null Beeld

Hendrik Bogaert, staatssecretaris van Ambtenarenzaken

Hij heeft net een paar uur samengezeten met de vakbonden, zegt hij. En het was hard nodig. Heel hard. Want het regent al een paar weken oorlogsverklaringen over en weer tussen de staatssecretaris voor Ambtenarenzaken en de vakbonden, met de betoging op 7 februari als voorlopig hoogtepunt. Maar per nu kunnen ze weer met zijn allen door dezelfde deur.

Eric Goens

Meer nog, ze gaan zelfs twee keer per week samenzitten. Vrolijke, vrolijke vrienden, elke woensdag en elke vrijdag. 7 februari blijft tot nader order wel 7 februari. ‘Ik maak mij daar weinig illusies over,’ zegt Hendrik Bogaert. ‘Een vakbond in stakingsmodus krijg je met de beste wil van de wereld niet van het voornemen af om te staken. Ik blijf het onverantwoord vinden dat ze jobs in gevaar brengen door de zee- en luchthavens plat te leggen.’ Het hele gesprek lang zal hij koorddansen, in dubio tussen de uitgestoken hand of de gestrekte middelvinger.

Het leek nochtans een benoeming in de marge, een Wetstratesevoetnoot, toen Bogaert eind 2011 werd ingezworen als staatssecretaris voor Ambtenarenzaken en Modernisering van de Openbare Diensten. Meer titel dan functie, een beleefde troostprijs vooral, voor de West-Vlaamse ondernemer met Hardvard-diploma, die het bij elke formatie schopte tot minister-van-net-niet. Nu werd het dus net wél, weliswaar ‘par la petite porte’, zoals een Franstalige krant schamperde, want Bogaert wilde eigenlijk Begroting. Gelukkig máár staatssecretaris, zuchtte de cartoonist: ‘Moeilijk onderwerp, die Bogaert: alledaags gezicht, weinig uitgesproken kenmerken, kleurloos.’

Burgemeester van Jabbeke, dat wel, en succesvol ondernemer, eerst in sigaren, daarna in chocolade, in Jabbeke én in China. Maar politiek stond hij in de schaduw van zijn veel te talrijke gouwgenoten. Edoch, exit Leterme, binnen kwam Bogaert en in geen tijd vertrokken 27 wetten, omzendbrieven en andere koninklijke besluiten richting verstarde ambtenarij. De rest mag hij zelf vertellen.

HUMO De vakbonden noemen u een eigengereide koppigaard. U zou anders dan uw voorgangers te weinig affiniteit hebben met de vakbonden.

Hendrik Bogaert «Dat verwijt slaat nergens op. Die periodes zijn om te beginnen niet met elkaar te vergelijken. De vorige regering is meer dan anderhalf jaar in lopende zaken geweest. Als je niks kan of mag beslissen, kun je niemand boos maken.

»Ik begrijp wel dat het voor de bonden een stuk gezelligerwas in de periode ervoor, met PS-ministers als Marie Arenaen Christian Dupont. Als zowel de ministers als de vakbonden vinden dat alles perfect loopt, word je net iets makkelijker elkaars beste vriend. Dat was pas een periode van complete stilstand.

»Toch hebben de vakbonden letterlijk tegen mij gezegd dat ze niet per se tégen hervormingen zijn. ‘Meneer Bogaert, met ons kun je hervormen,’ zeiden ze. Voilà,dan gaan we samen hervormen.»

HUMO Bent u het eens met de analyse van gouverneur Luc Coene van de Nationale Bank dat de Belgische staat aan obesitas lijdt?

Bogaert «Dat is een lastige vraag. (Zwijgt)Het hangt er erg van af op welke cijfers je je baseert. In het begin heb ik vaak die fout gemaakt. Dan zei ik tegen één van mijn medewerkers: ‘Komaan, toon mij eens die boordtabellen.’ Vrij snel stel je dan vast dat die er ofwel niet zijn, ofwel onvolledig en onbetrouwbaar zijn.»

HUMO Baseert Luc Coene zich op foute cijfers als hij beweert dat enkel Cyprus nóg meer ambtenaren telt dan België?

Bogaert «Eigenlijk wel. Ik zal een voorbeeld geven: Als er vandaag in België veel leraars en leraressen zijn, vind ik dat in de eerste plaats een goede zaak, niet het bewijs dat er te veel ambtenaren zijn.

»Uiteindelijk is de discussie over het exacte aantal ambtenaren niet relevant. Waar het om gaat, is hoeveel die administratie kost. In een sector als de ontwikkelingshulp vindt iedereen het ontzettend belangrijk dat het geld onderweg niet blijft kleven, dat het enkel bij die mensen en die projecten komt die het écht nodig hebben. Dat argument geldt ook voor de overheidsadministratie: er blijft te veel plakken,er zijn te veel tussenstations, waardoor de kosten veel te groot zijn.

»Als je vandaag naar een ministerie belt om iets op te vragen uit je persoonlijke dossier, riskeer je nog te vaak dat dat lang duurt. Eerst moet je iemand aan de lijn krijgen, daarna moet die man of vrouw op zoek naar de juiste map in de juiste kast, en nog een halfuur later zullen ze je hopelijk terugbellen. Terwijl zo’n vraag in een paar minuten behandeld kan worden, als zo’n dienst goed wordt geïnformatiseerd.

»Ik wil het écht beter doen dan mijn voorgangers. Ik droom van een administratie van wereldklasse. De ambtenaren willen zelf niets liever, ze willen het respect van de maatschappij terugwinnen. Nu voelen ze zich te vaak in de hoek geduwd, ze zijn hun fierheid kwijt. Die fierheid wil en zal ik hen teruggeven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234