null Beeld

Herman Brusselmans: 'Al dat schrijven'

Herman Brusselmans

Verdomd, op het platteland hebben ze altijd van die betere koffie dan in de stad.

Ik zal je eens van eigen koekje een deeg tegen je smoel geven!’ riep ik toornig naar een vrouw die konijnenkeutels naar mij had gegooid. Het is ook altijd wat op het platteland. Dan ga je ’ns wandelen door bos en natuur en krijg je dat gezeik. ‘Waarom gooi jij keutels naar mij?’ vroeg ik aan de boerin.

‘Omdat je slechte boeken schrijft,’ zei ze. ‘Ja, alsof zo’n vette koe als jij kan lezen,’ zei ik, ‘herkauwen kan je zonder twijfel als de beste, maar een roman degusteren, in geen honderd jaar.’ ‘Ik wil wel verder met je praten,’ zei ze, ‘maar je moet me eerst excuseren, ik behoef ineens dringend te kakken.’

Toen ging ze achter een struik zitten schijten. Ze reinigde haar reet niet al te grondig met enig mos en dorre bladeren, en zei: ‘Laten we geen ruziemaken. Sterker nog, ik bied je een kopje koffie aan.’ Vooruit dan maar. Ik volgde haar naar het erf, waar de kippen rondscharrelden, de hond aan m’n knieën snuffelde en het paard zich nergens wat van aantrok. In de woonkamer stond een geit aan een potplant te knabbelen, en was een kalf naar de tv aan het staren, een retrospectief programma over de oorzaken en gevolgen van de Eerste Golfoorlog. ‘Dieren moet je vrijheid geven,’ zei de boerin, ‘en kom nu maar naar de keuken, daar is het gezelliger.’

Nou ja, zo gezellig was het daar niet, als je meerekent dat een jongetje met het syndroom van Down bezig was z’n tenen in te smeren met stront. Van wie was deze stront afkomstig? Geen mens die het wist, althans ik niet. Daarom vroeg ik het aan het ventje. ‘Van wie is de stront afkomstig?’ zei ik derhalve. ‘Ach lul, hou jij je gore bek dicht,’ zei hij, ‘met je verschijningen op tv, met dat lange vieze haar altijd, en je denkt zeker dat je Einstein bent nadat ik heb horen zeggen dat je een IQ van 204 hebt?’ ‘202,’ zei ik, ‘eerst dachten ze effectief dat het 204 was, maar nee, het werd gecorrigeerd tot 202, waar ik nog altijd redelijk pissig over ben, dat zweer ik je.’

De boerin was ondertussen koffie aan het malen. ‘Sören,’ zei ze, ‘stop met stront smeren en ga je vader halen op het land, over een uur eten we.’ ‘Ga jij die kutvader maar zelf halen,’ zei Sören, ‘ik blijf zitten waar ik zit.’ Zou hij wel het syndroom van Down hebben? Het leek erop, maar ik twijfelde er om de één of andere reden aan, zeker toen hij zei: ‘De enige echte manier om de mensheid te redden is het drinkwater rantsoeneren,’ wat volgens mij een plausibele redenering was, als je bedenkt dat, hoezeer het dagen aan een stuk mag regenen, het drinkwater steeds schaarser wordt.

De kwestie is dat er te veel water is dat ondrinkbaar blijkt, onder andere door het teveel aan hormonen dat erin rondzwerft, mede veroorzaakt door de urine van vrouwen die de pil slikken, vaginale schimmels bestrijden met chemische brol, en niet al te gezonde fluimen rochelen in fonteinen, rivieren en zelfs de Noordzee. De boerin schonk me een kopje koffie in, en ging haar man halen op het land. ‘Heb je een verloofde?’ vroeg ik aan Sören. ‘Ja,’ zei hij, ‘een mongool die Freddy heet. Je zou hem moeten bezig zien. Hij kan niet eens met legoblokjes de toren van Pisa nabouwen.

Maar ja, hij is goed in bed, verdient veel geld als ballroom dancer, en kan het van me verdragen dat ik nu en dan z’n broer Rudy in de anus buffel. Wat wil je meer? En jij? Ik heb gelezen in de krant dat je een nieuwe vriendin hebt?’ ‘Zo nieuw is ze nu ook weer niet,’ zei ik, ‘we zijn al langer dan drie maanden samen. Drie mooie, schitterende, fantastische maanden.’ ‘Ik ken dat,’ zei hij, ‘mooi en schitterend en fantastisch, tot ze je bedriegt met een voetballer, een goalgetter of een buitenspelloper.’

‘Ze houdt niet van sport,’ zei ik, ‘wel houdt ze van cultuur, maatschappelijke integratie, en met mij onder de lakens duiken.’ Ik nam een slok koffie. Verdomd, op het platteland hebben ze altijd van die betere koffie dan in de stad. De boer en de boerin kwamen binnen. ‘Wie we hier hebben!’ riep de boer. ‘Herman Brusselmans. Een nog grotere sukkelaar dan Arnon Grunberg, Griet Op de Beeck en Peter Terrin.’ Hij haalde een handvol konijnenkeutels uit de zak van z’n overall en gooide ze naar mij.

Sören vond dat zo geinig dat hij riep: ‘Oh vader, wat ben jij een geinponem! Kus mij!’ Vader en zoon sloegen aan het zoenen, en de boerin vroeg of ik nog een tweede kopje koffie bliefde. ‘Ja, doe maar,’ zei ik, en ik bracht nog drie kwartiertjes door in het bijzijn van dit huisgezin, en misschien zou ik later over hen schrijven, of misschien niet, want al dat schrijven, wat heeft het tenslotte voor zin?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234