er nog maar eens mee geconfronteerd, in aanwezigheid van Cancellara nog wel.

Lotti «Ja, altijd weer dat nummer. Rex Gildo heeft zich waarschijnlijk uit frustratie van het leven beroofd, omdat hij keer op keer aan zijn nummer ‘Fiesta Mexicana’ werd gelinkt en nooit serieus werd genomen.»

HUMO Daar zou jij ook mee kunnen dreigen.

Lotti «Neen, want dan schrijft er iemand op Facebook: ‘Dan zijn we van zijn gemekker af.’»

HUMO ‘Mijn hart & mijn lijf’ is je ook met een zekere volharding kwalijk genomen in de iets te populaire pers, die met een zeker enthousiasme liet uitschijnen dat die plaat het einde van je roem had ingeluid.

Lotti «Wat dat betreft ben je weerloos als je beroemd bent. Als er iets in de pers verschijnt wat niet klopt, kun je er maar beter niet op ingaan, want dat zorgt alleen maar voor polemiek, en daar is dat soort bladen op uit. Dan kunnen ze het conflict rekken, wat goed is voor hun verkoop. Ik heb toen besloten niet meer met dat soort pers om te gaan. Als ik mijn leven gezellig wilde houden, was dat voor mij de enige oplossing. Veel mensen hebben mij toen gezegd: ‘Daar moet je je niet dik over maken, ’t is de tol van de roem.’ Maar dat is nu net de misvatting! ’t Is me nooit om de roem te doen geweest! Ik wilde alleen maar dat zoveel mogelijk mensen mijn muziek leuk zouden vinden.»

HUMO Toen je na ‘Mijn hart & mijn lijf’ op tournee ging, bereikte je je gebruikelijke publiek niet meer.

Lotti «In de sociale media wordt me nog dagelijks verweten dat ik mijn publiek in de steek heb gelaten. Is het niet veeleer omgekeerd? Kijk, ik heb altijd geprobeerd de mensen te verrassen, en van ‘Mijn hart & mijn lijf’ wist ik maar al te goed dat die plaat heel anders was dan alles wat eraan was voorafgegaan. En eerlijk gezegd: ik had echt verwacht dat de mensen die muziek juist heel tof zouden vinden, zo van: ‘Wauw! Nu doet hij echt iets helemaal anders.’ Ik heb dat totaal verkeerd ingeschat. Ik kon wel voorzien dat mensen zouden afhaken, maar zoveel haat had ik niet verwacht. Misschien zijn mensen boos op me omdat ik het beeld dat ze van me hadden naar de vaantjes heb geholpen. Ben je als beroemdheid verplicht je naar de eisen van je publiek te gedragen? In ieder geval: dat heb ik altijd geweigerd.

»Was ‘Mijn hart & mijn lijf’ een plaat van een debuterende band met een onbekende zanger geweest, dán hadden ze het een leuke plaat gevonden. Maar wat ik nog het jammerst vind, is dat ik ook geen ander publiek met die plaat heb bereikt, of toch te weinig. Onlangs las ik dat ‘Faith, Hope & Love’, mijn nieuwe plaat, een ‘sorry’ aan mijn fans zou zijn. Wel, ik hoef me nergens voor te excuseren. In ieder geval is ‘Mijn hart & mijn lijf’ onder de radar gebleven, maar ik heb wel airplay op Radio 1 gekregen, wat één van mijn ambities was. Ik vond dat ik te neutraal aan het worden was, dat ik te veel – zoals de Duitsers het zeggen – die heile Welt voorstelde, de perfecte wereld. Er is nog wel wat anders dan die heile Welt. Als je elke dag de krant leest, begrijp je vanzelf wel dat het tijd wordt om een ander soort plaat te maken.»


Elvismuzak

HUMO Van Stef Kamil Carlens, de producer van ‘Mijn hart & mijn lijf’, moest je de invloed van Elvis uit je zangstijl weren. Van Wouter Van Belle, de producer van ‘Faith, Hope & Love, mag je The King weer hartstochtelijk omhelzen.

Lotti «Niemand vindt dat jammer en ik ook niet (lacht). Nu, Stef Kamil had gelijk: ’t was een Nederlandstalige plaat waarop de teksten voorrang hadden, en dat verhaal kwam zonder te veel vocale versieringen bedoel ik. Maar laat zingen, met alle versieringen van dien, nu juist het liefste zijn wat ik doe! En wat ik het best kan! Veel mensen hebben die typische uithalen met mijn stem gemist op ‘Mijn hart & mijn lijf’. Dat begrijp ik wel, maar daarom verdien ik nog geen spot en hoon. ’t Was een artistieke keuze waar ik altijd achter zal blijven staan. Maar goed, roem zal ook wel zijn: het normaal vinden dat je beledigd wordt. Nog een geluk dat ik een olifantshuid heb.»

