null Beeld

Herman Brusselmans: 'De olifanten'

We zochten het interieur van de biechtstoel op en begonnen te muilen dat het kletterde.

Herman Brusselmans

Nou ja, ik steek het niet onder stoelen of banken: ik ging inderdaad met m’n vriendin een pannenkoek eten. Dat was in pannenkoekenhuis Wally in de Langemunt. Vroeger waren er in de Langemunt veel meer pannenkoekenhuizen, maar door de komst van de Primark, de H&M, de Coco Chanel en de hondenbrokkenspeciaalzaak Le Chien Perdu, zijn al die pannenkoekenhuizen weggewalst, en is er maar één meer over, Wally. Daar gingen m’n vriendin en ik heen. Zij is een prachtig meisje, dat nooit zelf pannenkoeken bakt en ze liever op locatie eet, net als ik overigens. M’n vriendin koos voor de pannenkoek met gemengd fruit, ik voor die met bruine suiker en boter. We praatten over de rol van Roland Barthes en Michel Foucault in de nieuwe roman van Laurent Binet, en over romans gesproken, we citeerden voor elkaar uit ‘A Confederacy of Dunces’ van John Kennedy Toole, van wie we beiden een grote fan zijn, en we reconstrueerden hoe Toole zelfmoord pleegde omdat hij geen uitgever kon vinden voor z’n later legendarisch geworden roman. Na z’n dood leurde z’n ouwe moeder met het manuscript tot zij wél een uitgever vond en het boek aan een zegetocht kon beginnen. De pannenkoeken waren lekker. Het is natuurlijk een zegen als je nieuwe vriendin zowel van pannenkoeken als van John Kennedy Toole blijkt te houden. Dat soort nieuwe vriendinnen groeit niet aan de bomen. Ze droeg een leren jasje, een groen truitje, en een rokje met burberrymotief. Lage schoenen. Ik heb het wel voor hoge hakken, maar ze hoeven niet altijd. Het zou nogal stom zijn om vooraf te zeggen: als ik al een nieuwe vriendin wil, moet het er één zijn met hoge hakken. In de liefde is voor mij de rol van het materiële steeds kleiner geworden. Zolang schoonheid en hygiëne hun deuntje meefluiten, ben ik al ten dele tevreden. Wat me ook niet echt stoort, is dat ik in de afgelopen zes jaar geen vrouwelijk schaamhaar heb gezien. De meisjes, van het eerste tot het laatste jong van jaren, die ik in die periode heb meegemaakt, onder andere op een erotische of seksuele manier, hadden zonder uitzondering een kaalgeschoren kut. Zo’n kut heeft wel iets, hoewel ze zonder twijfel een modeverschijnsel is, en het behoort tot de mogelijkheden dat binnen de tien komende jaren praktisch alle vrouwen, ook de jonge, op hun kut een bos haar hebben waarin een kat haar jonkies niet terugvindt. M’n vriendin wilde betalen voor de pannenkoeken en de koffie. ‘Nee, laat maar, baby,’ zei ik, ‘ik zal wel betalen, ik heb een beetje spaargeld op de bank, en ik kan het me voorlopig wel permitteren.’ Maar dat was zonder haar gerekend. Ze stond erop te betalen, en ik zweer je, als ze eenmaal iets in haar fraaie hoofdje heeft, dan kun je palaveren zoveel je wil. Dus zij betaalde, wat me toch weer rond de 20 euro uitspaarde. Dicht tegen elkaar struinden we door de Langemunt, en ik vroeg: ‘Zullen we eens iets cultureels doen?’ Daar is ze altoos voor te vinden, en we liepen naar de Sint-Baafskathedraal, die heel wat cultureels in zich herbergt. Binnen was al dat moois in volle glorie te zien. Je hebt daar immers schilderijen, en heiligenbeelden, en meubelen en huisgerief. Kijk! Daar! Een biechtstoel of iets dergelijks! We zochten het interieur op van deze biechtstoel en begonnen te muilen dat het kletterde. Tevens stak ik m’n handen onder haar groene truitje en ik kneedde haar borsten op de manier die mij ongeveer tot een mythe heeft gemaakt in de wereld van de borstenknederij. Plots kwam iemand anders binnen. ‘Wat kom jij hier doen?’ zei ik tegen de Japanse man. ‘Zie jij niet dat hier twee geliefden elkaars lichaam exploreren, jij suffe spaghettivreter!’ Het is namelijk zo dat Japanners vroeger vaak rijstkakkers werden genoemd, maar sinds ze enorme hoeveelheden spaghetti verstouwen, kun je hen zonder problemen spaghettivreters noemen, waar de Italianen trouwens niet blij mee zijn, maar godverdomme, dat de Italianen hun plan trekken. De Japanner trok zich geschrokken terug en m’n vriendin en ik vrijden nog een paar minuten in de biechtstoel. Daarna was het tijd om naar m’n huis te gaan en daar eens lekker aan seks te doen. We hadden vervolgens zo’n honger dat ik zei: ‘Miljaar, we hadden beter elk twee pannenkoeken gegeten bij Wally in plaats van één.’ Doch toen bedacht ik dat ik net zo goed een paar boterhammen kon besmeren met choco. We aten onze buikjes rond, en moe maar voldaan keken we op de televisie naar een programma over Hannibal en zijn olifanten. Het was een erg leuke dag geweest.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234