'Als je zoals Elvis zo grappig op een podium bent, en zo mooi en gevoelig kunt zingen, dan moet je diep in je hart toch wel een goed mens zijn?'

HUMO Olifantshuid of niet, je stelt nog altijd vast dat je beledigd wordt.

Lotti «’t Komt altijd hard aan, ja, maar ik heb het toch steeds redelijk snel opzij kunnen zetten. Mijn moeder, mijn dochter en mijn vrouw hebben er uiteindelijk al meer onder geleden dan ik. Mijn vrouw kreeg ook zelf geregeld de volle laag, want mijn artistieke keuzes waren zogezegd allemaal haar schuld, hè? De bitch! Je kunt niet geloven hoe blij ik ben dat ik vandaag met jou mocht komen praten van haar (lacht).»

HUMO Ik ben uiteraard niet beroemd, maar ik vind de waardering van enkele vakgenoten – hooguit een stuk of drie – belangrijker dan de appreciatie van de onbestemde menigte die we publiek noemen.

Lotti «Zeker, omdat dat iets zegt over de kwaliteit van je werk. Maar ik vind het ook heerlijk als ik merk dat mensen zich door toedoen van mijn muziek beter voelen: ‘Je liedje ‘You’ll Win’ heeft me geweldig geholpen toen ik aan de chemo zat,’ kreeg ik ooit te horen. ’t Is toch fantastisch als je met muziek dat soort troost en energie kunt bieden? De missionaris in mij wordt er in ieder geval heel gelukkig van.»

HUMO Kun je je iets voorstellen bij ‘de liefde van het publiek’?

Lotti «Tuurlijk wel, want ik ben al m’n hele leven een fan van Elvis. Elvis zal wel van alles verkeerd gedaan hebben in z’n leven, maar als je zo grappig op een podium bent, en zo mooi en gevoelig kunt zingen, dan moet je diep in je hart toch wel een goed mens zijn? Met dat idee blijf ik rondlopen.»

HUMO Een getalenteerd slecht mens kan volgens jou dus niet dezelfde ontroering teweegbrengen als de goede Elvis.

Lotti «Neen. Ik ben misschien naïef, maar dat vind ik helemaal niet erg.»

HUMO Wie schiet je het eerst te binnen als je aan roem denkt?

Lotti «Elvis! En Michael Jackson, van wie ik vaak heb gedacht: ‘Zo beroemd wil ik niet worden.’ Mijn carrière heeft in veel landen heel goed gelopen, maar er bleven er nog genoeg over waar ik rustig op vakantie kon gaan (lacht). Ik heb Michael Jackson altijd een fenomenaal talent gevonden, maar ik kan niet zeggen dat hij me, behalve toen hij nog een kind was, ooit tranen in de ogen, laat staan kippenvel heeft bezorgd. In tegenstelling tot Elvis. Michael Jackson was veel meer een product dan een mens. Toen Elvis helemaal naar de kloten was, was hij nog altijd goed. Toen ik naar hem keek, wou ik maar één ding: dat het hem nog zou lukken, ondanks het feit dat hij zichtbaar doodziek was. Hij hoefde maar even te lachen – dat scheve grijnsje – of je merkte alweer hoeveel energie er van die man afspatte. Ik luister vaak naar zijn werk.»

HUMO Je hebt vast ook ‘If I Can Dream’ gekocht, een cd waarin het Royal Philharmonic Orchestra zich 38 jaar na zijn dood aan Elvis opdringt.

Lotti «Een schande! Priscilla Presley zei: ‘Elvis had die plaat vast fantastisch gevonden.’ Zíj vindt het fantastisch, voor de portefeuille van de familie. Volgens mij heeft Elvis zich vooral fantastisch omgekeerd in zijn graf. Dat is ook de tol van de roem. Had Elvis echt strijkers gewild in ‘Steamroller Blues’, dan had hij daar bij zijn leven wel voor gekozen. De versie op ‘If I Can Dream’ is verschrikkelijke muzak. En het ergste is nog dat ze zijn stem hebben getuned. In de originele versie van ‘Love Me Tender’ zingt hij af en toe onder de toon, dus eigenlijk een beetje vals, maar dat gaf er nu net iets kwetsbaars en spannends aan. Die getunede versie is niet langer spannend. Bovendien is die plaat slecht gemixt en ook nog eens onhandig geknipt, want ze hebben verschillende versies door elkaar gebruikt.»


Superfan

HUMO Heb je ervaring met de ongezonde liefde van het publiek?

Lotti «Ooit stalkte een Zuid-Afrikaanse mij. Op een dag bleek ze in mijn straat te logeren. Ik heb haar op een vliegtuig naar huis moeten laten zetten. Ze schreef me brieven waarin ze varieerde op het thema ‘I will destroy everything that’s in between us’. Al haar brieven leken antwoorden op brieven die ik nooit had geschreven. Waanvoorstellingen. Ze was helemaal gek. Toen ik op een keer in het Congress Center Hamburg optrad, dook ze ineens backstage op: ze zat in de gang met een pruik op. Eng. Nu ja, ’t was akelig, maar tegelijk ook wel vermakelijk. Al weet je natuurlijk nooit hoever die gekte kan doorschieten.»

HUMO Verlang je nog weleens naar anonimiteit?

Lotti «Ik ben niet verslaafd aan roem, maar als er niemand naar me kijkt als ik voorbijloop, begin ik me zorgen te maken over mijn marktwaarde: ‘Stel ik nog wel iets voor? Is er nog iemand geïnteresseerd in iets nieuws van mij?’ Ik ben dus onzeker over mijn relevantie, maar voor de rest kan die hele roem me eigenlijk geen zak schelen. Ik weet dat ik succes niet graag afsta, en roem zie ik als een gevolg van succes. Ik weet wel dat de mensen je heel snel vergeten. Je hoeft maar een paar jaar onder de radar te blijven. Als je dan terugkomt, word je behandeld alsof alles wat je daarvóór hebt gedaan niet meer van tel is. Uiteindelijk blijkt je grote succes ook maar een zeepbel.»

HUMO Heb je ooit gedacht dat je niet tegen roem bestand was?

Lotti «Eigenlijk niet, want ik ben altijd die baviaan gebleven die het zaakje van op een afstand bekeek. Maar ik heb wel een soort vervreemding gevoeld. Tijdens een presentatie van één van mijn cd’s – er waren toen 250.OOO cd’s voorverkocht in de Benelux – vergeleek iemand me in een speech met Mick Jagger en Michael Jackson. ’t Was alsof ik in een andere zaal naar een film zat te kijken die niet over mij ging: een onwerkelijke ervaring. Ik was daar totaal onthecht aanwezig. Toen ik met ‘Helmut Lotti Goes Classic’ om de week een platina plaat kreeg – we verkochten toen 50.000 exemplaren per week – heb ik aan den lijve ervaren wat de uitdrukking ‘op wolkjes lopen’ betekent. Die rare mengeling van euforie en ongeloof, alsof ik elke dag de lotto won. ’t Was alsof ik voortdurend tien centimeter boven de grond zweefde, terwijl ik dacht: ‘Dit gebeurt niet echt, dit gebeurt niet echt… Ben ik misschien in de hemel terechtgekomen?’ Mijn hersenen moeten toen één en al dopamine geweest zijn.»

HUMO Die euforie zal jou waarschijnlijk nooit meer ten deel vallen, maar wie de zegeningen van dopamine kent, wil dat effect steeds vaker beleven.

Lotti «Ook daarom ben ik destijds aan de kant gaan staan. Ik vond dat het tijd werd om eens grondig over mijn toekomst na te denken. Ik had twintig schitterende jaren achter de rug. Wat wilde ik nog doen? Mijn succes uitmelken, en op mijn 70ste als Jommeke in een rokkostuum gala’s gaan zingen in een bonbonnièreachtig parallel universum? Of moest ik met minder commercieel succes genoegen nemen? In ieder geval werd het me stilaan duidelijk dat ik mijn kick uit iets meer dan enkel commercieel succes wilde halen.»

HUMO Is ‘Faith, Hope & Love’ een koerscorrectie?

Lotti «Die plaat is ongeveer mijn bestemming; ze geeft in ieder geval de richting aan die ik uit wil. Ik zing op deze plaat anders dan in de ‘Classic’-periode: het theatrale is eraf, en dat komt meer overeen met wie ik echt meen te zijn. Over mijn nieuwe plaat las ik in een drie-sterrenrecensie: ‘Mooi, maar hard to sell.’ Waarom trek je daar in godsnaam een ster voor af? (lacht) En waarom zouden die mooie, melodieuze liedjes met coupletten en een refrein hard to sell zijn?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234